ตอนที่ 4

แพรลดาออกอาการเกร็งจนเห็นได้ชัด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าตอนมองสบตาท่านประธานแล้วทำไมจึงเกิดอาการหัวใจเต้นแรง

“ไม่ต้องเกร็งนะ… แล้วจะสนุกกับงาน”

ธำรงค์มองเห็นอาการประหม่า เดินไปหยิบแฟ้มงานของเลขาคนเก่าเอามาให้แพรลดาเปิดดู จากนั้นก็อธิบายว่าในแต่ละวันนั้นเขาทำอะไรบ้าง

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แพรลดาเรียนรู้งานในหน้าที่ความรับผิดชอบของเลขานุการได้อย่างดีเยี่ยมจนได้รับคำชมจากธำรงค์บ่อยๆ

ทั้งเรื่องดูแลรับผิดชอบจดหมายเข้าจดหมายออก โทรศัพท์ติดต่องาน รับโทรศัพท์และจัดการนัดหมายให้กับผู้เป็นนายอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

งานในสัปดาห์แรกผ่านไปอย่างราบรื่น กระทั่งเย็นของวันศุกร์กลางเดือนก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาจนได้ ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนของหลายๆ อย่าง เมื่อแพรลดาลืมของไว้ที่ทำงาน ทำให้หล่อนต้องย้อนกลับเข้ามาที่โรงแรมอีกครั้ง

เวลาทุ่มกว่าๆ…

หญิงสาวขึ้นลิฟท์มาจนถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องทำงาน เมื่อเดินออกจากลิฟท์ก็ก้าวตรงมาที่หน้าห้องในทันที

หล่อนยืนอยู่หน้าประตู ล้วงเอากุญแจที่ธำรงค์ให้ไว้ออกมาไขประตูแล้วผลักเข้ามาเบาๆ เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงาน ดีใจที่เห็นว่ากระเป๋าสตางค์ที่ลืมไว้บนโต๊ะยังอยู่ที่เดิม

และในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินออกมา จู่ๆ ประตูห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องทำงานก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคนที่อยู่ในห้องน้ำ

“ว้ายยย… คุณลุง… ”

แพรลดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ…

ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องน้ำ และสิ่งที่ทำเอาหล่อนตะลึง ร้องอุทานออกมาเสียงดังลั่นก็เพราะว่าธำรงค์ไม่ได้ออกมาในสภาพปกติ แต่เขาเปลือยเปล่าล่อนจ้อน เนื้อตัวกำยำไปด้วยมัดกล้ามยังพราวไปด้วยคราบน้ำเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ

“หนูแพร… ”