บทที่ 115

เจียงเซิงเดินไปข้างกายของชายชุดดำ หยิบโทรศัพท์มือถือของเสิ่นหมิงจูที่หมดสติไปออกมา ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือของเธอ และส่งข้อความถึงเจียงเวย

ให้เธอกลับมาหลังจากนี้อีกยี่สิบนาที

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าของเธอแล้วยืนตัวขึ้น "พี่กังจือ ที่นี่ฝากให้พี่จัดการแล้วนะ"

ชายชุดดำพยักหน้า

เจียงเซิงออกจากห้องรับแขกแล้วเดินไปที่ระเบียง

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนระเบียงมัดผมสีบลอนด์ยาวไว้ด้านหลัง เขาค่อยๆ หันหลังกลับมา เขาสวมแว่นตากรอบเงินสไตล์เรโทรพร้อมสายโซ่ และชุดสูทสีดำเข้ม เขาดูมีความประณีตและเป็นสุภาพบุรุษมาก

"คุณลุงเรเวียร์ คุณลุงมาถูกเวลาพอดีเลยค่ะ" เจียงเซิงเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

ชายวัยกลางคนที่อ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษตรงหน้าเธอก็คือเรเวียร์ จากรูปร่างหน้าตาของเขาไม่น่าเชื่อว่าหน้าตาลูกครึ่งที่หล่อเหลานี้จริงๆ แล้วอายุสี่สิบห้าปีแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเซิงกับเขารู้จักกันมานาน เธอเองก็คงไม่เชื่อเลย

เรเวียร์ยกมือขึ้นแตะหัวเธอ "เธอกล้าเสี่ยงมากนะ ไม่กลัวว่าฉันให้กังจือเข้าไปไม่ทันหรอกเหรอ"เรเวียร์

"เพราะฉันเชื่อในตัวคุณลุงค่ะ"

เจียงเซิงได้ตอบกลับ

เธออาจจะไม่ไว้ใจใครคนอื่นได้ แต่เธอย่อมจะไม่มีทางไม่ไว้ใจคุณลุงเรเวียร์

เมื่อหกปีที่แล้ว เซียวเถียนเถียนช่วยเธอไปต่างประเทศ นอกเหนือจากความช่วยเหลือของเซียวเถียนเถียนในช่วงหลายปีที่เธออยู่ในประเทศ S แล้วจริงๆ เธอยังมีคุณลุงเรเวียร์คอยให้ความช่วยเหลืออีกด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอคงถูกรังแกมานานแล้วในประเทศ S ที่เธอไม่รู้จักใครเลย

เธอรู้จักคุณลุงเรเวียร์ตั้งแต่อายุยังน้อยเลย เป็นเพราะแม่ของเธอ แม้ว่าจนถึงตอนนี้เธอยังไม่ทราบความสัมพันธ์ระหว่างคุณลุงเรเวียร์กับแม่ของเธอเลย แต่เธอก็สรุปอย่างหนึ่งได้ว่าคุณลุงเรเวียร์เป็นคนเดียวที่รู้ตัวตนของแม่เธอ

"เด็ยน้อยเอ๊ย เธอนี่ชอบให้คนอื่นเป็นห่วงจริงๆ"

คำพูดของเรเวียร์ดูเหมือนจะกำลังดุเธอ แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาเห็นเจียงเซิงเป็นหลานสาวแท้ๆ ของเขามาตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้