บทที่ 4

“จำครั้งแรกของเราได้ไหม” เสียงทุ้มถามขึ้น ครั้งแรกของเธอ แต่ไม่ใช่ครั้งแรกของเขา และมันคือครั้งแรกของเรา

“ไม่ได้ค่ะ” ลลิตาแสร้งปด เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าทุกอย่างระหว่างเธอกับเขา เธอยังจำมันได้ดีเสมอทั้งที่อยากจะลืม

“ไม่เป็นไร ถือว่าวันนี้เป็นวันแรกของเราอีกครั้ง” เขาจูบเธออีกครั้ง ครั้งแรกของเขาและเธอในรอบสิบสองปี ทั้งสองขึ้นมาถึงห้องนอนใหญ่

“คุณคีย์ ให้ลิตาไปอาบน้ำก่อน”

“ไม่เป็นไร ผมชอบกลิ่นนี้” คำพูดเขาทำให้เธออายทุกครั้ง ตอนคบกันเขาก็เป็นอย่างนี้ คำพูดเดิมที่ยังสร้างความสยิวซ่านให้เธอเสมอ

“ไม่เอา ลิตาไม่มั่นใจค่ะ” เธออยากให้ครั้งแรกในรอบสิบสองปีเป็นอย่างที่เขาต้องการ และเขาต้องติดใจกับบทรักครั้งนี้ เธอต้องการเงินยี่สิบล้าน เธอไม่ต้องการเพียงล้านเดียว

“ผมอยากได้กลิ่นคุณ ไม่ใช่กลิ่นสบู่” คำพูดเขามาพร้อมกับมือหนาที่ปลดอาภรณ์บนร่างบาง ชุดเดรสสีแดงถูกรูดออกจากร่าง ซิลิโคนที่ปิดเพียงยอดถันและชั้นในจีสตริงก็ถูกถอดออกเช่นกัน

เขาเองก็ปลดเสื้อคลุมโยนทิ้งข้างเตียง กล้ามท้องเป็นลอน หน้าอกตึงแน่น เขารูปร่างดีกว่าแต่ก่อนเสียอีก

“คุณยังสวยเหมือนเดิม ไม่สิ สวยกว่าเดิม” ภาคีมองลลิตาที่นอนตัวแดงอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ความขาวกระจ่างของเธอทำเขาใจเต้นแรงทุกครั้ง

“อย่ามองแบบนี้สิคะ” ลลิตายังคงเขินอายกับสายตาของเขา เธอไม่ควรจะรู้สึกอย่างนั้น เพราะการร่วมรักกับเขาครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักเหมือนครั้งแรกของเขาและเธอ ไม่สิ ครั้งแรกของเธออาจจะเป็นแค่เธอฝ่ายเดียวที่รักเขา เขาอาจไม่ได้รักเธอเลยสักนิด คำบอกรักที่หลอกลวงและแสนเจ็บช้ำในครั้งนั้น

“เป็นอะไร” ภาคีลูบหน้าหญิงสาว แววตาของเธอเปลี่ยนไป แววตาของเธอไม่สดใสเหมือนวันวาน

“เปล่าค่ะ” ถึงจะต้องฝืนใจแค่ไหน แต่เธอก็จะทำมันให้ดี ในเมื่อต่อไปคือหน้าที่และงาน เธอต้องทำให้เขาพอใจ

จูบหวานที่เคยคุ้นประทับลงบนปากสาว เธอยังคงให้ความรู้สึกแสนรัญจวนใจเหมือนเดิม ลิ้นนุ่มกอดเกี่ยวกันในโพรงปากนุ่ม เสียงครางหวานในลำคอของทั้งสองบ่งบอกถึงความต้องการ ฝ่ามือหนานวดวนกลางกายสาว ขาเรียวแบะอ้าให้เขาสัมผัสทุกสัดส่วน

“คุณคีย์...อื้อ” เสียงครางผะแผ่วดังขึ้นในตอนที่ชายหนุ่มดูดและกัดสองเต้างามเบา ๆ รู้สึกกระสันซ่านจนเธอร้องครางออกมา