บทที่ 133

...

เธอตกอับจนถึงขั้นนั้นแล้วเหรอ!

เจียงเซิงกลับมาที่ห้องทำงานอย่างสงบ โชคดีที่ผู้หญิงเลวนั้นจากไปแล้ว

"เซิงเซิง!"

ทันทีที่เธอหันกลับมา เซียวเถียนเถียนก็กอดเธอาไว้แน่น "อิอิอิ เธออยู่ไวน์เนอร์แล้วก็ไม่บอกฉันด้วย!"

เธอหยุดชั่วคราว จากนั้นจู่ๆ ก็ปล่อยเจียงเซิง และดมกลิ่นร่างกายของเธอ "ทำไมเธอถึงมีกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายล่ะ"

หัวใจของเจียงเซิงเต้นรัว และเธอก็มองไปทางอื่นอย่างใจเย็น "มีเหรอ"

"มีสิ!" เซียวเถียนเถียนสูดจมูกอีกครั้งและขมวดคิ้วเล็กน้อย "น้ำหอม กุชชี่เบาๆ กลิ่นนี้ค่อนข้างคุ้นเคยนะ อ่า นี่ไม่ใช่ของท่านเจ๋ว... "

เจียงเซิงผลักหัวของเธอออกไป "นี่เธอจมูกไวรึไง แล้วมาหาฉันทำไม?"

"เราไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วนะ และเธอก็ไม่คิดถึงฉันด้วยซ้ำ หึ พอมีผู้ชายแล้วก็ลืมเพื่อนรักไปเสียสนิทเลย" เซียวเถียนเถียนกอดอกแล้วบ่นขึ้นมา

เจียงเซิงเดินไปหลังโต๊ะแล้วนั่งลง "เหอะ เธอก็ไปออกเดทกับผู้ชายมาไม่ใช่เหรอ?"

"มันไม่ใช่การออกเดท พ่อของฉันเองที่สั่งให้ฉันไปกินข้าวกับผู้ชายคนนั้น คุณก็รู้ด้วยว่าพ่อของฉันกำลังจู้จี้ฉันเรื่องการแต่งงานตลอดทั้งวัน และแทบรอไม่ไหวอยากให้ฉันได้แต่งงานตอนนี้เลย!"

เซียวเถียนเถียนเดินไปที่หน้าโต๊ะแล้วพูดอย่างอ้อนว่า "เซิงเซิง เธอต้องช่วยฉันนะ"

"ฉันจะช่วยเธออย่างไร?"

"ช่วงนี้ฉันไม่อยากกลับบ้าน ว่าแต่ อพาร์ทเมนท์ริมทะเลก่อนหน้านี้ของเธอถูกขายไปหรือยัง ถ้ายังไม่ขาย ฉันขอซ่อนตัวอยู่ที่นั่นสักพักได้ไหม?" เซียวเถียนเถียนจับมือเธอด้วยสีหน้าน่าสงสาร

"เธอไปอาศัยอยู่ที่นั่นเถอะ ฉันยังไม่ได้ขายอพาร์ทเมนต์นั้นเลย"

เซียวเถียนเถียนทำหน้าซาบซึ้ง "เซิงเซิง เธอใจดีมากนะ เธอเป็นคนนำโชคของฉันจริงๆ นะ"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็จูบมือเธออย่างตื่นเต้น

เจียงเซิงหมดคำจะพูดเลย