ตอนที่ 3

ที่จำได้ก็เพราะว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของหล่อนพอดี ลุงธำรงค์แวะมาพร้อมกับของขวัญคือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ ตอนนี้แพรลดายังเก็บไว้ในห้องนอน

“ใช่… คนนี้แหละ ความจำดีนะเรา”

อนันต์ไม่คิดว่าลูกสาวของตนจะยังจำได้ทั้งที่เหตุการณ์ก็ผ่านมาหลายปี

อีกสัปดาห์ต่อมา

เมื่อถึงวันฝึกงาน แพรลดามาถึงโรงแรมตั้งแต่เช้า หล่อนเข้ามาที่ออฟฟิศตั้งอยู่ที่ชั้นล่างของโรงแรมเพื่อรอพบหัวหน้าฝ่ายบุคคลตามที่ได้นัดหมายกันไว้

“หนูแพรใช่ไหมจ๊ะ… ”

‘ลินดา’ สาวใหญ่วัยสามสิบห้าปี ผิวขาว รูปร่างอวบเอ่ย ถามเมื่อเจอหน้าแพรลดาที่กำลังนั่งรออยู่ในห้องรับแขกบริเวณด้านหน้าของออฟฟิศ

“ใช่ค่ะ… สวัสดีค่ะ… หนูมาฝึกงานค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับยื่นเอกสารส่งตัวจากมหาวิทยาลัยเพื่อเข้ารับการฝึกงานในครั้งนี้

“จ้ะ… บอสบอกไว้แล้ว… เรียกพี่ว่าพี่ดาก็ได้ หนูมาแต่เช้าเชียว ทานข้าวมาหรือยังจ๊ะ… ”

ลินดากล่าว น้ำเสียงบ่งบอกว่าเป็นคนใจดี

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ดา… ”

หญิงสาวตอบ

“ถ้างั้นเดี๋ยวพี่จะพาขึ้นไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน… ตามพี่มาจ้ะ… ”

ลินดาพาแพรลดาเดินผ่านห้องทำงานในส่วนที่เป็นออฟฟิศสำนักงานเข้ามาถึงลิฟท์ที่อยู่ด้านในเพื่อพาหญิงสาวไปส่งยังห้องทำงานตามที่ธำรงค์ได้สั่งเอาไว้

“ห้องทำงานของบอสอยู่ชั้นบนสุดจ้ะ”

ในทันทีที่บานประตูสีเงินแยกออกจากกัน สาวใหญ่หัวหน้าแผนกบุคคลเดินนำเข้าไปในลิฟท์ เพียงครู่สั้นๆ ก็ขึ้นมาถึงห้องของท่านประธาน

ลินดาผลักบานประตูเข้าไปช้าๆ…