บทที่ 998 การแยกจากกันในคืนนี้

กิดเดียนคิดก่อนที่จะแนะนำคุณดอนเนลลีให้เขา

ถึงแม้ว่าคุณดอนเนลลี่จะเป็นนักธุรกิจ แต่ก็มีบางสิ่งที่เขาอาจจะสามารถช่วยเหลือได้

ในท้ายที่สุด หลายปีของการทำธุรกิจในประเทศทีก็ทำให้เขาได้รับสายสัมพันธ์ที่กว้างขวางมากยิ่งขึ้นที่นี่หากเทียบกับพวกเขา เขาอาจจะทำความดีไว้มากมายในเรื่องนี้

เกรกอรีพยักหน้าและกล่าวขอบคุณก่อนจะแยกย้ายจากไป

เมื่อถึงเวลาที่ฝ่ายของเนลล์ กลับมาถึงเมืองหลวง ในตอนนี้เป็นเวลากลางวัน เธอต้องการเชิญเคธี่และฌอนให้อยู่ในคฤหาสน์เฟิ่งเฉียวแต่เคธี่ได้ปฏิเสธข้อเสนอ

ดึงแขนของเนลล์เข้ามา เคธี่ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น “เนลลี่ ขอบคุณนะ ฉันอาจจะจำอดีตไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวคนแล้ว ฉันอยู่ในที่ที่ดีกว่าเมื่อก่อนมาก และสิ่งทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณ”

เนลล์อยู่เคียงข้างเธอในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะทำให้เคธี่ด้วยความอบอุ่นและความเมตตา ผู้อยู่อาศัยด้วยกันส่วนใหญ่ในโลกนี้มีน้ำใจและไม่ใช่ทุกคนที่จะไปหาเธอ

ยิ่งเคธี่อยู่กับเนลล์นานมากเท่าไร กำแพงป้องกันที่เธอยึดไว้กับโลกภายนอกก็เริ่มพังทลายลง แต่ถึงอย่างไร เธอก็ยังกลัวเมื่อคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้เกินไป

อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยเธอก็สามารถทำกิจกรรมทางสังคมได้ตามปกติ ไม่ใช่เธอคนเดิมที่เธอเคยเป็น เมื่อตอนที่เธอมาถึงเมืองหลวงครั้งแรกเธอรู้สึกประหม่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า เธอต้องการมีบริษัทที่มั่นคงอย่างของฌอนในตอนนั้น

เนลล์ยิ้มออกมา “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ ระหว่างแม่กับลูกสาวฉันมีความสุขมากกว่าที่คุณรู้สึกดีขึ้น”

เมื่อสังเกตเห็นว่าพวกเขาไม่ได้รีบร้อนที่จะออกจากสนามบิน เนลล์จึงถามว่า “พวกคุณกำลังจะไปที่ไหนค่ะ”

เคธี่ตอบออกมาอย่างร่าเริงว่า “พวกเราห่างหายจากทริปนี้แบบนี้กันไปนานมาก เราวางแผนที่จะกลับมาในวันนี้ แผนเดิมของเราคือไปเที่ยวที่ประเทศที แต่ฉันไม่เต็มใจที่จะจากคุณไป แล้วทำไมฉันถึงบินไปกับคุณที่เมืองหลวงล่ะ? อย่างไรก็ตามเราได้จองเที่ยวบินถัดไป และจะออกเดินทางในทันที”

เนลล์ตกใจมากเมื่อรู้ถึงเรื่องนี้ เธอจับมือของเคธี่สัมผัสได้ถึงความประทับใจและความรู้สึกโหยหา “ทำไมถึงกลับเร็วจัง? ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้คุยกับคุณมานานมากแล้ว” ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

เคธี่ก็น้ำตาไหลเช่นกัน อย่างไรก็ตามเธอรู้ดีว่าเมื่อเทียบกับการอยู่ในเมืองหลวงแล้ว เธออยากจะกลับไปที่ทะเลทรายมากกว่า

“ไม่เป็นไรหรอกเนลลี่ คุณสามารถมาเยี่ยมฉันได้ตลอดเมื่อคุณมีเวลา ฉันจะส่งที่อยู่ของเราให้กับคุณ เราไม่มีวีแชทเหรอ? เราจะได้สามารถติดต่อกันได้ตลอดเวลา”

เนลล์ปาดน้ำตาแล้วยิ้ม "แน่นอนค่ะ"

หลังจากที่พวกเขาได้แลกเปลี่ยนคำพูดเสร็จ พวกเขาก็กล่าวคำอำลาและแยกทางกัน

เนื่องจากเคธี่และฌอนต้องย้ายไปที่อื่นเพื่อที่จะไปขึ้นเครื่องบิน ในขณะที่เนลล์และกิดเดียนกำลังออกจากสนามบิน จึงไม่สะดวกในการส่งอีกฝ่ายออกไปก่อน เนลล์และกิดเดียนมองเห็นทั้งคู่จากระยะไกลก่อนที่พวกเขาจะแยกทางกัน

ในระหว่างทางกลับบ้าน เนลล์รู้สึกไม่ค่อยสบาย

เมื่อรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในใจของเธอ กิดเดียนจับมือเธอและปลอบเธอว่า “อย่าเสียใจไปเลย ผมจะไปทะเลทรายกับคุณหลังจากที่ผมทำงานเสร็จแล้ว คุณจะได้เจอแม่ของคุณอีกครั้งอย่างแน่นอน”

เนลล์ยิ้มและถอนหายใจออกมา “ฉันเคยไม่คิดที่จะแยกทางกัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันทำให้รำคาญจริง ๆ”

กิดเดียนพยักหน้า “ใช่มันทำให้รำคาญจริง ๆ”

เมื่อพวกเขากลับถึงบ้านแล้ว เนลล์และกิดเดียนก็ไปที่บ้านพักเก่าก่อนเพื่อที่จะไปรับเด็กน้อยทั้งสองคนกลับบ้าน

เมื่อพวกเขาที่คิดถึงพ่อแม่ ลิซซี่และลิตเติ้ลวีมอนด์ก็แสดงความรักเมื่อพ่อแม่กลับมา ในที่สุดความเศร้าโศกที่ได้คืบคลานเข้ามาในตัวเนลล์ จากการจากลาอันเจ็บปวดก็ได้ลดลงเล็กน้อย

ท่านผู้หญิงควินตันรู้ว่าเคธี่ไปกับพวกเขาในการเดินทาง หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เธอดึงเนลล์ออกไปและถามด้วยความเป็นห่วงว่า “แม่ของเธอสบายดีใช่ไหม?”

เนลล์พยักหน้า “เธอสบายดีค่ะ ตอนนี้สุขภาพของเธอดีขึ้นแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะจำอดีตไม่ได้แล้วก็ตาม”

ท่านผู้หญิงควินตันไม่ใช่คนแปลกหน้าในอดีตของเธอ แน่นอนว่าเธอรู้เรื่องของเคธี่ เธอถอนหายใจ “มันอาจจะดีที่สุดที่เธอจำไม่ได้ ชีวิตคนเรามักมีความเจ็บปวดและความเสียใจอยู่เสมอ และไม่ใช่กับทุกคนที่มีโอกาสที่จะลืมมันไปได้ มันคงเป็นเรื่องที่ดีถ้าหากแม่ของคุณจำอะไรไม่ได้”

เนลล์ส่ายหัว