บทที่ 143

เจียงเฉินเฉิน "เอ่อ"

เขารีบวิ่งออกกลับไป

ลู่ลี่เซินหยิบข้อมูลบนโต๊ะขึ้นมาแล้วอ่านดู

เจียงเฉินเฉิน...

เจ้าเด็กน้อยคนนี้มีนามสกุลเจียงด้วยเหรอ?

**

ซือเย่เจ๋วได้ยินว่าเจียงเซิ่นมาพบเจียงเซิง และไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง เจียงเซิงมีสีหน้าหดหู่ และอยู่ในห้องทำงานตลอด

หรือว่าเจียงเซิ่นมาที่นี่เพื่อหาเรื่องกับเธออีกแล้ว?

เมื่อนึกอย่างนั้น เขาก็ตรงไปที่ชั้นสิบหกทันที

ซือเย่เจ๋วเดินไปถึงนอกห้องทำงานของเธอ เปิดประตู และเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาโดยงอขาของเธอ ดูโดดเดี่ยวและเศร้าหมองอยู่

แม้ว่าเธอจะเห็นซือเย่เจ๋วเข้า เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองตามปกติ

ผู้หญิงที่มักจะแสดงสีหน้าไม่เป็นมิตรของเธอตอนนี้กลับนั่งเงียบๆ เหมือนแมวที่ถูกทอดทิ้งที่น่าสงสารอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งทำให้ซือเย่เจ๋วทำอะไรไม่ถูกในชั่วขณะ

เขาเดินไปหาเธอ มองลงที่เธอ จากนั้นยื่นมือออกไปลูบหัวของเธอ

ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย และหลังจากที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับซือเย่เจ๋ว เธอก็หันหน้าและพึมพำว่า "อย่ามองฉันด้วยสายตานี้... ฉันไม่ต้องการความเห็นใจจากคุณ"

รู้สึกเหมือนเขากำลังมองตัวเองราวกับว่าเธอเป็นคนน่าสงสารอย่างไรอย่างนั้น

ซือเย่เจ๋วหันตัวและนั่งลงข้างๆ เธอ "คุณโดนดุอีกแล้วเหรอ?"

"เปล่า..."

"แล้วเขามาหาคุณทำไม"

"..."

เมื่อเห็นเจียงเซิงไม่ตอบ ซือเย่เจ๋วก็เอาแขนของเขาโอบไหล่ของเธอ และให้เธอนอนบนตักของเขา

เจียงเซิงตกตะลึง

"นี่คุณกำลังทำอะไร?"

"งีบสักหน่อยเถอะ งีบหลับสักหน่อยเดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง"

เสียงของเขาทุ้มต่ำและไพเราะ ราวกับว่ามันมีพลังวิเศษบางอย่าง