บทที่ 93

"อ้าวเหรอ? ท่านเจ๋วเคยมาทานอาหารที่บ้านมาก่อนเหรอ?" ผู้เฒ่าเจียงไม่สามารถปิดบังความสุขบนใบหน้าของเธอได้

ใครบ้างที่ไม่รู้ชื่อท่านเจ๋วแห่งเมืองหลวงในเมืองจินเฉิงล่ะ?

หากสามารถผูกสัมพันธ์กับตระกูลซือได้ ชีวิตนี้ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีกและใช้ชีวิตอย่างสุบสบายได้

เซียวหลานฝืนยิ้ม "แม่ นั่นมันเรื่องก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ ท่านเจ๋วมีงานยุ่งมาก ดังนั้นเขาจึงมาไม่ได้ค่ะ"

"คุณไม่ลองโทรถามดู แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะมาหรือเปล่า" เจียงเซิงยิ้มเยาะ

เซียวหลานมองเธอด้วยความขุ่นเคืองในดวงตาของเธอ "เซิงเซิง หยุดพูดเล่นสักทีเถอะ"

เธอไม่ยอมปล่อยให้นังเจียงเซิงมาสร้างปัญหาได้อย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่าทั้งเซียวหลานและเจียงเวยต่างก็ตื่นตระหนก พวกเธอคงกลัวว่าเธอจะเรียกซือเย่เจ๋วมาจริงๆ และฉีกหน้าพวกเธอ ทำให้พวกเธอขายหน้าต่อผู้เฒ่าเจียงมั้ง

ขณะที่เจียงเซิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่างนั้น เธอก็ได้รับข้อความทางโทรศัพท์ เนื้อหาในข้อความนี้จากซือเย่เจ๋วเลย

"ฉันยังมีธุระ ดังนั้นฉันต้องขอตัวกลับก่อนแล้วค่ะ"

เจียงเซิงยืนขึ้นอย่างช้าๆ

เมื่อผู้เฒ่าเจียงเห็นเธอลุกออกจากโต๊ะก่อนอาหารสิ้นสุด เธอเลยไม่พอใจขึ้นมา "นี่เพิ่งมาที่นี่ยังไม่นานนัก ไม่ได้กินอะไรด้วยซ้ำ ก็จะจากไปแล้วเหรอ?"

"มันจำเป็นค่ะ เพราะตอนนี้มีคนรอฉันอยู่ข้างนอก ถ้าฉันปล่อยให้เขาเข้าไปคงไม่ดี" เธอมองไปยังเซียวหลานและเจียงเวยอย่างมีเลศนัย

เมื่อเซียวหลานและเจียงเวยได้ยินคำว่า "เขา" จากปากของเธอ สีหน้าของพวกเธอก็ดูแย่ลง

จะเป็นใครได้อีกนอกจากคนๆ นั้น?

หลังจากเจียงเซิงออกไป เจียงเวยก็ลุกขึ้นและเดินออกไปด้วย เพียงยืนอยู่นอกประตู เธอก็เห็นรถที่มารับเธอคือแม็คลาเรนที่เธอคุ้นเคย

เธอกัดฟันอย่างขมขื่น คนที่ได้รับการปฏิบัติอย่างนี้ควรจะเป็นเธอต่างหาก!

ทั้งหมดเป็นโทษที่นังเจียงเซิงนั่น!

ภายในรถ

"คุณไม่ชอบตระกูลเจียงไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงกลับมาอีกล่ะ?" ซือเย่เจ๋วมองไปที่เธอ

เจียงเซิงกอดอกแล้วพูดอย่างใจเย็น "ผู้เฒ่าเจียงกลับมาแล้ว อย่างน้อยฉันก็ต้องไว้หน้าให้เธอบ้าง"

ซือเย่เจ๋ววางมือบนตักของเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าคนในครอบครัวเองก็มุ่งเป้าไปยังไวน์เนอร์ จิวเวลรี่เข้าแล้วเช่นกัน"