บทที่ 37

แค่คิดดูก็รู้ว่านี่มันจะนำผลประโยชน์ให้ ไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ มากแค่ไหนเชียว

"เซิงเซิง ข้อกำหนดสำหรับจิ่นซุ่ย จิวเวลรี่นั้นสูงมาก บริษัทจิวเวลรี่ธรรมดาพวกนั้นไม่อยู่ในสายตาของพวกเขาเลย แล้วยอมตกลงที่จะร่วมมือกับไวน์เนอร์ได้อย่างไรล่ะ"

เจียงเซิงยิ้ม "คุณอาอย่ากังวลเลย ฉันมีวิธีค่ะ"

เซียวหลานเดินเข้าไปในบริษัทโดยแต่งตัวเหมือนผู้ดีพร้อมถือกระเป๋าแบรนด์เนม และพนักงานทุกคนต่างรู้ว่าเธอเป็นแม่ของ เจียงเวย เลยเรียกเธอว่า "คุณผู้หญิง"

ในขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวไปพบเจียงเวยอย่างมีความสุข และอยากรู้ว่าแผนของเจียงเวยในคืนนั้นสำเร็จหรือไม่นั้น เธอก็เห็น เจียงเซิงเดินตามชายวัยกลางคนผมบลอนด์ เดินออกไปจากลิฟต์พูดพลางหัวเรา

เธอมองอย่างเคร่งขรึมและเดินไปข้างหน้า "แหม อ่อยผู้ชายจนพามันถึงบริษัทด้วยเหรอ?"

ใบหน้าของแฟรงค์บึ้งตึง และกำลังจะพูดอะไรนั้น เจียงเซิงก็ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา เธอยิ้มให้เซียวหลาน "เมื่อพูดถึงการยั่วยวนผู้ชาย ฉันว่าจะสู้ลูกไม้ฝีมือของคุณนายเจียงได้อย่างไรล่ะ"

"นังสารเลว แกยังกล้าเถียงอีก!" เซียวหลานยกมือขึ้นด้วยความโกรธ

"เพี้ยะ!"

เสียงตบดังก้องไปทั่วทางเดิน

เจียงเซิงเพียงหันศีรษะเล็กน้อย และมีรอยแดงบนใบหน้าที่งามของเธอ

ก่อนที่แฟรงค์จะตอบสนอง ในชั่วพริบตา เจียงเซิงก็ตบหน้า เซียวหลานที่กำลังได้ใจอยู่กลับคืนไป

การตบครั้งนี้ทำให้เธอล้มลงกับพื้น

เซียวหลานกุมแก้มที่เจ็บของเธอและตกตะลึง

ความเจ็บปวดแสบร้อนบนฝ่ามือของเจียงเซิงเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเมื่อกี้เธอใช้แรงไปมากแค่ไหน

เมื่อคิดถึงรอยแดงบนแก้มของหนวนหนวนครั้งที่แล้ว และมองดูใบหน้าที่บวมแดงของเซียวหลานในขณะนั้นอีกครั้ง ก็ถือซะว่าชำระแค้นแล้ว

"แก...แกกล้าตบหน้าฉัน!"

"คนอย่างฉันไม่ชอบโดนเอาเปรียบ อีกอย่างเธอเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่อง ฉันแค่ตอบคืนให้ตามมารยาท การตบเมื่อกี้นี้ถือเป็นการตอบแทนความเมตตาของเธอ" เจียงเซิงยิ้มอย่างเย็นชา