บทที่ 15

เจียงเซิงสูดหายใจเข้า เพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะฉีกยิ้ม "ไม่ทราบว่าคุณซืออยากจะเห็นเรายังไง หากต้องการคำขอโทษ ถ้างั้นฉันต้องขอโทษคุณแทนเธอด้วยนะคะ"

เขาแค่อยากเห็นเธอขอโทษไม่ใช่เหรอ?

เจียงเซิงปรับทีท่าของตนเอง โค้งคำนับเขา "ขอโทษค่ะ คุณซือ"

เมื่อเห็นว่าเธอมีทีท่านอบน้อม ซือเย่เจ๋วกลับพูดประชดไปเล็กน้อยว่า "ไม่คิดเลยว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงจะยอมขอโทษเพื่อเพื่อน ดูไม่ออกเลยว่า คุณจะทำเรื่องที่ทำร้ายพี่สาวตัวเองได้"

เจียงเซิงยืดตัวขึ้นด้วยความสับสน "คุณซือหมายความว่ายังไงคะ?"

เธอทำร้ายพี่สาวของตัวเองงั้นเหรอ?

เขากำลังพูดถึงเจียงเวยเหรอ?

ซือเย่เจ๋วโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมคิดว่าคุณกล้าทำกล้ารับ ดูเหมือนว่ามันก็คงเป็นแบบแหละนะ"

ขณะที่พูด เขาก็หันหลังกลับอย่างเฉยเมย "เรื่องวันนี้ช่างเถอะ"

จับจ้องแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ในที่สุดเซียวเถียนเถียนก็หายใจหายคอขึ้นมาได้ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพูดกับเจียงเซิงเมื่อสักครู่นี้ "เซิงเซิง คำพูดของท่านซือหมายความว่ายังไง?"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?"เจียงเซิงหัวเราะ "อาจจะเป็นเพราะคิดว่าฉันหาเรื่องเจียงเวยมั้ง เป็นผู้ชายของเจียงเวย ต้องระบายความแค้นแทนผู้หญิงของตนเองจริงไหมล่ะ?"

"อะไรนะ? เจียงเวยเป็นผู้หญิงของท่านซือเหรอ?"

เซียวเถียนเถียนตกตะลึง "ท่านซือตาบอดใช่ไหม เขาหลงรักใครไม่ว่า แต่กลับหลงรักผู้หญิงอย่างเจียงเวย?"

เจียงเซิงหันไปมองเธอ "แกยังมีอารมณ์นินทาคนอื่นอีก แกควรคิดที่จะกลับไปอธิบายกับพ่อแกยังไงดีกว่า"

หลังจบประโยค เธอก็สาวเท้าก้าวออกไปทันที

เซียวเถียนเถียนเม้มริมฝีปาก แล้วเดินตามรอยเท้าของเธอไปอย่างรวดเร็ว

วันที่สอง

เจียงเซิงหยิบรายการวัตถุดิบที่ต้องนำเข้ามอบให้เจ้าหน้าที่ในแผนกจัดซื้อ "นำเข้าหินอัญมณีตามรายการนี้ของฉันนะ หากมีข้อผิดพลาด พวกคุณต้องรับผิดชอบเอง"

เจ้าหน้าที่ในแผนกจัดซื้อมองไปที่รายการแล้วพยักหน้า "รับทราบค่ะ"

หลังจากที่เจียงเซิงจากไป เจ้าหน้าที่ในแผนกจัดซื้อกำลังจะเรียบเรียงรายการจัดซื้อที่จำเป็น โทรศัพท์ในห้องทำงานก็ดังขึ้น

เธอวางรายการไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นแล้วเดินไปรับโทรศัพท์

พนักงานหญิงอีกคนลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะของเธอ ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปที่อยู่และข้อมูลติดต่อของโรงงานหินอัญมณีในใบสั่งซื้อ

เธอรีบกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองอย่างรวดเร็วและส่งรูปถ่ายที่เธอถ่ายไปให้กับเจียงเวยอย่างเงียบๆ

เจียงเวยซึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานเห็นรูปภาพที่แผนกจัดซื้อส่งมา ริมฝีปากหยักยิ้มอย่างเย็นชา

เพราะแผนกจัดซื้อให้เธอเป็นคนรับผิดชอบ ถ้างั้นก็อย่าโทษเธอเลย

โทรศัพท์ในห้องทำงานดังขึ้น เจียงเวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับสาย "สวัสดีค่ะ?"

"เวยเวย แม่โทรหาหนูทำไมถึงปิดเครื่อง?" เซียวหลานโทรหามือถือของเธอไม่ติด จึงได้แต่โทรเข้าโทรศัพท์ในห้องทำงานของเธอ

เมื่อเจียงเวยได้ยินอย่างงั้น สีหน้าของเธอก็ดูไม่ดีขึ้นมา "มือถือของหนูถูกนังแพศยาเจียงเซิงโยนทิ้งแล้ว โทรติดสิแปลก พรุ่งนี้หนูค่อยเปลี่ยนโทรศัพท์ โทรหาหนูตอนนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?"

"คืนนี้พ่อแกจะเรียกนังแพศยาเจียงเซิงกลับมาบ้าน แกนะ คืนนี้ให้ท่านซือกลับมาทานข้าวที่บ้านกับแกด้วย ขอแค่พวกแกสองคนลงเอยกันได้ พ่อแกจะให้นังแพศยานั่นสมหวังได้ยังไง"

เจียงเวยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "แม่คะ เย่เจ๋วยอมกลับบ้านทานข้าวกับหนูซะเมื่อไหร่ แล้วถ้าเขาไม่ยอมไปล่ะคะ?"

ในช่วงเวลาหกปีที่ผ่านมา ซือเย่เจ๋วไม่เคยบอกเลยว่าอยากทานข้าวที่บ้านตระกูลเจียงมาก่อน

"ไม่ว่าด้วยวิธีการอะไรแกต้องเกลี้ยกล่อมเขามาให้ได้ อย่าลืมนะว่า พ่อแกให้ความสำคัญกับแกมาก ถ้าแกไม่ทำแบบนี้ ฉันกับพ่อแกจะช่วยแกได้เหรอ?"

เธอต้องรีบทำให้ลูกสาวของตนเองคว้าตำแหน่งคุณนายตระกูลซือให้ได้ ครั้งก่อนที่เห็นเด็กสองคนนั้นจนถึงตอนนี้ เธอก็รู้สึกไม่สบาย

เมื่อได้ยินประโยคที่มีเหตุผลของผู้เป็นแม่ หลายปีมานี้เพราะเรื่องของเธอกับซือเย่เจ๋ว พ่อของเธอให้ความสำคัญกับเธอมาก

ตอนนี้เจียงเซิงกลับมาแล้ว แถมเธอยังเป็นดีไซเนอร์เครื่องประดับชั้นนำระดับนานาชาติ หากไม่มีแบล็กหลังอย่างซือเย่เจ๋ว เธอก็ไม่ใช่อะไรเลยต่อหน้าเจียงเซิง

เจียงเซิงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเธอตรวจสอบข้อมูลของอดีตพนักงาน สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลุงแฟรงค์

เธอจำลุงแฟรงค์ได้ ซึ่งแต่เดิมเขาเป็นผู้ช่วยของแม่เธอ เมื่อแม่ของเธอจากไปเขาก็บริหารไวน์เนอร์ จิวเวลรี่มาตลอด ทำให้ไวน์เนอร์ จิวเวลรี่มียอดขายอันดับหนึ่งในเมืองหลวงมาโดยตลอด

นับตั้งแต่ที่เขาลาออกไป ยอดขายไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ก็แย่ลงเรื่อยๆ