บทที่ 35

“ห้าพันล้านมันก็ไม่พอที่แม่ใช้ฟุ่มเฟือยนะ”

เจียงเซิง "..."

เจียงเฉินเฉินก้มหัวลง "อีกอย่างแม่ทำเงินอย่างเหนื่อย ทั้งยังต้องดูแลเรา และแม่ก็ไม่มีผู้ชายที่จะดูแลแม่ ดังนั้นเราแค่อยากแบ่งปันภาระสักหน่อยให้กับแม่นะ"

เจียงเหยียนเหยียนพยักหน้า

เจียงเซิงเห็นว่าทั้งสองคนยังเด็กมากแต่มีไหวพริบมากกว่าเด็กที่มีอายุพอๆ กันเธอไม่รู้ว่าควรจะมีความสุขหรือเศร้าดี

เธอทำงานอย่างหนักเพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีที่สุดมาโดยตลอด แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีพ่อ แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยให้ลูกๆ ของเธอถูกดูถูกได้

เธอเองก็รู้ดีว่าเด็กๆ เชื่อฟังเป็นเด็กดีเข้าใจความเช่นนี้ และเธอเลยไม่ต้องใช้เวลามาเป็นห่วงพวกเขามากนัก แต่เธอกลับอยากให้พวกเขาบ่นบ้าง แบบนี้เธอถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

เธอลดสายตาลงแล้วยิ้มก่อนถอนหายใจเบาๆ "เอาล่ะ แม่รู้ว่าพวกหนูอยากช่วยแม่ แต่การเข้าวงการบันเทิงนั้นเสี่ยงเกินไป"

"รอให้หนูโตขึ้นหน่อยเราค่อยว่ากันนะ ตอนนี้ยังเด็ก วงการบันเทิงไม่เหมาะกับพวกหนู"

วงการบันเทิงเป็นที่ที่ยุ่งยากซับซ้อนมาก หนวนหนวนและเหยียนเหยียนต่างก็อายุน้อย จึงกลัวเจอคนที่มีเจตนาไม่ดีเข้า

"เอาล่ะ พวกหนูเข้านอนเร็วๆ เถอะ เด็กๆ ควรเข้านอนเร็วตื่นแต่เช้านะ" เจียงเซิงยืนขึ้นและลูบหัวของพวกเขา

เจียงเฉินเฉินและเจียงเหยียนเหยียนกลับไปที่ห้อง หลังปิดประตู และปีนขึ้นไปบนเตียงก็เริ่มปรึกษาหารืออย่างลับๆ กัน

"พี่ชาย แม่ไม่เห็นด้วยนี่น่ะ"

เจียงเหยียนเหยียนใช้มือจับคางของเธอและแสร้งทำเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ดูเหมือนว่าแม่จะกังวลว่าน้องกับพี่จะถูกรังแกถ้าเราเข้าสู่วงการบันเทิงโดยไม่มีใครหนุนหลังให้"

เจียงเฉินเฉินยังรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงอะไรได้ และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้นมา"จะเป็นอย่างไรถ้าเราสามารถทำความรู้จักกับผู้ยิ่งใหญ่ในวงการบันเทิงได้ล่ะ"

"น้องหมายถึงนักแสดงยอดเยี่ยมกู้คนนั้นเหรอ?"