บทที่ 996 ขอความช่วยเหลือ

คำพูดของเขาเกิดขึ้นในห้องพร้อมกับความเงียบ

เกรกอรีดูเหมือนจะทำหน้าบูดบึ้ง แต่ที่จริงแล้วถึงแม้ว่าเขาจะสัญญากับเจฟฟ์ไว้ว่าจะหาหยกอาถรรพ์นั้นให้เจอ เพื่อแลกกับยาที่จะยับยั้งการเจ็บป่วยของวิกกี้แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ที่จะหาทางเลือกอื่นเพื่อที่จะช่วยเธอ

อย่างไรก็ตาม ฌอนเพิ่งสร้างความหวังสุดท้าย เขาต้องขึ้นไปในหมอกควัน

ตอนนี้เกรกอรีเพิ่งรู้ว่าอาการป่วยของวิกกี้ไม่ได้หายง่ายขนาดนั้น เขาทำหน้าตาบูดบึ้ง “คุณมิลเลอร์ คุณทราบแหล่งที่มาของเซลล์เหล่านี้หรือเปล่าครับ?”

เขาสงสัยว่าบางทีการหาแหล่งที่มาของเซลล์เหล่านั้นอาจนำเขาไปสู่การแก้ปัญหา

แต่ฌอนกลับส่ายหัว “คุณจะต้องถามตระกูลฟลินเดอร์ หากคุณต้องการทราบแหล่งที่มาเพราะว่านี่เป็นโรคทางพันธุกรรมของตระกูลนี้และพวกเขาจะเป็นโรคนี้ตราบเท่าที่พวกเขายังมีสายเลือดของตระกูลนี้อยู่ นี่เป็นรายละเอียดย้อนหลังและฉันเกรงว่าพวกเขาจะย้อนกลับไปเมื่อนานมาแล้ว”

หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา

เกรกอรีมึนงงและใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ ฉันเข้าใจ”

เขาหันไปมองวิกกี้ พวกเขาสบตากันกลางอากาศ ความรู้สึกเต็มไปด้วยความโหยหา และความโศกเศร้าที่สามารถมองเห็นได้เฉพาะพวกเขาเพียงสองคนเท่านั้น

เกรกอรีรู้สึกเสียใจกับความเจ็บปวดที่เธอจะต้องทนหัวใจของวิกกี้ก็บอกเขาที่ต้องตรากตรำเพราะอาการป่วยของเธอ เธอยิ้มจาง ๆ ออกมา

"คุณมิลเลอร์ ขอบคุณครับ เราเข้าใจแล้ว” ด้วยเหตุนี้ วิกกี้จึงลุกขึ้น

เมื่อรู้สึกท้อแท้ เนลล์จึงเดินไปข้างหน้าเพื่อจับมือของหล่อน “อย่าเศร้าไปเลย ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางออก? แต่ที่แย่ที่สุดเธอก็ยังสามารถทานยาได้ ดูอย่างหลุยส์และคนอื่น ๆ ทั้งหมดในครอบครัวฟลินเดอร์สิ ถึงแม้พวกเขาจะไม่โอเคแต่ก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าได้? เจฟฟ์พูดเองถ้าหากกินยาต่อไปก็คงจะดีขึ้น”

วิกกี้พยักหน้าตอบรับ

ถึงแม้ว่าเกรกอรีและวิกกี้จะรู้ว่าเนลล์กำลังพูดความจริง แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่าตราบใดที่ วิกกี้ใช้ยานั้นอยู่ พวกเขาจะอยู่ในความอนุเคราะห์ของผู้อื่นอยู่ตลอด พวกเขากลัวว่าทางเลือกเดียวของพวกเขาคือจะต้องคอยปฏิบัติตามเจฟฟ์ โดยไม่คำนึงถึงความต้องการของตัวพวกเขาเองในอนาคต

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกรกอรีหรือวิกกี้จะต้องยอมจำนน

ทันใดนั้น ดวงตาของเนลล์ก็กูเป็นประกายออกมา “อ๋อใช่ คุณลุงมิลเลอร์ค่ะ คุณเชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรมหรือเปล่า?”

ฌอนชำเลืองมองไปที่เธอและทำหน้าเย้ยหยัน “คุณคิดว่าอย่างไร?”

“แล้วเรื่องนี้ล่ะคะ? วิกกี้เธอต้องการยาเพื่อที่จะรักษาสุขภาพของเธอเท่านั้น แต่ยานี้ใช้ได้เฉพาะตระกูลฟลินเดอร์เท่านั้น พวกเขาจะต้องตกอยู่ภายอำนาจของตระกูลฟลินเดอร์ หากพวกเขาจะต้องรับยานั้นจากตระกูลนี้ในระยะยาว คุณลุงช่วยค้นหาสิ่งที่ผสมอยู่ในยานี้ได้ไหมคะ? และแน่นอนมันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากคุณลุงสามารถผสมยาเองได้” เนลล์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

สิ่งนี้ทำให้วิกกี้และเกรกอรีมีแนวคิดใหม่ เขาทั้งคู่มองไปที่ฌอนด้วยสายตาที่คาดหวัง

อย่างไรก็ตาม ฌอนดูเหมือนจะอารมณ์เสีย อันที่จริงเขาไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลเลยด้วยซ้ำเพราะเธอเป็นตระกูลฟลินเดอร์ แต่ถ้าไม่เห็นแก่เนลล์และเคธี่

เมื่อคิดอย่างนั้น เขาหันกลับไปในท่าทางที่สงบ ขณะที่เขาถามคำถามกลับวิกกี้ว่า “พวกเขาจะให้ยานั้นกับคุณนานเท่าที่คุณจะช่วยตระกูลของพวกเขาทำการประมูลสำเร็จ ทำไมคุณถึงต้องการทำตามคำร้องขอของคุณ?

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

วิกกี้ตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่ได้โง่ดังนั้นเธอจึงสามารถเดาออกได้ในทันที เธอพูดอย่างสับสนว่า “คุณ... มิลเลอร์ ดูเหมือนคุณจะมีอะไรอยากจะพูดเกี่ยวกับพวกตระกูลฟลินเดอร์ ฉันขอถามคุณหน่อยได้ไหมค่ะ ว่าคุณเคยมีปัญหากับพวกเขาหรือเปล่า?”

ฌอนตอบอย่างเย็นชาว่า “จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ปัญหา แต่ฉันไม่ชอบวิธีการที่ตระกูลฟลินเดอร์ของคุณทำ ตระกูลที่เล่นกับชีวิตของคนอื่นจะดีได้อย่างไร?”

ในที่สุดวิกกี้ก็สังเกตเห็นได้ว่าเขาไม่พอใจกับตระกูลฟลินเดอร์