บทที่ 258

เมื่อพูดถึงซือเย่เจ๋ว สีหน้าของเจียงเซิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพื่อไม่ให้เจียงเซิ่นเป็นห่วง เธอจึงยิ้มและพูดว่า "ฉันบอกเด็กๆ แล้ว"

เจียงเซิ่นพยักหน้า

"พ่อ ไม่งั้นพ่อจ้างแม่บ้านเถอะ หากมีแม่บ้าน คุณก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้น" เจียงเซิงเปลี่ยนเรื่อง

เจียงเซิ่นยิ้มและโบกมือ "พ่อมีเวลาเยอะ เวลาว่างๆ จะลงมือด้วยตัวเองก็ไม่เลวนะ"

เจียงเซิงหรี่ตาลง ครุ่นคิดเกี่ยวกับอะไรก่อนพูดว่า "ไม่งั้นถ้าหากมีเวลา ฉันจะให้เด็กๆ มาอยู่เป็นเพื่อนคุณก็ได้ ใช่แล้ว คุณยังไม่เคยเจอเด็กๆ มาก่อนเลย"

เจียงเซิ่นตกตะลึง แต่ก็ยิ้มเช่นกัน "จริงสิ พ่อไม่เคยเห็นพวกเขาเลย เด็กๆ จะ... จะไม่ชอบฉันหรือเปล่า?"

"ไม่เลย แม้ว่าพวกเขาอายุยังน้อย แต่ก็เป็นคนรู้ความ" ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่คิดที่จะให้เด็กๆ มาที่ตระกูลเจียง แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปแล้ว

"ติ๊งดอง" กริ่งประตูดังขึ้น

เจียงเซิ่นยืนขึ้นและเดินไปเปิดประตู เมื่อเขาเห็นคนที่ยืนอยู่นอกประตู เขาก็ตกใจ " ท่านเจ๋ว?"

ใบหน้าของเจียงเซิงดูไม่สบอารมณ์เมื่อเธอเห็นซือเย่เจ๋ว เขามาเร็วสินะ วันนี้ไปอยู่กับซูหลิงโหรวที่ร้านอวี้ไจ่เห็นมีความสุขมากไม่ใช่หรือ?

เจียงเซิ่นเชิญเขาเข้ามา และกำลังจะพูดอะไรกับเจียงเซิง กลับเห็นเจียงเซิงวางชามและตะเกียบลง และขึ้นไปชั้นบนโดยไม่ลังเล

ซือเย่เจ๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้โกรธจริงๆ แล้วหรือ?

"ท่านเจ๋ว คุณกับเซิงเซิงเป็นอะไรไปหรือเปล่า?" เจียงเซิ่นถาม หรือว่าพวกเขาทะเลาะกันแล้วเหรอ?

ซือเย่เจ๋วยิ้มเรียบๆ "ไม่มีอะไร ผมขอไปหาเธอ"

เจียงเซิ่นพยักหน้าโดยไม่ได้ห้าม

ในเมื่อเป็นคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังงอนกัน งั้นก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการเองเถอะ

ซือเย่เจ๋วมาถึงห้องนอนของเจียงเซิง และเห็นเจียงเซิงกำลังจัดผ้าห่มอยู่ เขายกมุมปากขึ้น ก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดเธอจากด้านหลัง "คุณโกรธจริงๆ เหรอ?"