บทที่ 9

‘ส่งโลเคชันมา เดี๋ยวไปรับ’

‘จริงเหรอคะ!’ ลลิตาตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน ทำไมนะ แค่เขาบอกว่าจะมารับ เธอก็ตื่นเต้นได้ขนาดนี้ หลงผู้ชายแหละดูออก

‘อืม ว่าง’ หลังจากรับคำแล้วภาคีจึงวางสาย เขาเองก็สับสนในตัวเองว่าเพราะอะไรวันนี้ถึงอยากเห็นหน้าเธอ หรือเพราะลลิตาจะส่งรูปหน้าเธอมาให้เขาดูทุกวัน จนคุ้นชินที่ได้มองหน้าเธอ

หลังจากส่งโลเคชันไปให้ปู่เทกแล้ว หญิงสาวในวัยสิบแปดย่างสิบเก้าก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันที วันหยุดเธอจะรู้สึกเหงามากกว่าปกติ เพราะศศิตาเพื่อนคนเดียวของเธอต้องไปทำงาน ส่วนพ่อก็ต้องไปเดินสายหาเสียง

อยากมีแฟนสักครั้ง แฟนที่คู่ควรกับเธอก็น่าจะเป็นภาคีนี่แหละ ลูกชายคนโตของบริษัทผู้ผลิตและส่งออกอาหารรายใหญ่ของประเทศ

ถึงข่าวคาวเรื่องความเจ้าชู้ของเขาจะมีเยอะ แต่ลลิตาก็ไม่กลัว อยากได้ของดีก็ต้องเสี่ยงหน่อย เพียงไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาจอดหน้าบ้านของเธอ

‘รอนานไหม’ คำถามแรกที่เขาถามเธอ

‘ไม่นานค่ะ’ ลลิตายิ้มหวานก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถ ซึ่งเขาเปิดประตูให้เธอ ภาคีเป็นสุภาพบุรุษอย่างไม่ต้องสงสัย

‘กินข้าวก่อนนะ แล้วค่อยไปดูหนังกัน’ คำพูดของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มจากหญิงสาวจนแก้มแทบปริ

‘ทำไมวันนี้พี่คีย์ว่างล่ะคะ’ ลลิตาถามพร้อมทั้งยิ้มให้เขาไม่หยุด เขาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ก่อนจะขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่

‘ก็วันหยุด’ คำตอบกวน ๆ จากคนหน้าดุ ๆ แต่หล่อ ขณะสายตาก็มองไปยังท้องถนน เพราะเขาอายุมากกว่าเธอ ไม่แปลกใจที่จะมีใบขับขี่และขับรถคล่องมากขนาดนี้

‘รู้ว่าเป็นวันหยุด แต่ไม่คิดว่าพี่จะว่างมารับไปกินข้าว’ ลลิตายิ้มหวานให้เขา มองด้านข้างของคนขับยิ่งหล่อ

‘เธอส่งข้อความกับหน้าบวม ๆ ของเธอมาทุกวัน อ้อนให้พี่เลี้ยงข้าวไม่ใช่เหรอ’

ใช่ เธอส่งข้อความไปหาเขาทุกวัน ขอให้เขาเลี้ยงข้าว พาไปดูหนัง แต่พยายามมาเดือนหนึ่งแล้ว คิดว่าเขาคงไม่ใจอ่อน ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะใจอ่อน

‘ก็ใช่ไง ไม่คิดว่าพี่จะใจอ่อน’