บทที่ 272

เจียงเซิงเงียบ

ซือเย่เจ๋วคิดอะไรได้ และหยิบแหวนหยกขาวออกมาจากกระเป๋าของเขา เขาจับมือเธอแล้วค่อยๆ สวมให้เธอ "วันนี้ที่ผมมาที่นี่แค่อยากให้ของขวัญคุณ ลองดูสิ คุณชอบไหม?"

สีหน้าของเจียงเซิงเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเธอเห็นแหวนหยกขาวบนนิ้วหัว

ชอบงั้นเหรอ?

น่าขำจริงๆ...

เจียงเซิงลุกขึ้นนั่ง ถอดแหวนออกแล้วกระแทกมันลงบนพื้นด้วย "เสียงดังกราว" แหวนหยกขาวนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ และใบหน้า ซือเย่เจ๋วก็ดูไม่น่ามองทันที

เขาคว้าข้อมือของเธอด้วยสายตาบูดบึ้ง "เจียงเซิง อย่าทำตัวไร้เหตุผลเป็นเพราะผมตามใจคุณ!"

"คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร"

เจียงเซิงมองดูท่าทางโกรธเคืองของเขาด้วยตาแดงแล้วพูดอย่างน่าขัน "ซือเย่เจ๋ว อย่าคิดว่าฉันเป็นคนโง่ คุณกับซูหลิงโหรวไปที่ร้านอวี้ไจ่ก็เพื่อซื้อแหวนนี้ให้เธอไม่ใช่หรือ? "

"ในเมื่อมันเป็นของที่ให้เธอแล้ว แต่คุณเอาของที่เธอใส่แล้วมาให้ฉัน คุณคิดว่าฉันเป็นขอทานหรือไง เอาของที่คนอื่นไม่ต้องการมาให้ฉันเหรอ?"

ซือเย่เจ๋วอึ้งไป เธอหมายความว่ายังไง แหวนหยกขาวนี้กลายเป็นของที่เขามอบให้กับซูหลิงโหรวตั้งแต่เมื่อไรกัน

แล้วซูหลิงโหรวก็ใส่แหวนหยกขาวนี่มาก่อนเหรอ?

เมื่อนึกถึงอะไรขึ้นมา เขาจึงค่อยๆ เปิดริมฝีปากที่แห้งผาก "เซิงเซิง ผม..."

"ฉันไม่อยากเห็นคุณตอนนี้ พร้อมขยะที่เธอใช้ไปแล้ว ออกไปซะ!"

เจียงเซิงนอนอยู่บนเตียงโดยหันหลังให้เขา แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกอึดอัดมาก

เหมือนมีบางอย่างดันอยู่ในใจ ถ้าไม่พูดถึงมันก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอเอ่ยภึงมันก็ระเบิดออกมา

เรื่องหวนหยกขาวนี้เธอสามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ของที่เธอเคยใส่มาก่อนกลับมามอบให้เธอเหรอ?

คิดว่าเธอเจียงเซิงเป็นใครกันแน่?

สาวน้อยไร้เดียงสาผู้โง่เขลางั้นเหรอ?

มือที่ซือเย่เจ๋วยื่นออกไปหาเธอก็หยุดลงทันที จากนั้นค่อยๆ ดึงกลับมา และลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อ "ถ้าคุณต้องการโยนมันทิ้ง ก็ทิ้งซะ อีกอย่าง ผมไม่เคยให้แหวนหยกนี้แก่ซูหลิงโหรวเลย ผมเตรียมไว้ให้คุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"