บทที่ 340

"แต่จู่ ๆ พวกเราจดทะเบียนสมรสกัน ปู่ของคุณจะ......" โมโหตายไหม?

ยังพูดไม่ทันจบ ซือเย่เจ๋วก็ดันเธอล้มลง ฝ่ามือใหญ่วางลงบนเอวบางของเธอ

เขายิ้มมุมปาก: "ดังนั้น พวกเราต้องผลิตครรภ์ที่สองออกมาให้เขาเร็วที่สุด ทางที่ดีมาอีกสามคน ให้ตาแก่นั่นไม่มีเวลาว่าง และพูดถึงจุดบกพร่องของเธอไม่ได้"

"อุ๊บ......"

ตอนที่ซาบซึ้งใจ จู่ ๆ เธอโอบกอดเขาไว้แน่น การกอดแบบนี้ กลายเป็นยากระตุ้นของเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่ซือเย่เจ๋วตื่นมามองดูหญิงสาวที่กำลังหลับลึกอยู่ในอ้อมแขน อดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นยกมือขึ้นบีบจมูกโด่งที่สวยงามของเธอ: "ที่รัก ตื่นได้แล้ว"

เสียงของเขามีเสน่ห์ดึงดูด คำว่า "ที่รัก" ทำให้เจียงเซิงที่ถูกเรียกให้ตื่นไม่มีอารมณ์หงุดหงิด

"ไม่เอา ฉันยังอยากนอนต่ออีกสักครู่......" เธอเสียงงุ้งงิ้ง

เห็นเธอออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขน แสงสลัวในดวงตาของซือเย่เจ๋วแตกเป็นชิ้น ๆ ริมฝีปากบางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"งั้นฉันนอนเป็นเพื่อนเธอ"

ซือเย่เจ๋วดึงผ้าห่มขึ้นมา

จู่ๆ เจียงเซิงก็ลืมตาขึ้น!

“ซือเย่เจ๋ว...”

ซือเย่เจ๋วใช้มือข้างหนึ่งค้ำศรีษะมองดูเธอ

เจียงเซิงหน้าแดงด้วยความโมโฆ

ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ตั้งใจยั่วเย้าเธอ!

"ขอร้องฉันสิ"

รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนไปชั่วร้ายเล็กน้อย

เจียงเซิงกัดริมฝีปาก จู่ ๆ พลิกตัวทับเขาเอาไว้ที่ด่านล่าง

รอให้พวกเขาลงไปที่ชั้นล่าง เด็กสามคนก็นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารทานอาหารเช้าแล้ว เจียงเฉินเฉินกับเจียงนวนนวนทานแซนวิชเสียงดัง "แจ๊บแจ๊บ" จากนั้นถอนหายใจ

โชคดีที่พี่ชายคนโตทำอาหารเช้าได้ ไม่เช่นนั้น พวกเขาตัวน้อยน่ารักรอให้หม่ามี้กับแด๊ดดี้ตื่นนอน คงจะหิวตายแล้ว

เจียงเซิงถลึงตาใส่ซือเย่เจ๋วที่อยู่ข้างกาย เหมือนกำลังพูดว่า: โทษคุณเลย

ซือเย่เจ๋วยิ้มมุมปาก แต่กลับแฝงไปด้วยความเอ็นดู

"ขอโทษ หม่ามี้หลับเพลินไป ต้องให้พี่ชายของลูก ๆ จัดการเรื่องในบ้าน" เจียงเซิงลูกศรีษะของเจียงเหยียนเหยียน เป็นเธอที่ทำให้เด็กคนนี้แบกรับ "ความรับผิดชอบ" ที่เด็กในวัยนี้ไม่ควรมี