บทที่ 273

สองสาวนั้นอึ้งไป

"ติงเมิ่งหลานอยู่ที่ไหน" เจียงเซิงมองตรงไปที่พวกเธอด้วยสายตาเย็นชา

หญิงสาวคนหนึ่งตอบอย่างระมัดระวังว่า "วันนี้... เราเห็นติงติงถูกคนของวั่งฉีพาตัวไป และเราก็ไม่รู้ว่าเธอถูกพาตัวไปที่ไหน"

วั่งฉีอีกแล้ว!

ดวงตาของเจียงเซิงเย็นชากว่าเดิม

วั่งฉีอยู่ในหอพักกับเพื่อนสองคนของเธอ เอาเรื่องที่พวกเธอกลั่นแกล้งติงเมิ่งหลานทำเหมือนคุยเรื่องตลก เกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนาม

ประตูหอพักถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

คนข้างในก็ตกใจหมด

วั่งฉีเห็นเจียงเซิงเดินเข้ามา ยืนขึ้น "เฮ้ เธอมีมารยาทหรือ..."

"เพี๊ยะ!"

เด็กผู้หญิงสามคนนั่งอยู่บนเตียงต่างก็ตะลึง

วั่งฉีที่ถูกตบหน้า เลยปิดแก้มพลางมองเจียงเซิงด้วยความไม่เชื่อ "เธอ...เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ?"

"เพี๊ยะ!" เจียงเซิงตบเธอลงกับพื้นอีกครั้ง "ติงเมิ่งหลานอยู่ที่ไหน"

เมื่อเห็นว่าเธอมาที่นี่เพื่อตามหาติงเมิ่งหลาน วั่งฉีที่ถูกตบสองครั้งก็ลุกขึ้นจากพื้น "เธอตบหน้าฉันแล้ว ยังอยากรู้ที่อยู่ของเธออีก ฉันจะบอกให้ ฉันไม่ใช่คนถูกรังแกได้ง่าย! "

วั่งฉีก้าวไปข้างหน้าเพื่อต่อสู้กลับ

เจียงเซิงจับมือเธอเพื่อหยุดเธอไว้ จากนั้นก็ตบเธอด้วยความรุนแรงจนล้มลงกับพื้น

แก้มของวั่งฉีบวมอย่างเห็นได้ชัด และเธอก็ชี้ไปที่อีกฝ่ายพลางน้ำตาคลอเบ้า "เธอกล้าดียังไง..."

เจียงเซิงเดินไปที่โต๊ะ หยิบส้อมเหล็กขึ้นมาแล้วถือไว้ในมือ