บทที่ 997 ธรรมชาติของมนุษย์ที่เห็นแก่ตัว

จากนั้นไม่นานเขาก็วางยาลง

“เจฟฟ์ให้ยานี้กับคุณเหรอ”

วิกกี้พยักหน้า

“เขาบอกว่ามีเพียงตระกูลฟลินเดอร์เท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับสิ่งนี้ เรามอบสิ่งนี้ให้กับแพทย์ที่มีทักษะสูงคนอื่น ๆ เพื่อทำการตรวจสอบ แต่ถึงแม้พวกเขาจะไม่สามารถตรวจสอบสิ่งที่อยู่ด้านในได้ อย่าว่าแต่ทำซ้ำเลย”

มองเห็นน้ำหนักที่อยู่ระหว่างคิ้วของวิกกี้ได้อย่างชัดเจน

ฌอนพยักหน้า “แน่นอน พวกเขาไม่สามารถทำซ้ำได้หรอก เพราะมันไม่ใช่ยา แต่มันเป็นผลของต้นไม้ที่ชื่อ ลูกปัดสีทอง!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

“ลูกปัดสีทอง? สิ่งนั้นคืออะไร?"

ฌอนตอบอย่างแผ่วเบาว่า “มันเป็นพืชมีพิษที่หายาก ว่ากันว่าพืชชนิดนี้เติบโตในที่แห้งและเย็นจัด ปกติมันจะอยู่ใกล้กับหลุมศพ แต่ผมเคยอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ในหนังสือและเอกสารอ้างอิงเท่านั้น แต่ในชีวิตจริงผมไม่เคยเห็นมัน”

ใบหน้าของเนลล์เปลี่ยนสี “มันไม่ได้มีขายในตลาดเหรอคะ?”

ฌอนเหลือบมองเธอและยิ้มอย่างเย็นชา "ขายเหรอ? ผมคิดว่ามันน่าจะสูญพันธุ์ไปแล้ว ถ้าผมไม่เห็นกับตาวันนี้ แล้วใครจะขายมัน?”

เนลล์แน่นหน้าอก

เกรกอรีพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “มันหมายความว่ามีหากมีพืชนี้เจฟฟ์ถึงจะสามารถผลิตมันได้ ผมจะไปที่นั่นกับคนของผม และหักกิ่งไม้ออกมากิ่งหรือสองกิ่ง”

ฌอนส่ายหัว "ไม่มีประโยชน์ การดูแลพืชชนิดนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก มันจะอยู่ในที่ที่มันเติบโต ถ้าหากทิ้งดินพืชชนิดนี้จะเหี่ยวเฉาในเสี้ยววินาที มันจะไม่มีความหมายถึงแม้ว่าคุณจะสัมผัสมันด้วยมือ”

ทุกคนเงียบกับคำพูดของฌอน

วิกกี้เม้มริมฝีปากของเธอไว้ครู่หนึ่งก่อนที่จะฝืนยิ้ม “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็อย่าไปยุ่งกับมันเลย”

เกรกอรีขมวดคิ้วผูกกันเป็นปม

หลังจากที่บอกข้อมูลแล้ว ฌอนและเคธี่ก็จากไป

ภายในห้องนั้นกลับมาเงียบอีกครั้ง ยังเหลือคนจำนวนมากที่นั่งอยู่ในเก้าอี้ส่วนตัวโดยไม่มีคำพูด

ไม่นานหลังจากนั้น กิดเดียนก็ได้ทำลายอำนาจความเงียบทั้งหมด “อย่าท้อแท้ไปเลย ถึงแม้จะเป็นคำพูดของลุงมิลเลอร์ แต่โชคดีที่เจฟฟ์ยังเจรจากับนายอยู่ หากเราได้หยกอาถรรพ์ครบทั้งหมดแล้ว เราก็ไม่ต้องเปลี่ยนยา แต่หากในกรณีที่เลวร้ายที่สุดเราสามารถเลือกใช้ลูกปัดเงินแทนได้ ฉันเชื่อว่าเขาคงจะไม่ปฏิเสธ”

เนลล์พยักหน้า “สายตาของเขามองหาหยกอาถรรพ์เป็นหลัก มันคงไม่มีสำคัญสำหรับเขามากเท่าไร ไม่ว่าวิกกี้จะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเธอไม่ควรต้องกังวลเรื่องนี้มากเกินไป”

เกรกอรีชำเลืองมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในทางกลับกัน วิกกี้ยิ้ม "ฉันรู้ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฉันหรอกเราไปกันเถอะ มีผู้สูงอายุจำนวนมากในตระกูลฟลินเดอร์ และฉันก็ยังไม่เห็นว่าจะมีใครเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ฉันเชื่อว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นตราบใดที่เราได้ซื้อลูกปัดสีทอง”

ทุกคนพยักหน้า ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงแยกทางกัน

เมื่อเกรกอรีกับวิกกี้ไม่อยู่แล้ว เนลล์ถามออกมาด้วยความเป็นห่วงว่า “กิดเดียน ฉันรู้สึกว่าบางอย่างมันไม่ค่อยสมเหตุสมผล”

ช่วยเธอขึ้นไปบนเตียงนอน เขานั่งลงและนวดขาให้เธอหลังจากที่เดินมาทั้งวัน