บทที่ 83

เจียงเซิงตกตะลึง และสีหน้าของเธออดไม่ได้ที่เปลี่ยนไป

คำพูดของเจียงเซิ่นนี้ ทำให้แฟรงค์ที่กำลังมองหาเจียงเซิงประหลาดใจ แม้แต่พนักงานที่ยังคงยืนอยู่นอกประตูกำลังทำอะไรไม่ถูกนั้นก็ตกใจช็อคด้วย

"เซิงเซิง พ่อรู้สึกผิดกับเธอเพราะเรื่องแม่ของเธอ เดิมทีฉันอยากให้เธอเป็นผู้บริหารมาดูแลไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ แต่เธอทำเรื่องแบบนั้นในเมื่อหกปีที่แล้วยังไม่พอ ตอนนี้ยังเกาะติดกับท่านเจ๋วอีก"

"เธอรู้คำว่าละอายใจหรือเปล่ากันแน่ ท่านเจ๋วเขาเป็นแฟนของเวยเวย พี่สาวของเธอนะ!"

เจียงเซิ่นรู้สึกผิดหวังกับเธอถึงที่สุด และบวกกับเหตุการณ์ที่เขาเห็นทั้งสองคนในห้องทำงานครั้งที่แล้ว จะให้เขาเชื่อได้อย่างไรว่าลูกสาวของเขาบริสุทธิ์

เมื่อเผชิญกับข้อกล่าวหาจากพ่อของเธอ เจียงเซิงก็กำมือเล็กน้อย "ละอายใจเหรอ?"

"ตอนที่เซียวหลานขึ้นขึ้นไปบนเตียงของคุณ ทำไมคุณไม่ว่าเธอไม่รู้สึกละอายใจล่ะ"

"หุบปาก!" เจียงเซิ่นตะโกนอย่างเสียงจัง "เรื่องระหว่างฉันกับแม่ของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับเซียวหลาน"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเซิงยังคงเผยความเหน็บแนม "ไม่เกี่ยวเหรอ พ่อ คุณนี่ปกป้องเซียวหลานจริงๆ สินะ?"

"เรื่องระหว่างฉันกับแม่ของเธอ เธอไม่รู้อะไรเลย!" เจียงเซิ่นกัดฟันด้วยความโกรธ

"ใช่ ฉันไม่รู้เรื่อง แล้วคุณรู้เรื่องเรื่องของฉันบ้างไหมล่ะ?" เจียงเซิงลุกขึ้นยืน มือที่เธอกำหมัดแน่นนั้นกำลังสั่นอยู่ "คุณไม่ใช่คิดว่าฉันขโมยคนของเจียงเวยใช่ไหม? ได้"

"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกคุณให้ พวกเขาเป็นลูกของซือเย่เจ๋วจริงๆ!"

"เจียงเซิง เธอ..."

"ปีนี้พวกเขาอายุห้าขวบ รวมปีตั้งท้องด้วยก็น่าจะหกปีที่แล้วใช่ไหม?"

ความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของเจียงเซิ่น และคำพูดที่เขาต้องการจะพูดก็จุกอยู่ในลำคอ

เจียงเซิงยิ้มอย่างเย็นชา "คุณเชื่อแต่สิ่งที่เซียวหลานและเจียงเวยพูด คุณเชื่อทุกคำที่พวกเธอพูด แต่สิ่งที่ฉันพูดนั้นคุณไม่เคยเชื่อแม้แต่คำเดียวเลย"