4 ได้โปรดยั้งมือ (2)

“หรือเป็นเพราะเจ้ารังเกียจที่พี่ต่ำต้อย” ชายหนุ่มแสร้งเอ่ยอย่างตัดพ้อ เขารู้ว่าม่านซือซือจิตใจเมตตาและมีหัวก้าว หน้า นางจึงไม่อาจทนฟังคำพูดเช่นนี้จากเขา

“ขะ ข้าเปล่า ใครจะกล้ากระทำเยี่ยงนั้น พี่ถังคือชายที่ข้าปรารถนาครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า” นางเอ่ยจบจึงอายม้วน

เอี๊ยะถังยิ้มพึงใจ ซึ่งเขาไม่อาจปล่อยให้สตรีที่ลักลอบมาพบกันที่สวนแปะก๊วยรอดพ้นมือไปได้ คืนนี้เขาเตรียมการไว้แล้ว นางต้องตกเป็นเมียเขาเท่านั้น!

น่องเรียวขาวนวลถูกมือใหญ่หยาบกร้านลูบไล้ ก่อนเคลื่อนสัมผัสต้นขานางอย่างรวดเร็ว ความอุ่นซ่านเหมือนจะร้อนลวกมือเขา ร่างกายนางสั่นระริก ดวงตาดอกท้อมองเขาด้วยความสงสัยแกมอยากรู้ อีกทั้งริมฝีปากอิ่มสวยเผยออ้า ส่งลมหายใจที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ รดเรือนกายแกร่ง

นางงามเช่นนี้ เขายิ่งหลงใหลจนอยากร่วมรักให้เร็วขึ้น เขาอยากกอด อยากทิ่มแทงนางด้วยท่อนเนื้อร้อนที่มีพิษร้ายกาจ

“พี่ถัง ทะ ท่าน...หยุดมือก่อน”

ชายหนุ่มดึงสติตนกลับ กระนั้นมือของเขาก็เจียนแตะลงบนกลีบสวาทที่อยู่ใต้ร่มผ้าของนาง ซึ่งเขาคะเนว่าพื้นที่ของนางคงอวบอูมและงดงามเหนือสตรีนางอื่น

“เจ้าไม่ต้องการพี่รึ” เขาถามเสียงทุ้มๆ จงใจออดอ้อนนาง

“ข้าเพียงแต่อยากให้มันถูกต้อง หากท่านพ่อรู้ข้าคงถูกตีตาย ไม่ก็คงถูกขายออกไปเป็นสาวใช้แน่แท้”

เอี๊ยะถังนึกขำที่นางกลัวเรื่องพรรค์นี้อย่างไม่เข้าท่า ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยว่า “เยี่ยงนั้น เรามาไหว้ฟ้าดินด้วยกัน พี่เตรียมเหล้ามงคลไว้ด้วย ดื่มแล้วเราก็เป็นสามีภรรยากัน”

เขาบอกแล้วก็ตั้งท่าจะทำจริงอย่างที่กล่าว เอี๊ยะถังเตรียมสุรามาจริงๆ จึงเทใส่จอกส่งให้นาง

ม่านซือซือถือจอกเหล้าเอาไว้ และนางลังเล ไม่กล้าทำตามที่เขาบอก อีกทั้งสังหรณ์ใจในทางร้าย นางมองเหล้าในจอก มองแล้วก็ไม่พบความผิดปกติ ทว่ากลิ่นของมันคล้ายถูกผสมสมุนไพรที่ช่วยเรื่องอุ่นเตียงลงไป นางศึกษาเรื่องนี้มาบ้าง ถึงยังไม่ล่วงรู้ทั้งหมด แต่นางก็ต้องระวังตัว

“ดื่มเหล้าจอกนี้แล้ว เราก็เป็นสามีภรรยากัน และครองรักหวานชื่น ผมขาวไม่ทอดทิ้ง”

ถึงคำพูดที่เขาเกี้ยวนางฟังแล้วหัวใจก็พองโต ทว่ามันมีบางสิ่งไม่ถูกต้อง นางควรให้เกียรติตนและบิดา ที่สำคัญม่านซือซือไม่ใช่สตรีโง่เขลา หรือใจง่ายถึงขั้นร่านสวาทให้เอี๊ยะถังข่มเหงนางกลางสวนต้นแปะก๊วยถึงอย่างนั้นใจนางกลับเต้นโครมคราม ร่างกายผะผ่าวร้อน แน่ละ...นางอยากเป็นของเขา อยากกอด อยากลูบไล้กายแกร่ง ทว่าสิ่งที่แม่นมสั่งสอน หรือคำเหยียดหยามจากฮูหยินใหญ่ภรรยาของม่านเจิ้นก็ลอยเข้ามาในหัวพอดี

“โถๆ ให้ลูกอนุแสนเกียจคร้านอย่างมันเรียนหนังสือเพื่อการใด นับวันงานเย็บปักไม่สนใจ แต่คิดอยากเป็นหมอหญิงในสำนักการแพทย์ ลูกสาวเช่นนี้เกิดมาเพื่อให้คนดูถูก คงอยากจับมือถือแขนผู้ชายไปทั่ว นางก็เป็นส้วมหน้าบ้านดีๆ นี่เอง”

“ฮูหยินใหญ่ ข้าเพียงแต่ตรวจคนไข้ มันเป็นวิธีการเดียวที่จะรู้ถึงอาการป่วยของเขา” นางบอกกับม่านฮูหยิน

“ฮึ ต่อไป เจ้าคงขวัญกล้า ขอตรวจของลับผู้ชายด้วยกระมัง ถึงจะรู้ว่าเขามีน้ำยาทำให้สตรีตั้งครรภ์หรือไม่” ม่านฮูหยินต่อว่านางอย่างรุนแรงและไม่ไว้หน้า

“ฮูหยินใหญ่เข้าใจผิด ข้าเพียงแต่อยากรักษาผู้คน เพื่อให้คนหายป่วย ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน”

“ประเสริฐแท้ คุณหนูห้าแห่งสกุลม่านอยากเป็นโสเภณีจนตัวสั่น แต่แสร้งเล่นสวมชุดหมอหญิง น้ำหน้าอย่างเจ้าคงไม่ต่างจากมารดา”

ม่านฮูหยินเอ่ยแล้วก็หัวเราะใส่หน้าม่านซือซือ อีกฝ่ายเกลียดนางหญิงสาวพอเข้าใจ แต่การพยายามให้ร้ายมารดาม่านซือซือที่ล่วงลับมันเป็นการกระทำที่สร้างแผลในใจต่อหญิงสาวตลอดมา

“มารดาข้าทำสิ่งใดให้ท่านโกรธแค้นนัก ถึงได้พูดจาให้ร้ายนางไม่หยุด”

ม่านฮูหยินวางสีหน้าราวกับสตรีร้ายกาจ นางสมเพชลูกอนุคนนี้อยู่บ้าง แต่สวรรค์ก็เข้าข้างม่านฮูหยินมาตลอดเพื่อนางจะได้ดูแลสกุลนี้ให้คงอยู่ อีกทั้งเป็นนางที่บีบบังคับให้อนุของสามีฆ่าตัวตาย มิอย่างนั้นภัยคงมาถึงครอบครัวนี้ ทุกคนควรยกย่องนางที่ช่วยให้สกุลม่านพ้นภัย

“ฮึ สิ่งที่นางผู้หญิงชั้นต่ำผู้เป็นเชลยศึกทำนั้น ข้าไม่อาจกล่าวถึงด้วยถือเป็นเสนียดปาก แต่ก็ดีแล้วที่นางฆ่าตัวตายไปเสีย มิเช่นนั้นคงทำให้ท่านพี่ต้องมัวหมองไปด้วย”

สุดท้าย ม่านซือซือก็ไม่อาจรู้เรื่องราวของมารดานอก จากคำดูหมิ่นของม่านฮูหยิน แต่นางยังเชื่อมั่นอยู่ลึกๆ ว่า สตรีที่ให้กำเนิดนางย่อมเป็นคนที่วิเศษหาหญิงใดเทียบได้ในแผ่นดินไม่

“ซือซือเจ้ามัวแต่คิดสิ่งใด ดื่มสิ” เอี๊ยะถังคะยั้นคะยอนางและแย่งจอกเหล้าไป เขานำไปจ่อที่ริมฝีปากอิ่มสวยที่แต้มสีชาดแดงยั่วใจ

“ข้าจะยอมพี่ถังทุกอย่าง เพียงแต่เราควรเข้าหอกันอย่างถูกต้อง เช่นนี้นับว่าประเสริฐที่สุด”

นางตัดสินใจเอ่ยออกไป และอดเสียดายอยู่ลึกๆ ไม่ได้ ทั้งยังกลัว กลัวเอี๊ยะถังจะไม่ชอบใจที่นางปฏิเสธเขา

ดวงตาของเอี๊ยะถังมีประกายวาบขึ้น และมีเสียงหายใจแรงๆ พ่นออกมา จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าจอกนั้นรวดเดียวหมด ราวกับทำเพื่อประชดนาง