บทที่ 137

ในอดีต ถ้าเธอโวยวายใช้อารมณ์ พ่อของเธอก็มักจะตามใจเธอ แต่ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะสนใจลูกสาวอย่างเธอเลยด้วยซ้ำ

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเจียงเซิง!

เซียวหลานเงียบไป เธอกำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากที่เจียงเวยกินข้าวเช้าแล้ว เซียวหลานถึงไปห้องหนังสือของเจียงเซิ่น

เธออยากเห็นว่าไอ้แก่คนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

แต่หากไม่เข้าไปดูก็ไม่รู้ พอดูแล้วก็ต้องตกใจ ปรากฎว่าของเก่าๆ เหล่านี้คือของที่ระลึกที่กงม่านม่านทิ้งไว้!

ดวงตาของเซียวหลานแดงก่ำ ปรากฎว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในห้องหนังสือหลายวันนี้เพื่อจัดเก็บข้าวของของเธอ!

ให้ตายเถอะ ไอ้แก่คนนี้ยังคงคิดถึงคนตายคนนั้นจริงๆ!

เซียวหลานเดินไปพลิกดูของที่ระลึกเหล่านั้น และทำให้เธอประหลาดใจคือไม่มีรูปถ่ายของกงม่านม่านด้วยซ้ำ พวกมันล้วนเป็นเศษซากที่ไม่มีค่า

ก็ไม่รู้ว่าเขายังเก็บของเหล่านั้นไว้เพื่ออะไร

ทันใดนั้น เธอก็พลิกเห็นกล่องไม้สีแดงที่ด้านล่างลิ้นชาได้

เซียวหลานหยิบกล่องไม้ในมือแล้วเปิดออก มันเป็นสร้อยข้อมือสไตล์เรโทรที่ละเอียดมาก ทำจากอาเกตสีน้ำเงินเขียวและฝังด้วยขอบทองที่มีลวดลาย

สร้อยข้อมือเส้นนี้ดูไม่มีค่าเท่ากับหยก เป็นแค่สร้อยข้อมือที่ธรรมดามาก

"แม่ แม่กำลังมองอะไรอยู่คะ?"

การปรากฏตัวของเจียงเวย ทำให้เซียวหลานตกใจแทบแย่ เธอวางสร้อยข้อมือเข้าไปอย่างลวกๆ และตอบว่า "จะมองอะไรได้อีกล่ะ พ่อแก่ของหนูกำลังจัดเก็บข้าวของของนังกงม่านม่านนั่น"

สายตาของเจียงเวยจับจ้องไปที่สร้อยข้อมือนั้น

"สร้อยข้อมือเส้นนี้สวยมาก" เธอหยิบมันขึ้นมาและอยากจะใส่มัน

เซียวหลานหยุดเธอแล้วด่าว่า "ของของคนตายลูกก็กล้าใส่เหรอ?"

"แม่ มันไม่ใช่ของของที่ระลึกเหรอ? กลัวอะไรล่ะ? ฉันแค่คิดว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ดูดี" เจียงเวยสวมมันจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอชอบมัน เซียวหลานก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงยังไงมันเป็นของของนังกงม่านม่าน จะหยิบไปใช้ก็ไม่เห็นเป็นอะไร