บทที่ 300

เมื่อฟังซือเย่เจ๋วพูดถึงประวัติที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซือในอดีต เจียงเซิงไม่ได้สะเทือนใจ

แต่เหมือนกับรับรู้เรื่องอะไรที่สุดยอดเป็นอย่างมาก

ซือเย่เจ๋วจับเอวของเธอแล้วอุ้มเธอขึ้นมา ให้เธอนั่งบนตักของตัวเอง: "เซิงเซิง ตอนนี้ฉันพูดกับเธออย่างเปิดเผยไปหมดแล้ว ดังนั้นเธอก็รู้แล้วว่าทำไมปู่ของฉันถึงให้ซูหลิงโหรวอยู่ข้างกาย ให้ความสำคัญกับเธอ เพราะว่าปู่ย่าของซูหลิงโหรวมีบุญคุญเลี้ยงดูต่อปู่ของฉัน"

เจียงเซิงเม้มปาก ไม่พูดจา

ซือเย่เจ๋วจับมือของเธอมาวางไว้ที่หน้าอกของตัวเองที่ขยับเขยื้อน: "ฉันสัญญากับเธอ หนึ่งวันที่มีฉันอยู่ฉันจะไม่ยอมให้เธอได้รับความไม่ชอบธรรมใด ๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณปู่ หรือว่าซูหลิงโหรวหรือเป็นคนอื่น ใครกล้ากลั่นแกล้งเธอ นั่นก็กำลังหาเรื่องฉันอยู่"

"ต่อให้ฉันต้องตาย"

"ถ้าหากฉันซือเย่เจ๋วทำไม่ได้ หรือทำผิดต่อเธอ ฉันต้องไม่ได้ตายดี"

ทันใดนั้น เจียงเซิงประหลาดใจมองดูซือเย่เจ๋วที่สาบานด้วยสีหน้าที่แน่วแน่ เธอพูดโพล่งออกมาโดยที่ปากไม่ตรงกับใจ: "พญายมไม่ได้อยากได้ชีวิตของนายหรอก"

ซือเย่เจ๋วใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากของเธอ: "ต่อจากนี้ไป ชีวิตของฉันก็เป็นของเธอแล้ว ไม่มีใครสามารถพรากมันไปได้นอกจากเธอ"

สองวันต่อมา

เจียงเซิงได้รับผลคะแนนการประเมิน แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือเธอได้ 130 คะแนนจริงๆ

"ครูฝึก ผลการประเมินชุดนี้ไม่ได้ทำผิดใช่ไหม มีการประเมินรายการหนึ่งที่เกิดเหตุไม่คาดคิดไม่ได้ทำให้เสร็จสิ้นไม่ใช่เหรอ?"

“ทำไมถึงมี 130 แต้ม?”

ครูฝึกอธิบายให้เธอฟังว่า: "คะแนนพิเศษ 10 คะแนนเป็นเพราะเธอยืดอกช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมของเธออย่างห้าวหาญ ถึงแม้เธอทำแบบนี้จะเสี่ยงอันตรายมาก ไม่คู่ควรที่จะได้รับการชื่นชม แต่ความกล้าหาญของเธอได้รับเพิ่มมากขึ้น"