บทที่ 3

“จะเอาตัวเธอมาแลกกับเงินยี่สิบล้านอย่างนั้นเหรอ” ภาคีถามขึ้น น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่ง ไม่มีความรู้สึกใด ๆ อยู่ในน้ำเสียงนั้น

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” ลลิตาพูดพร้อมกับมองหน้าเขา ทั้งสองต่างไม่มีใครละสายตาจากกันและกัน

“ฉันขอลองของก่อนได้ไหม ไม่รู้ว่าผ่านมาตั้งสิบสองปี ของยังดีอยู่หรือเปล่า” ภาคีเอ่ยถามออกมา ทำให้หญิงสาวหน้าร้อนไปถึงหู เขากลายเป็นผู้ชายปากร้ายตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณไม่หลอกกินฟรี”

“หนึ่งล้านกับครั้งแรก...ในรอบสิบสองปีของเรา” ภาคีเสนอทางออกให้กับเธอ

พวกเขาต่างยอมรับในใจว่าเคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน แต่ตอนนี้เรื่องราวของทั้งคู่ก็ผ่านมาตั้งสิบสองปีแล้ว ทั้งเขาและเธอต่างก็เจอคนมากมาย ความรู้สึกที่มีให้กันในตอนนี้มันผสมปนเปกันไปหมด

“ได้ค่ะ ครั้งแรกหนึ่งล้าน” ลลิตามองหน้าเขา ในเมื่อครั้งหนึ่งเธอก็เคยนอนกับเขา เขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ ทำไมเธอจะนอนกับเขาอีกไม่ได้ เซ็กซ์ของเขาที่เธอเคยสัมผัสก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด

“เริ่มเลยไหม” ภาคีเอ่ยถาม ลลิตามองหน้าเขา เธอกับเขาถึงจะเคย ๆ แต่ก็นานมาแล้วเมื่อสิบสองปีก่อน จะให้เริ่มเลยมันก็ยากเหมือนกัน

“ดื่มกันก่อนไหมคะ” ลลิตาเอ่ยถาม เจอหน้ากันครั้งแรกในรอบสิบสองปี มาถึงคุยกันไม่กี่คำ เขาก็จะให้เธอขึ้นเตียงเลย แบบนี้มันทำใจลำบากนะ

“ได้” ภาคีตรงไปยังตู้เก็บไวน์ เขาหยิบออกมาหนึ่งขวดพร้อมแก้วไวน์สองใบ

“ผมไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวกลับมาดื่มด้วย” เสียงเขาที่เอ่ยบอกเธอนุ่มทุ้ม จากนั้นก็เดินหายขึ้นไปยังชั้นสอง คาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นสองของเพนต์เฮาส์แห่งนี้

ลลิตามองขวดไวน์ตรงหน้า นี่เธอไม่ได้บ้าใช่ไหม ทำแบบนี้มันไม่ต่างจากการขายตัวเลย แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่ออยากรักษาบริษัทไว้ เธอก็ต้องแลก

ถ้าไม่มีบริษัท ชีวิตเธอก็เหมือนไม่เหลืออะไร สิ่งสำคัญในชีวิตเพียงสิ่งเดียว แม้แต่ลมหายใจเธอก็แลกได้ จะเป็นอะไรไป แค่นอนกับคนที่เคยรัก แค่นอนกับผัวเก่า เมื่อก่อนให้เขากินฟรีมาตั้งเท่าไร ครั้งนี้ได้ตั้งยี่สิบล้าน คิดเสียว่าเอาค่าตัวในอดีตก็แล้วกัน

ลลิตายืนมองวิวนอกหน้าต่าง วันนี้ท้องฟ้าตรงหน้ามืดครึ้มกว่าปกติ สายฝนเริ่มเทลงมาบ้างแล้ว ท้องฟ้าสีดำมืดหม่น ละอองฝนบาง ๆ ตกลงมาเหมือนในตอนนั้น ตอนที่เขาและเธอเจอกันครั้งแรก ไม่น่าเชื่อว่าจะนานถึงสิบสองปี