บทที่ 123

'เสียงท้องร้อง'

เสียงท้องร้องโครกครากของเธอค่อนข้างดังในบรรยากาศนิ่ง

ทันใดนั้นชายที่อยู่ด้านบนก็หัวเราะอกมาว่า "รู้จักหิวแล้วเหรอ ผมคิดว่าคุณจะนอนได้จนถึงรุ่งสาง"

เจียงเซิงเหล่ตาและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "ถ้ารู้แล้วคุณยังไม่รีบลุกขึ้นเร็วเข้า"

ซือเย่เจ๋วลุกขึ้นจากบนร่างเธอแล้วลูบหัวของเธอ "ผมจะไปเตรียมอาหารกลางคืนให้นะ"

เจียงเซิง " ??? "

เมื่อ เจียงเซิงเดินลงไปชั้นล่าง เธอเองก็คิดว่าเธอสามารถนอนหลับได้จนถึงรุ่งสาง แต่ใครจะรู้ว่านี่เพิ่งตีสองเอง

เธอเหนื่อยมากในช่วงบ่ายจนไม่รู้ตัวว่าเธอกลับมาได้อย่างไร

ซือเย่เจ๋วกำลังทำอาหารมื้อค่ำให้เธอในห้องครัว เจียงเซิงเหลือบมองไปทางห้องครัว สีหน้าของเธออึ้งไปเล็กน้อย

ร่างสูงของชายคนนั้นยืนอยู่ในครัว เขาสวมชุดนอนและกางเกงหลวมๆ ซึ่งทำให้เขาดูเข้ากันง่ายกว่าในชุดสูทปกติ

แต่ใครจะเชื่อได้ว่าผู้ชายที่ใส่ชุดนอนและทำอาหารมื้อค่ำให้เธอในครัวคือท่านเจ๋วจริงๆ!

เขานำชามราเม็งที่ต้มเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะและเตรียมนมร้อนหนึ่งแก้วให้เธอเป็นพิเศษ

เจียงเซิงเดินไปที่โต๊ะแล้วนั่งลง มองดูราเม็งในชาม คนที่ปรุงบะหมี่เป็นครั้งแรกมักจะทำซุปและบะหมี่เหนียวๆ เสมอ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่ครั้งแรกทำอาหารนี้แล้ว

ซุปมีสีสันสดใสโดยใส่มะเขือเทศสับและแฮมลงไปเล็กน้อย ยังทอดไข่ดาวสองฟองไว้บนราเม็ง และมีต้นหอมด้วย

แค่มองก็น่ากินมากเลย

เธอหยิบตะเกียบมาแล้วคีบราเม็งขึ้นมา เส้นหมี่ไม่ได้ขาดหรือเหนียวหนึบ แถมยังมีความยืดหยุ่น

เธอเงยหน้าขึ้นและมองชายที่มองเธอโดยเอามือเกาคาง "ทักษะการทำอาหารของคุณซือนั้นยอดเยี่ยมมากนะ"

พูดตามตรง ถ้าเธอปรุงเอง เธออาจจะไม่สามารถทำให้มันดูน่ากินได้ขนาดนี้

มุมปากของซือเย่เจ๋วยกขึ้นเล็กน้อย "คุณชอบก็พอ"

เมื่อเห็นเจียงเซิงชิมไปคำหนึ่ง เขาก็หรี่ตา "รสชาติเป็นยังไงบ้าง?"