บทที่ 112

ดังนั้น เจียงเซิงจึงได้รู้จักกับเรเวียร์เร็วกว่าเมื่อหกปีก่อน

ขณะที่เขากำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาก็เห็นร่างที่สง่างามค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเขา

ภาพนกกระเรียนบนกี่เพ้านั้นตัดเย็บอย่างดีและสวยงาม เอวถูกรัดแน่นดูบางมากทีเดียว และรูปร่างที่งดงามนั้นทำให้ผู้คนหลงใหลใจ

กี่เพ้าชุดนี้สวมอยู่บนตัวของเธอ ทำให้เธองดงามราวกับนางฟ้า สวยงามมากจนผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้

ซือเย่เจ๋วจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา ดวงตาของเขาฉายความเร่าร้อนอยู่

ผู้หญิงที่มีเสน่ห์ช่างเร้าอารมณ์ผู้คนจริงๆ!

เขาอยากจะฉีกความงามของเธอออกเป็นชิ้นๆ และกลืนกินเธออย่างดุเดือดเลย

ดูเหมือนเธอจะเข้าใจถึงอันตรายในสายตาของชายคนนั้น

เจียงเซิงหันหลังกลับและอยากจะวิ่งหนี

เธอแค่ยื่นมือออกไปเพื่อเปิดประตูนั้น และมีมือข้างหนึ่งมาใกล้เธอจับประตูเข้า ชายคนนั้นสอดแขนโอบรอบเอวเรียวของเธอแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ "เซิงเซิง คุณสวยจัง..."

เขาก้มศีรษะลงและจูบคอเรียวของเธอ

"ซือเย่เจ๋ว อย่าทำแบบนี้..." เจียงเซิงรู้สึกถึงรัศมีอันตรายที่อยู่ข้างหลังเธอซึ่งกำลังแผดเผาเธออยู่ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย!

ผู้ชายสารเลวคนนี้เล่นบ้าอะไรอีก?

ซือเย่เจ๋วยกปลายนิ้วของเขาเพื่อให้เธอหันหน้ากลับมา และจูบริมฝีปากของเธอ

เจียงเซิงไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของซือเย่เจ๋วได้ ตราบใดที่เขากอดเธอไว้ เขาก็เป็นเหมือนกำแพงเหล็กอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เธอไม่สามารถทำอะไรได้

ซือเย่เจ๋วจมดิ่งกับความงามของเธออย่างตะกละตะกลาม

"เจ็บมือ..."

เมื่อได้ยินเสียงบ่นของเธอ ซือเย่เจ๋วก็กลับมามีสติอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ เขาทำอะไรโง่ๆ อีกแล้ว!

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บ...

"ขอโทษ"

ซือเย่เจ๋วยอมก้มหน้าให้เธอเพื่อขอโทษเธอ

สำหรับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับความผิดต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง

เจียงเซิงหัวเราะอยู่ในใจ ถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจส่งเสียงร้องเจ็บออกมา เขาจะอยากกินเธอจริงๆ เลยใช่ไหม?

เขายังเคยบอกด้วยว่าเขาจะไม่บังคับเธอ

ผู้ชายขี้โกง!