บทที่ 339

เจียงเซิงเงยหน้าขึ้นมองดูซือเย่เจ๋วที่ถูก "มองข้าม" ที่นั่งหึงหวงอยู่ตรงข้าม จึงตักเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ในจานข้าวของเขาด้วยความหวังดี: "เด็กดี พวกเรายังคงเอ็นดูคุณ"

ซือเย่เจ๋ว: "..."

คำพูดนี้คุ้นเคยอย่างหน้าประหลาดใจ

เจียงนวนนวนกินข้าวคำโต ดวงตาใสแป๋วมองดูซือเย่เจ๋ว: "แด๊ดดี้ วันนี้คุณอานักแสดงบอกว่าคุณย่าของพวกเราก็เป็นคนในวงการบันเทิง ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นคุณย่าคะ?"

เจียงนวนนวนเพิ่งถามจบ จู่ ๆ บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนไปแปลกประหลาด

เจียงเซิงก้มหน้าลง เรื่องแม่ของเขา เขาน่าจะไม่อยากเอ่ยถึงหรอกมั้ง

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ ซือเย่เจ๋วยังคงตอบนวนนวนว่า "ใช่ แต่คุณย่าของพวกลูกไม่อยู่แล้ว"

เด็กน้อยทั้งสามต่างก็ตกตะลึง

ความหมายของคำว่าไม่อยู่มีสองอย่าง หนึ่งคือคนไม่อยู่ กับอย่างหนึ่งคือคนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว

หลังทานอาหารเย็นเสร็จ เจียงเซิงล้างจานอยู่ในห้องครัว

ฉันไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนที่วางจานมือลื่น จานตกแตกบนพื้น

ตอนที่เธอนั่งยองเก็บเศษชิ้นส่วน ปลายแหลมคมบาดนิ้วของเธอ มีเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว

ซือเย่เจ๋วที่ได้ยินเสียงในครัวก็รีบวางนวนนวนบนโซฟา ลุกขึ้นเดินอย่างเร่งรีบไปที่ห้องครัว

เห็นเจียงเซิงนั่งยองอยู่บนพื้นเหมือนกับถูกบาด เขาขมวดคิ้ว รีบเดินเข้าไปประคองเธอขึ้นมา: "เธอซื่อบื้อเหรอ ให้ฉันดูแผลหน่อย"

"แค่แผลเล็กน้อย"

เจียงเซิงอยากจะดึงมือกลับ แต่กลับถูกซือเย่เจ๋วจับไว้แน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเผด็จการ "อย่าขยับ"

เจียงเซิง: "..."

"แด๊ดดี้ กล่องยาเอามาแล้ว" เจียงเหยียนเหยียนรู้เอากล่องยามาอย่างรู้หน้าที่

ซือเย่เจ๋วเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วรับกล่องยามา หยิบพลาสเตอร์ออกมาปิดแผลที่ถูกบาดให้เธอ

เด็กน้อยอีกสองคนยื่นหน้าออกมา "แอบดู" แด๊ดดี้กับหม่ามี้รักกันมากจริง ๆ~

เจียงเซิงเงยหน้ามองซือเย่เจ๋ว พูดให้ถูกคือแอบมอง ท่าทางที่ผู้ชายคนนี้จริงจังขึ้นมา ดึงดูดเธอได้มากจริง ๆ

จู่ ๆ สองเท้าลอยขึ้นจากพื้น

เมื่อเธอรู้สึกตัว เธอก็ถูกอุ้มขึ้นมาแล้ว

"เหยียนเหยียน เคลียร์พื้นที่"