บทที่ 113

**

เจียงเซิงที่เปลี่ยนเป็นชุดกี่เพ้าและเดินจากห้องรับแขกไปยังห้องจัดเลี้ยงพร้อมกับซือเย่เจ๋ว

พวกเขาทั้งสองดูสะดุดตามากเมื่อปรากฏตัวในงานเลี้ยงพร้อมกัน

ซือเย่เจ๋วยังคงเป็นซือเย่เจ๋วคนเดิมด้วยสีหน้าสงบและเย็นชา ส่วนเจียงเซิงไม่กล้าที่จะมองซือเย่เจ๋วตรงๆ อีกครั้งหลังจากได้เห็น "ปรากฏการณ์"มาครั้งหนึ่ง

เธอไม่ได้ทำอะไรเลย

อ่า เธออยากจะสูญเสียความทรงจำของเธอจริงๆ!

"เซิงเซิง"

แฟรงค์เดินไปหาเธอ ความกังวลเผยบนใบหน้าของเขา "อาการบาดเจ็บของเธอเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่เป็นไร อาการบาดเจ็บแค่เล็กน้อยนี้ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว" เจียงเซิงยิ้ม

ซือเย่เจ๋วสอดแขนของเขารอบเอวของเธอแล้วยิ้มเบาๆ ให้แฟรงค์ "คุณแฟรงค์ไม่ต้องห่วงนะ มีผมอยู่ ผมจะดูแลเธออย่างดีเอง"

เจียงเวยที่ยืนอยู่ในฝูงชนกำแก้วไวน์ในมือไว้แน่น ทุกคนต่างให้ความสนใจไปที่เจียงเซิงและซือเย่เจ๋ว เมื่อฟังคำพูดอิจฉาของผู้คนรอบตัวเธอ เธอก็กัดฟันแ่นอย่างขมขื่น

เดิมทีเธอคือคนที่ควรยืนเคียงข้างเขาต่างหาก

เจียงเซิงไม่ควรกลับมาเลย

หรือพูดอีกนัยว่าเธอไม่ควรอยู่ในโลกนี้

เธอนึกอะไรได้ ความเย็นชาแวบเข้ามาในดวงตาของเธอ แล้วเธอก็หันหลังกลับและหายตัวไปในฝูงชน

เจียงเซิงสังเกตเห็นเธอจาดไป และคิดอะไรได้ เธอเลยผลักมือของ ซือเย่เจ๋วออกไปแล้วพูดว่า "ฉันขอไปห้องน้ำ"

"ต้องการให้ผมไปกับคุณไหม" ซือเย่เจ๋วหรี่ตาลง

เจียงเซิงหันกลับมามองเขา โดยมีคำว่า "คนโรคจิต" ระบุบไว้อย่างชัดเจนบนใบหน้าของเขา

ซือเย่เจ๋วเพียงแค่ยิ้ม

เจียงเวยมาถึงทางเดินและเห็นเสิ่นหมิงจูกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เธอเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม "คุณเสิ่นคะ"