บทที่ 7

‘แล้วถ้าพี่ไม่ให้เบอร์ลิตา เวลาพี่นัดเลี้ยงข้าวจะติดต่อลิตายังไงคะ’ ลลิตาเอ่ยถาม น้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์ เธอเองก็ใช่ว่าจะให้เบอร์ใครง่าย ๆ มีหนุ่ม ๆ ทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกันทั้งรุ่นพี่มาขอเบอร์ไม่เว้นแต่ละวัน เธอเคยให้เบอร์โทรใครบ้าง

‘เออ ๆ ให้น้องมันไปเหอะไอ้คีย์ เอามานี่ เดี๋ยวพี่กดให้ พี่ชื่อพลนะ’ ทรงพลเห็นเพื่อนเล่นตัวก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เขาจึงยื่นมือขอโทรศัพท์มือถือของรุ่นน้องตรงหน้า

‘ไม่ต้องเลย’ เสียงร้องห้ามของภาคีดังขึ้น เขาดึงโทรศัพท์มือถือของเธอมากดเสียเอง เพียงไม่นานโทรศัพท์ของภาคีก็สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง

‘ถ้าคุณปู่จะนัดหนูไปกินข้าวก็โทรมานะคะ’ ลลิตาส่งยิ้มหวานพร้อมทั้งไหว้ลาอย่างสวยงาม

หลังจากหลานเทกคนสวยเดินออกไปจากโต๊ะ เพื่อนรักทั้งสองคนก็หันมาจ้องหน้าภาคี

‘ว่ายังไงครับท่านคีย์’ ทรงพลเอ่ยถาม

‘จะว่าอะไร’ ภาคียักไหล่อย่างไม่สนใจ ‘หลาน’ เขาพิมพ์ชื่อของเบอร์โทรศัพท์ที่ตัวเองยิงเข้ามาเองกับมือ แต่เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์นั้นก็ใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

‘สวยขนาดนั้น กูอยากเป็นไอ้คีย์แล้วว่ะ’ วสันต์พูดขึ้นพร้อมทั้งกระเซ้าคนหล่อหน้าดุ

‘คีย์ ถ้ามึงไม่สน กูจีบนะ’ ทรงพลพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่คนหน้าดุจะทำท่าถีบเพื่อนตัวดีขี้หลีของเขา

‘เฮ้ย! พูดเล่นโว้ย ไอ้นี่ทำเป็นหวง แม่งจะเก็บไว้กินเองละสิ’ ทรงพลรีบแก้ตัวก่อนจะโดนถีบ แต่ก็ไม่วายเหน็บแนมเพื่อน

“ลิตา” เสียงเรียกจากห้องน้ำทำให้ลลิตากลับมาอยู่ในปัจจุบัน ครั้งนั้นเองที่ทำให้เธอกับเขาเจอกันเป็นครั้งแรก

ศศิตา[1]นั่งมองหน้าเพื่อน วันนี้เพื่อนรักมาค้างกับเธอที่คอนโด ตอนแรกก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะลลิตาไม่ได้มาค้างกับเธอนานแล้ว แต่เพื่อนบอกว่ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง พอได้ยินอย่างนั้น ดาราสาวก็หูผึ่งอยากฟังขึ้นมาทันที

“มีอะไรที่ทำให้แกมานอนห้องฉันได้” ศศิตาเอ่ยถาม ดูแล้ววันนี้เพื่อนเธอไม่ปกติเหมือนทุกวัน

“มีเรื่องที่อยากเล่าให้ฟังน่ะ” ลลิตาพูดพร้อมทั้งยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ศศิตาคือเพื่อนคนเดียวของเธอ ทั้งสองผ่านช่วงเวลาทั้งดีทั้งแย่มาด้วยกัน