บทที่ 42

หลังจากที่เจียงเซิงมองเธออย่างไม่แยแสมาเป็นเวลานาน เลยพูดอย่างเย็นชาว่า "เจียงเวย คุณมักเจาคิดเข้าข้างตัวเองเสมอ"

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ยืนขึ้นช้าๆ "ในเมื่อคุณต้องการไวน์เนอร์มาก งั้นตอนนี้ฉันยกไวน์เนอร์ให้คุณเลย"

เจียงเวยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นังตัวดีนี้กลับบอกว่าเธอจะยกไวน์เนอร์ให้เธองั้นเหรอ?

ฮึ่ม ดูเหมือนเธอค่อนข้างรู้ตัวดีนะ

"ฉันรู้ว่าเธอสู้ฉันไม่ได้ ทำไมไม่ยอมพ่ายแพ้ตั้งแต่แรกล่ะ?" เจียงเวยยิ้ม

"ฉันไม่ใช่ยอมแพ้" เจียงเซิงกอดอกแล้วเดินไปหาเธอ "การให้ ไวน์เนอร์แก่คุณตอนนี้ก็เพื่อให้คุณสนุกกับมันอย่างเต็มที่ก่อน อีกไม่นาน ฉันจะยึดไวน์เนอร์กลับมาอีกครั้ง"

เธอไม่ต้องการหุ้นแค่นั้นแล้ว เธอต้องการซื้อไวน์เนอร์!

"แค่เธอเนี่ยน่ะ?" เจียงเวยหัวเราะเยาะเย้ย

"ใช่ ฉันนี่แหละ" เจียงเซิงโยนจดหมายลาออกใส่หน้าเธอแล้วหัวเราะเบาๆ "เมื่อฉันออกจากไวน์เนอร์ สักวันหนึ่ง คุณจะยกไวน์เนอร์ให้ฉันด้วยมือของคุณเองในอนาคต"

เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหันไปมองเธอขณะนึกถึงบางอย่างขึ้นมา "เจียงเวย ถึงเวลาที่คุณลิ้นรสกับความรู้สึกของการถูก 'คุกคาม' แล้ว"

คุณไม่ใช่ชอบเอาซือเย่เจ๋วมาขู่เธอเหรอ?

เห้อะ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะยอมรับเงื่อนไขของซือเย่เจ๋ว!

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอจึงออกจากบริษัทโดยไม่หันกลับมามองอีก

เจียงเวยมองดูจดหมายลาออกในมือของเธอ และแน่นอนว่าเธอไม่สนใจคำพูดของเจียงเซิงอยู่แล้ว ตราบใดที่นังตัวดีนี้ยอมออกจากไวน์เนอร์ เธอจะกลัวภัยคุกคามอะไรกัน

เย่เจ๋วเชื่อมั่นเธอเองและปกป้องเธอตั้งแต่แรก ด้วยนังตัวดีนี้ก็กล้าคิดจะสู้กับเธอหรือ?

หึ เธอไม่คู่ควร!

ณ TG กรุ๊ป

เจียงเซิงสวมแว่นกันแดดและนั่งไขว่ห้างในบริเวณที่นั่งล็อบบี้ หลังจากรออยู่พักหนึ่ง ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอ และชายคนนี้คือ หลัวเชว่ ผู้ช่วยพิเศษของซือเย่เจ๋ว