บทที่ 338

ซูหลิงโหรวเห็นเด็กคนนี้กล้าถลึงตาใส่ตัวเอง มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกำแน่น เธอมองไปทางท่านผู้เฒ่า เหมือนอยากให้ท่านผู้เฒ่าแสดงท่าที

ถึงแม้ท่านผู้เฒ่าจะสีหน้าไม่ดี แต่สุดท้ายก็ไม่ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะเด็กคนนี้โต้เถียง

เวลาสั้น ๆ เพียงแค่ไม่กี่นาที กู้เฉินกวางก็มองออกว่าท่านผู้เฒ่าซืออู๋เทียนไม่พึงพอใจต่อเจียงเซิง

มุมปากของเขาแต้มไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ: "คุณปู่ซือไม่ชอบวงการบันเทิงผมพอเข้าใจได้ แต่ในเมื่อนี่เป็นการตัดสินใจของเด็กสองคนนี้ คุณจะคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่พวกเขาเลือกนั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคนอื่น เด็กก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ใช่ไหมครับ?"

ซูหลิงโหรวเห็นกู้เฉินกวางช่วยพูดให้เจียงเซิง ในดวงตามีแสงวาบผ่าน

หึหึ เจียงเซิงคนนี้มีความสามารถจริง ๆ

ยั่วยวนเย่เจ๋วก็ช่างเถอะ ยังจะยั่วยวนกู้เฉินกวาง!

เธอยิ้มถาม: "คุณชายกู้กับคุณเจียงสนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ?"

ท่านผู้เฒ่าเดิมทีก็ไม่พอใจ "ข่าวฉาว" ของเธอกับกู้เฉินกวางก่อนหน้านี้ ในเมื่อมีลูกกับหลานชายของตัวเองแล้ว ยังไม่รู้จักวางตัว

ตอนนี้ซูหลิงโหรวถามแบบนี้ สีหน้าของเขายิ่งแย่ลงไปอีก

เจียงเซิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก กู้เฉินกวางก็อ้าปากตอบกลับ: "สนิทไม่สนิท เกี่ยวข้องอะไรกันด้วย?"

เขาพูดช้า ๆ: "ผมโตมาด้วยกันซือเย่เจ๋ว และผมก็ชอบเด็กสองคนนี้มาก คุณเจียงมีความสามารถ เป็นผู้หญิงที่น่าชื่นชม แต่ผู้หญิงของเพื่อนผมยังมีรู้จักวางตัว"

รอยยิ้มที่มุมปากของซูหลิงโหรวค่อย ๆ หายไปและหมดคำพูด

รู้สึกว่าในคำพูดของกู้เฉินกวางมีความหมายแฝง

หรือว่าเขากำลังเตือนตัวเองอยู่ว่าเธอไม่รู้จักวางตัว?

ท่านผู้เฒ่าเห็นเด็กสองคนนี้ไม่เป็นอะไร ก็รู้สึกวางใจแล้ว

และก็ไม่อยากถามอะไรมากมายอีก จะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้หญิงบางคนเมื่อถึงเวลาก็วิ่งแจ้นไปเร่งเร้าต่อหน้าหลานชายของตัวเองอีก

"กลับเถอะ"

ท่านผู้เฒ่าหันไปพูดกับซูหลิงโหรวแล้วเดินจากไป

ซูหลิงโหรวเหลือบมองพวกเขา จากนั้นถึงได้เดินตามท่านผู้เฒ่าไป