บทที่ 346

ขณะพูด เธอเหลือบมองเจียงเวย และยิ้มกริ่ม: "เทียบกับที่พวกนายเอาเงินจากเธอ สู้เอาเงินจากฉันไม่ดีกว่า ก็แค่เงินไม่ใช่เหรอ?"

ชายสองคนนั้นเกิดความลังเล

เจียงเวยสีหน้าเปลี่ยนไปตกตะลึง: "พวกนายอย่าไปเชื่อเธอ!"

"เจียงเวย เธอยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย ยังอยากจะต่อต้านอีกเหรอ?" เจียงเซิงขยับไปข้างหูของเธอแล้วหัวเราะเสียงเบา: "รอให้ฉันปล่อยเลือดของเธอออกมาจนหมด เธอยังจะให้เงินพวกเขาได้อย่างไร?"

ทันใดนั้น ชายสองคนที่เฝ้าอยู่นอกประตูจู่ ๆ ถูกคนโยนเข้ามา

บอดี้การ์ดชุดดำสองสามคนที่บุกเข้ามาในมือถือปืน ผู้ชายสองคนนั้นกำลังจะหนีไป ก็ถูกบอดี้การ์ดชุดดำจัดการจนหมอบลงกับพื้นและใช้ปืนจ่อที่หัว

ซือเย่เจ๋วเดินเข้ามาช้า ๆ เหมือนกับเทพจุติลงมา รอบตัวแผ่ซ่านความเย็นเยือกแทบจะทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์แข็งตัว

แต่ทว่าในตอนที่เห็นว่าเจียงเซิงเป็นคนที่ควบคุมตัวอยู่ ความเย็นเยือกในดวงตาถึงได้ค่อย ๆ หายไป

"เย่เจ๋ว ช่วยฉันด้วย เจียงเซิงเธอบ้าไปแล้ว เธอจะฆ่าฉัน!" ในตอนที่เจียงเวยเห็นซือเย่เจ๋วก็ตื่นเต้นจนตะโกนไปทางเขา

แต่ทว่าสายตาของซือเย่เจ๋วไม่ได้มองมาที่เธอเลย และยิ่งไม่ได้สนใจ

แต่มองดูบอดี้การณ์สองคนนั้น บอดี้การ์ดเดินไปด้านข้างเจียงเซิง จับเจียงเวยเอาไว้แทนเธอ

เจียงเซิงเดินไปด้านข้างซือเย่เจ๋ว เมื่อเดินเข้าใกล้ เขาถึงได้เห็นรอยข่วนตื้น ๆ บนใบหน้าของเธอ

ดวงตาของเขาเย็นชา ยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสรอยขีดข่วนบนแก้มของเธอ: "ใครเป็นคนทำ?"

เจียงเซิงเลิกคิ้ว: "จะเป็นใครได้อีก?"

สายตาเย็นชาและเฉียบคมของซือเย่เจ๋วหันมองไปทางเจียงเวย จากนั้นเดินเข้าไปหาเจียงเวย

ซือเย่เจ๋วยื่นมือออกไปหาบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างตัว บอดี้การ์ดยื่นปืนสีเงินไปให้เขา

เจียงเซิงหยุดชะงัก ซือเย่เจ๋วไม่ใช่ว่า......

"ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้นตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของเจียงเวย

แขนข้างซ้ายของเธอเกิดเป็นรูขึ้นมา เลือดค่อย ๆ เปื้อนเสื้อผ้า