บทที่ 1

สิบสองปีที่ห่างหายกันไป นานขนาดนี้ เขาจะยังจำเธอได้ไหม ลลิตามองเบอร์โทรศัพท์ของคนใจร้าย เบอร์โทรเดิมที่เคยติดต่อกัน และไม่ได้ติดต่อมานานหลายปี

วันนี้เธอจะลองโทรหาอีกครั้ง หวังว่าครั้งนี้จะโทรติดอย่างที่วันก่อนเธอลองโทรหา แต่รีบวางสายไปเสียก่อนที่เจ้าของโทรศัพท์จะรับสาย

ลลิตาจำได้ดีว่าเขาเคยรักเคยหลงเธอแค่ไหนในวันนั้นที่ผ่านมาถึงสิบสองปี ตอนนั้นเธอเพิ่งจะอยู่ในวัยสิบแปด มาถึงตอนนี้อายุสามสิบ เขายังจะอยากคุยกับเธออยู่ไหม

“ยังไงก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เอาละลิตา” หญิงสาวให้กำลังใจตัวเอง ไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ ไม่อย่างนั้นบริษัทที่เธอสร้างมากับมือคงตกไปเป็นของคนอื่น

หญิงสาวฟังเสียงรอสายอยู่นาน ไม่มีการตอบรับจากปลายสาย หรือเขาจะเปลี่ยนเบอร์โทรไปแล้ว ลลิตามองรูปผู้ชายในเว็บไซต์ เขาเปลี่ยนไปบ้างจากสิบสองปีที่แล้ว

แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงชัดเจนเหมือนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เจอกัน

‘พี่รักเธอ’

แต่หลังจากไปเรียนต่อ เขาก็หายจากชีวิตเธอ ไม่มีการบอกเลิก ไม่มีการส่งข่าว สิบเอ็ดปีเลยนะ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เรียกสติของหญิงสาวกลับมาที่ปัจจุบัน เบอร์โทรศัพท์ที่เธอบันทึกไว้

“สวัสดี” เสียงเข้มดังมาตามสาย ในกระแสเสียงดูเย็นชาเหมือนครั้งนั้น

“สวัสดีค่ะ ลิตานะคะ” ลลิตาเอ่ยสวัสดี หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกหลากหลายจนเธอไม่สามารถนิยามได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร

“อือ” เสียงตอบรับเพียงแค่นั้นจากปลายสาย แต่แค่เพียงเท่านั้นก็ทำหัวใจเธอเต้นแรงมากกว่าทุกครั้งที่หัวใจดวงนี้จะเคยเต้นมา เสียงที่ไม่เคยได้ยินใกล้ขนาดนี้ในรอบสิบสองปี เธอควรจะเรียกเขาว่าอย่างไรดี เรียก ‘พี่คีย์’ อย่างก่อนหน้านี้ได้หรือเปล่านะ หรือคำนั้นจะไม่เหมาะกับสถานะของเธอและเขาในตอนนี้

“คุณภาคีใช่ไหมคะ” เสียงของลลิตาบ่งบอกว่าเธอกำลังประหม่า

“แล้วคุณโทรหาใคร” เมื่อเธอเรียก ‘คุณ’ มา เขาก็ ‘คุณ’ กลับ ก็ดี ห่างเหินกันดี

“เอ่อ ฉันอยากขอพบคุณ จะได้ไหมคะ” ลลิตากัดฟันพูดออกไป จะมีใครหน้าด้านเท่ากับเธออีกไหม หน้าด้านขอพบกับแฟนเก่า แฟนเก่าที่เลิกกันมาสิบเอ็ดปี

“ก็เข้ามาเจอที่ทำงาน” ภาคีตอบ ในน้ำเสียงยากจะคาดเดาว่าความรู้สึกของเขาเป็นเช่นไร