บทที่ 167

"คุณปู่จ๋า ปู่คิดถึงพวกหนูไหมจ๊า" เจียงนวนนวนถามพร้อมกับกระพริบตา

"ยังต้องถามอีกเหรอ ปู่คิดถึงพวกหนูจะแย่แล้ว" คุณท่านซือลูบปลายจมูกของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักใคร่

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉินเฉินมาที่นี่ เขาจึงแปลกใจกับทุกสิ่งรอบตัว "คุณปู่ ที่นี่สวยงามมากนะ"

คุณท่านซือหัวเราะใหญ่ "ฮ่าๆ ไม่เป็นไรนะ ที่นี่ก็เป็นบ้านของหนูด้วยเหมือนกัน"

สาวใช้พาเจียงเซิงไปที่ห้อง

การตกแต่งของห้องยังคงทันสมัย แต่ทิวทัศน์ที่นี่น่าอยู่และเงียบสงบจริงๆ สามารถมองเห็นภูเขาหินและป่าไผ่ในลานบ้านจากในอาคาร

ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

คือสายจากเจียงเซิ่น พ่อของเขา

เธอเดินไปที่ด้านหน้าหน้าต่างแล้วรับโทรศัพท์แนบหูอย่างลังเล "พ่อ?"

"เซิงเซิง เมื่อหลายวันก่อนฉันจัดเก็บข้าวของของแม่เธอไปบ้าง เธออยากได้เมื่อไร เดี๋ยวฉันจะมอบให้"

ข้าวของของแม่เธอ?

เธอคิดเสมอว่าพ่อของเธอไม่ได้เก็บข้าวของอะไรเกี่ยวกับแม่ของเธอไว้ แต่เธอก็ไม่คาดคิด...

เจียงเซิงเม้มริมฝีปากของเธอแน่น และพูดช้าๆ ด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อย "ค่ะ"

ทันทีที่วางสายนั้น เจียงเซิงก็ถือโทรศัพท์ไว้ในมือแน่นขึ้น พยายามจัดการอารมณ์ให้เป็นปกติ และกำลังจะหันหลังกลับเพื่อออกไป กลับเห็นซือเย่เจ๋วยืนอยู่ชั้นล่าง

และผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าซือเย่เจ๋ว...

คือใคร?

ผู้หญิงผมสั้นที่ยืนอยู่กับซือเย่เจ๋วยิ้มสดใส ที่ต่างจากตอนที่เขาคุยกับเจียงหลินในวันนั้นคือซือเย่เจ๋วยิ้มให้เธอด้วย!

เมื่อเห็นฉากที่ทั้งสองพูดคุยอย่างมีความสุข เจียงเซิงก็รู้สึก...อึดอัดอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอไม่ควรเชื่อคำโกหกของซือเย่เจ๋วอย่างที่คิดจริงๆ!

เมื่อเธอกำลังฟุ้งซ่านอยู่ชั่วขณะนั้นก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเธอเข้า และโบกมือให้ตัวเองด้วยรอยยิ้ม