บทที่ 163

เจียงเซิงฉีกยิ้มออกมา "ถ้าคุณซือห่วงใยเธอ ฉันสามารถจัดให้เธอไปที่บริษทของคุณได้"

ซือเย่เจ๋วหรี่ตาลงและยิ้ม ก่อนยืนขึ้นและเดินไปหาเธอ เขารีบใช้มือโอบเอวของเธอ ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วผลักเธอให้พิงกับประตู "คุณยังบอกว่าคุณไม่ได้หึงเหรอ?"

เจียงเซิงมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา

เธอแค่ทนไม่ไหวที่เห็นเธอเสแสร้งทำตัวอ่อนแอกว่าเจียงเวยก็เท่านั้น

อีกอย่าง ให้เธอเรียนรู้ฝึกฝนความอดทนมีปัญหาอะไรเหรอ?

เธอสะบัดมือของเขาออก "อย่ากอดฉันแบบตามอำเภอใจแบบนี้ เดี๋ยวมีคนอื่นเห็นเข้าจะไม่ดีเอา"

"มีคนอื่นเห็นเข้าก็ดี"

หลังจากที่ชายคนนั้นพูดจบ เขาก็จูบที่ริมฝีปากของเธอ ซึ่งทำให้ เจียงเซิงกัดเขาด้วยความโกรธ "ซือเย่เจ๋ว ช่วยอย่าด้านแบบนี้เลย!"

ซือเย่เจ๋วยกมือขึ้นเพื่อจับด้านหลังศีรษะของเธอ ริมฝีปากของเขาสัมผัสถึงความหวานของเธอ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังชินกับการจูบของเขา...

"อ่อ…" เจียงเซิงจับแขนของเขา แต่เธอก็ถูกเขากอดไว้ในอ้อนแขน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝึกฝนได้หลายครั้งหรือเปล่า

ทักษะการจูบของเขาได้คล่องแคล่วกว่าเดิมตั้งเยอะ

ราวกับว่าเจียงเซิงทั้งคนกำลังจะถูกเขาควบคุม จูบของเขาก็ออกจากริมฝีปากของเธอและเคลื่อนลงไปเรื่อยๆ

มีไฟที่ดูเหมือนจะจุดชนวนเธอ

ในช่วงเวลาแห่งความสั่นไหว จู่ๆ เจียงเซิงก็กลับมามีสติอีกครั้ง และจับมือที่ไม่สงบของเขาไว้ "ซือเย่เจ๋ว คุณมันสารเลว!"

เธอลดตัวลงและโจมตี ส่วนเขาก็โดนเธอถีบเข้าโดยไม่ได้ตั้งตัว

ชายคนนั้นร้องครวญครางเบาๆ และกัดฟันกรามหลังของเขา ซึ่งเจ็บปวดมากจนเขารู้สึกหมดเรี่ยวแรงไป

"ฉันขอโทษ... ฉันแค่อยากให้คุณใจเย็นสักหน่อย" เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาซีดลง เจียงเซิงก็ตื่นตระหนกและก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงเขา "คุณ... โอเคไหม?"

ซือเย่เจ๋วกัดฟัน และฝืนยิ้มด้วยความโกรธ "นี่คุณจงใจจะให้ฉันไม่สามารถมีลูกได้อีกใช่ไหม?"

"ใครใช้ให้คุณจู่ๆ...ถึงเป็นแบบนั้น"

"ถ้าผมต้องการบีบบังคับคุณจริงๆ คุณจะไม่มีโอกาสต่อต้านหรอก" เขาหายใจเข้าลึกๆ ก็เพียงเพื่อคิดดอกเบี้ยสักหน่อย แต่เมื่อกี้เขาไปไกลเกินไปหน่อยก็จริง และเขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะตอบสนองอย่างรุนแรง