บทที่ 2

คอนโดของภาคี

ลลิตามาถึงคอนโดในเวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบห้านาที เธอมาถึงก่อนเวลาเพราะต้องการให้เขารู้ว่าเธอให้ความสำคัญกับนัดหมายครั้งนี้มากเพียงใด

เวลาสองทุ่มพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกินแม้แต่สักวินาทีเดียว โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

“ขึ้นมาได้เลย” เสียงราบเรียบสั่งมาตามสาย ลลิตาหันซ้ายหันขวา เขาจะให้ขึ้นไปที่ไหน ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องของเขาอยู่ชั้นไหน ห้องไหน

“เดี๋ยวมีคนไปรับ”

“ค่ะ”

ลลิตาวางสายเพียงไม่นาน พนักงานฝ่ายต้อนรับก็เดินเข้ามาหาพร้อมทั้งเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท เดินนำไปกดลิฟต์ในชั้นที่ต้องสแกนลายนิ้วมือและบอกถึงห้องของภาคี

เมื่อเดินออกจากลิฟต์ก็หันมองไปทางห้องด้านขวาตามที่พนักงานต้อนรับบอกกับเธอ ตอนนั้นลลิตายังคิดว่าพนักงานคงลืมบอกหมายเลขห้อง แต่เปล่าเลย เพราะชั้นนี้คงไม่ต้องมีหมายเลขห้อง ด้วยทั้งชั้นมีแค่สองห้องเท่านั้น ขวาและซ้าย ทางด้านขวาคือห้องของภาคี ยิ่งเดินเข้าใกล้ประตู หัวใจของเธอยิ่งเต้นแรง

มือบางบีบกันแน่นเพราะความตื่นเต้น หญิงสาวยังไม่ทันจะกดปุ่มเรียกคนข้างใน เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

ทั้งสองต่างมองหน้ากันอยู่นาน สิบเอ็ดปีของการจากลา สิบเอ็ดปีที่เคยเจอกันบ้างในระยะไกล ๆ เท่านั้น สิบเอ็ดปีนี้ทำให้เขาและเธอโตขึ้น สิบเอ็ดปีนี้ที่ทำให้เขาและเธอเจอคนมากมาย

“สวัสดีค่ะ” ลลิตายกมือขึ้นไหว้ เขาอายุมากกว่าเธอห้าปี คงไม่แปลกที่เธอจะยกมือไหว้ แม้จะเคยเป็นอดีตคนรักก็ตาม

“สวัสดี เข้ามาก่อน” ภาคีเองก็ไม่ต่างจากเธอ ภาพในวันวานของทั้งคู่ยังชัดเจนในความทรงจำ

“ดื่มอะไรหน่อยไหม” ภาคีเอ่ยถาม ดูออกว่าท่าทางของเธอค่อนข้างประหม่า

“น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ” ลลิตาบอกเขาอย่างสุภาพ ก่อนที่เธอจะนั่งลงตรงโซฟาตัวใหญ่ มองไปรอบ ๆ ห้อง รู้ว่าเพนต์เฮาส์ห้องนี้คงราคาไม่ต่ำกว่าสองร้อยล้าน เรื่องที่เธออยากคุยกับเขาน่าจะง่ายขึ้นมาบ้าง

“น้ำ” ภาคียื่นขวดน้ำแร่ไม่แช่เย็นให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” ลลิตากล่าวขอบคุณ ขวดน้ำแร่นี้ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเขาก็ยังจำได้ว่าเธอไม่ดื่มน้ำเย็น