บทที่ 287

เจียงเซิงไม่กลัวที่จะถูกกู้ยี่ฝานเห็นตัวเองในตอนนี้ เธอยิ้มแล้วเดินเข้าไป เหลือบมองวั่งฉีที่หลบอยู่ด้านหลังเขา: "ถูกต้อง เดิมทีฉันก็มีธาตุแท้แบบนี้ คนที่วางแผนใส่ฉัน ฉันไม่มีทางอ่อนข้อให้"

"กู้ยี่ฟาน นายฟังสิ......" วั่งฉีจับแขนของเขา ท่าทางน่าสงสารอย่างมาก

กู้ยี่ฟานนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ดึงแขนออกจากมือวั่งฉีแล้วมองดูเจียงเซิง: "นางฟ้า เธอ......เธอถูกวั่งฉีข่มขู่ ดังนั้นถึงได้......"

เป็นแบบนี้เหรอ?

"นายคิดว่าฉันท่าทางเหมือนคนที่ถูกคนข่มขู่ไหม?"

ดวงตาของเจียงเซิงเย็นชา พูดด้วยใบหน้านิ่งเฉย: "วั่งฉีเป็นเพราะนายถึงได้จัดการฉัน สิ่งที่ฉันได้รับจากการวางแผนของเธอฉันต้องทวงกลับมา ถ้าหากเธอยังทำตัวดี ๆ ไม่เป็น ฉันก็ไม่แคร์ที่จะปล่อยบันทึกเสียงออกไป"

กู้ยี่ฟานมองดูเจียงเซิงที่อยู่ตรงหน้า มักรู้สึกว่าแปลกหน้าเล็กน้อย บางทีเป็นเพราะตั้งแต่เริ่มต้นเขาไม่เคยทำความรู้จักกับเธอเลย

ดูเหมือนตั้งแต่วันนั้น ต่อให้เจอกันที่โรงอาหาร กู้ยี่ฟานก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเข้ามาทักทายแล้ว

เดิมทีติงเมิ่งหลานยังอยากจะทักทายกู้ยี่ฟาน แต่ตอนที่กู้ยี่ฟานเดินผ่านพวกเขาไปไม่พูดจาสักประโยค

ติงเมิ่งหลานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "พี่เจียงเซิง คุณชายกู้เป็นอะไรเหรอ ปกติพอเห็นพี่จะต้องเข้ามาออเซาะไม่ใช่เหรอ?"

"แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ ฉันกับเขาเดิมทีก็ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันอยู่แล้ว"

เจียงเซิงเดินไปที่ช่องตักอาหาร

ติงเมิ่งหลานยืนนิ่งอยู่ที่เิม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลัวหู่ปรากฏตัวที่ในโรงอาหาร ายตากวาดมองไปรอบกลุ่มคน จากนั้นจ้องมองไปที่เจียงเซิง

เขาเดินไปหาเจียงเซิงภายใต้สายตาของทุกคน: "คุณเจียงเซิง"

เจียงเซิงที่เพิ่งตักอาหาเสร็จ เห็นเขามาหาตัวเองก็นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง: "มีธุระเหรอ?"