บทที่ 8

“อือ คนนั้นแหละ ฉันขอยืมเขายี่สิบล้าน”

“แล้วเขาก็ให้” ศศิตาทำหน้ายุ่งเหมือนมีคำถาม

“ไม่ให้เปล่าหรอก ฉันต้องนอนกับเขา” ลลิตาพูดจบก็กระดกไวน์จนหมดแก้ว ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์ไวน์หรือความอายก็ไม่รู้

“นอนกับเขาเนี่ยนะ! แกบ้ารึเปล่าลิตา” ศศิตาโวยวายขึ้นมาทันที เพราะนี่มันคือการขายตัวชัด ๆ

“บริษัทนี้ฉันสร้างมากับมือ คงปล่อยให้มันเป็นของคนอื่นไม่ได้จริง ๆ อีกอย่างฉันก็เคยนอนกับเขามาแล้ว แถมนอนด้วยฟรี ๆ อีก ทำไมคราวนี้จะนอนกับเขาเพื่อเงินบ้างไม่ได้” ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงใบหน้าจะมีรอยยิ้ม แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

“อือ อย่างน้อยก็เพลินดีใช่ไหม” ศศิตาเอ่ยแซว

“ถ้าแกอยากรู้ก็ต้องลอง” ลลิตาขยิบตาให้อีกฝ่าย เพื่อนเธอคนนี้เป็นดาราดัง ตอนเป็นวัยรุ่น คนเป็นแม่ประกบแจ ตอนนี้มีผู้จัดการกับเพื่อนเกย์คอยประกบไม่ให้ใครมาขายขนมจีบ ทำให้ศศิตาโสดมาจนถึงตอนนี้

“แก ฉันไปถ่ายละครเจอพี่เบียร์ด้วย ตัวจริงเขาน่ารักมากเลยนะ” ศศิตาเล่าถึงพระเอกหนุ่มรุ่นพี่ ตอนนี้เธอกำลังร่วมงานกับเขา และเหมือนว่าเขากำลังจะจีบเธอ

“เขาจีบแกเหรอ” ลลิตาเอ่ยถาม นี่ไม่ใช่พระเอกคนแรกที่จีบศศิตา มีพระเอกเกือบครึ่งวงการที่จีบเพื่อนเธอคนนี้ แต่เพราะความหวงของเพื่อนเกย์และผู้จัดการ ทำให้ศศิตายังไม่มีแฟนจนอายุสามสิบแล้ว

“ก็คุย ๆ กันอยู่” ศศิตายิ้มให้ลลิตา ตอนนี้เธออยากเปิดใจกับใครสักคน...เพื่อลืมใครอีกคน

“แกชอบเขาเหรอ” ลลิตาถามเพื่อน ไม่เคยเห็นเพื่อนเธอเปิดใจคุยกับใครสักครั้ง ทำไมครั้งนี้นางเอกอย่างศศิตาถึงได้ยอมเปิดใจ

“เขาก็น่ารักดี” ศศิตาตอบพร้อมทั้งยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

“ตอบไม่ตรงคำถาม” ลลิตาบ่น

“ไม่ต้องมาคุยเรื่องฉันเลย คุยเรื่องแกดีกว่า แล้วแกต้องอยู่กับเขานานแค่ไหน” ศศิตากลับมาถามเรื่องของลลิตา เงินระดับยี่สิบล้าน ไม่มีทางที่ภาคีจะยอมจ่ายเพื่อนอนกับลลิตาแค่ครั้งเดียว

“นานแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าฉันรีดน้ำเขาได้เยอะแค่ไหน” ลลิตาพูดพร้อมทั้งเทไวน์ลงแก้วทั้งสองใบ

“หมายความว่าไง” ศศิตาย่นคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็หมายความว่า เขาต้องจ่ายน้ำละหมื่น ถ้าวันหนึ่งฉันรีดน้ำเขาได้ห้าน้ำ ปีกว่า ๆ ยี่สิบล้านก็หมด” ลลิตาตอบเพื่อน จากนั้นก็จิบไวน์อย่างสบายใจ