บทที่ 347

ภายในรถ

ซือเย่เจ๋วหยิบกล่องยาออกมาแล้วเช็ดรอยขีดข่วนบนแก้มของเจียงเซิง แม้ว่ามันจะตื้นมาก แต่หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้เกิดแผลเป็นได้

เจียงเซิงนั่งอยู่บนที่นั่งไม่พูดไม่จามาโดยตลอด และก็ไม่ได้มองซือเย่เจ๋ว

"เธอคิดว่าฉันโหดเหี้ยมใช่ไหม กลัวเหรอ?"

ซือเย่เจ๋วขมวดคิ้ว เขารู้ว่าตัวเองอาจะทำให้เธอตกใจ แต่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จริง ๆ

เขาโมโหมาก

เขาถึงกับต้องการฆ่าเจียงเวยด้วยซ้ำ

เจียงเซิงดึงสายตากลับและมองเขา ริมฝีปากขยับ: "เฉย ๆ"

สายตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย ริมฝีปากบางแยกออก: "เฉย ๆ หมายความว่าอย่างไร?"

เจียงเซิงยื่นมือออกไปกอดเขาไว้ ใบหน้าแนบบนหน้าอกรุ่มร้อนของเขาเหมือนกับพักพิง การกระทำของเธอทำให้ซือเย่เจ๋วนิ่งอึ้ง

“เซิงเซิง เธอ…”

เจียงเซิงหลับตาลง ยิ้มในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา: "ซือเย่เจ๋ว ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉัน ดังนั้นฉันไม่กลัวคุณ ขอบคุณที่คุณมาช่วยฉัน"

ความหนาวเย็นในดวงตาของซือเย่เจ๋วค่อยๆ จางหายไป เขายกมือขึ้นลูบศรีษะที่มีผมนุ่ม และจูบศรีษะเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม

“เซิงเซิง คนที่ทำร้ายเธอ ฉันไม่มีทางออมมือแน่นอน”

ตกเย็น

วิลล่าบลูเบย์

ซือเย่เจ๋วอุ้มเธอกลับไปที่ห้อง คำพูดของเขาในวันนี้ทำให้เจียงเซิงหวั่นไหวตามไปด้วย

แม้ว่าเพิ่งจะเคยเห็นวิธีที่เหี้ยมโหดแบบนี้ครั้งแรก แต่เขาก็ทำเพื่อเธอ

เจียงเซิงคิดอะไรบางอย่างได้ จึงเงยหน้าขึ้นถาม "คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ที่นั่น?"

“ฉันอยากตามหาเธอจะหาไม่ได้เจอเหรอ?”

ซือเย่เจ๋วจับหลังมือของเธอแล้วจูบลง แต่เมื่อนึกถึงอะไรบางอย่าง เขาก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ: "เธอรู้ไหม ฉันกังวลว่าฉันจะมาช้าไป"