บทที่ 116

"ท่านเจ๋ว"

ทันใดนั้น แฟรงค์ก็เดินเข้ามา "คุณเห็นเซิงเซิงหรือเปล่าครับ ผมติดต่อเธอไม่ได้เลย"

ทันทีที่แฟรงค์พูดจบ เจียงเวยก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจ "อะไรนะ ติดต่อไม่ได้เหรอ? เซิงเซิงเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเนี่ย"

แฟรงค์เหลือบมองเจียงเวยอย่างสงสัย ทำไมเธอถึงใจดีและใส่ใจ เซิงเซิงขนาดนั้น?

"ไม่หรอกมั้ง มีคนทำเรื่องแบบนั้นในห้องรับแขกจริงๆ เหรอ?"

"ฉันโกหกเธอทำไมล่ะ? เมื่อกี้เราอยากเข้าไปห้องรับแขกนะ แต่ก็ได้ยินเสียงแบบนั้นดังมาจากข้างใน ไม่กลัวถูกคนอื่นพบเข้าจริงๆ"

บทสนทนาของผู้หญิงหลายคนที่เดินผ่านไปนั้นบังเอิญเข้าหูของซือเย่เจ๋วอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เมื่อเห็นใบหน้าของซือเย่เจ๋วแย่ลง เจียงเวยก็แอบรู้สึกสะใจพลางจงใจพูดว่า "ห้องรับแขก... ไม่มั้ง เมื่อครู่ฉันถามบริกร เขาบอกฉันว่า เซิงเซิงดูเหมือนจะไปห้องรับแขกแล้ว…"

ดวงตาของซือเย่เจ๋วฉายแววอำมหิต และเขาก็เดินไปที่ห้องรับแขก

เจียงเวยมองไปยังแผ่นหลังจากไปของซือเย่เจ๋ว และแอบได้ใจว่า：เจียงเซิงเอ๊ยเจียงเซิง คราวนี้คุณจะไม่มีสิทธิ์มาสู้กับฉันแล้ว!

เมื่อซือเย่เจ๋วมาถึง มีบริกรหลายคนยืนอยู่ด้านนอกห้องรับแขกพลางเคาะประตูและตะโกนเรียก สามารถได้ยินเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้จากด้านในอย่างคลุมเครือ และพวกเขาต่างก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เจียงเวยยังจงใจดึงดูดความสนใจของทุกคนมาที่นี่ด้วย เมื่อเธอเดินไปถึงนอกประตูและได้ยินเสียงจากข้างใน เธอก็แสร้งทำเป็นกังวลใจว่า "แย่แล้ว คงไม่ใช่เซิงเซิงอยู่ข้างในจริงๆ ใช่ไหม?"

ซือเย่เจ๋วเหลือบมองเธออย่างเย็นชา "ทำไมคุณถึงคิดว่าเธออยู่ข้างใน?"

เจียงเวยตกตะลึงและกัดริมฝีปากของเธอ "ฉัน...ฉันไม่สามารถยืนยันได้ ฉันแค่ได้ยินที่บริกรพูดเท่านั้น"

ในเวลานี้ บริกรที่พาเจียงเซิงไปที่ห้องรับแขกนั้นก็ออกหน้าพูดว่า "ผมเห็นคุณหนูเจียงเข้าไปในห้องรับแขก จากนั้นก็ไม่เคยออกมาเลย แถม...แถมผมก็เห็นมีผู้ชายหลายคนเข้าไปด้วย"

"คุณหนูเจียง?"

"โอ้พระเจ้า คงไม่ใช่ผู้หญิงของท่านเจ๋วคนนั้นจริงๆ มั้ง?"

"มันน่าทึ่งไปหน่อยไหมเนี่ย?"