ตอนที่ 5

ห้องใหญ่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ห้องทำงาน เพราะเป็นห้องที่มีทุกอย่างพร้อม ทั้งห้องนอนและห้องออกกำลังกายที่อยู่ด้านหลัง มีอุปกรณ์ครบครันไม่ต่างจากฟิตเนสเล็กๆ ซึ่งธำรงค์มักจะใช้เป็นที่ออกกำลังกายหลังเลิกงานบ่อยๆ

“หนูต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ… ”

แพรลดายังหน้าแดงไม่หาย สิ่งที่เห็นเมื่อครู่ยังติดตา ของลุงธำรงค์มหึมาสุดๆ

“ไม่เป็นไร… ลุงต้องขอโทษหนูด้วยที่ทำให้หนูตกใจ… ”

ธำรงค์กล่าวยิ้มๆ

“ค่ะ… ตกใจมาก… ”

เหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาหญิงสาวแทบช็อก ภาพนั้นยังติดตา ของเขาใหญ่ยาวมากจนหล่อนเผลอเอามือลูบแขนตัวเองด้วยความลืมตัว

แสดงว่าเมื่อกี้เขาต้องแอบทำอย่างว่าอยู่แน่ๆ ไม่งั้นน้องชายคงไม่ผงาดขึ้นมาตั้งลำขนานกับท้องแน่นไปด้วยลอนกล้าม นึกแล้วใจก็เต้นระส่ำขึ้นมาอีก

“แล้วนี่หนูทานข้าวเย็นหรือยังจ๊ะ… งั้นลุงขอไถ่โทษที่ทำให้หนูตกใจด้วยการพาไปเลี้ยงข้าวเย็น… ”

ธำรงค์เปลี่ยนเรื่องชวนคุย

“ค่ะ… ขอบคุณค่ะ… ”

“หลังจากกินข้าวเดี๋ยวลุงพาไปส่งถึงที่… หนูอยู่หอพักหลังมหาวิทยาลัยใช่ไหมจ๊ะ… ”

ธำรงค์รู้เรื่องนี้จากวันแรกที่ได้เจอกัน…

หลังจากพูดคุยจึงรู้ว่าแพรลดาพักอยู่ในหอพักหญิงล้วนอยู่หลังมหาวิทยาลัยที่หล่อนกำลังเรียนอยู่ในตอนนี้

และวันนี้ก็ช่างบังเอิญที่แพรลดาไม่ได้ขับรถมาทำงาน หล่อนมีรถนิสสันมาร์ชสีเขียวคันเล็กที่อนันต์ผู้เป็นบิดาซื้อเอาไว้ให้ใช้งานในระหว่างเรียน แต่เมื่อวานรถเสียกะทันหันก็เลยเอาไปซ่อมที่อยู่ กว่าจะเสร็จก็วันมะรืน

“ค่ะ… แต่จะรบกวนเวลาของคุณลุงหรือเปล่าคะ”

คนที่ยังตกใจไม่หายตอบอย่างเกรงใจเพราะเห็นว่าเมื่อครู่เขาเพิ่งบ่นว่าปวดบ่า

“ลุงไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่กล้ามเนื้อตึงมาก คงเกิดจากการออฟฟิศซินโครมทั่วๆ ไปนั่นแหละ เดี๋ยวลุงขอนวดบ่าสักครู่แล้วเราออกไปกินข้าวกันนะครับ… ”

ธำคงเดินมานั่งลงบนโซฟาทั้งที่ยังนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว คว้าหลอดครีมนวดเอามาบีบลงบนนิ้วแล้วขยี้ไปตามปั้นไหล่กำยำไปด้วยมัดกล้าม