5 โจรราคะ

สิ่งที่เขากระซิบข้างหูม่านซือซือ ทำให้นางร้อนวูบวาบในร่มผ้า หญิงสาวหน้าแดงจัด มือนางเหมือนจะอ่อนแรงลง จวบจนเขาจับมือข้างหนึ่งของนางไปวางแปะตรงเป้าพองๆ นางก็กระจ่างแจ้งในสิ่งที่เอี๊ยะถังอยากให้ช่วยเหลือ

อึดใจต่อมา ภาพที่ปรากฏต่อหน้านางคือแท่งเนื้อ แท่งเนื้อสีเข้มที่ปลายหยักของมันวาววามเป็นสีคล้ำจัดจากการใช้งานอย่างโชกโชน ตลอดทั้งลำมีเส้นเลือดปูดโปนราวกับหัวมัน และไม่งามอย่างที่นางจินตนาการถึง ทว่าแท่งเนื้ออันอุ่นร้อนก็เชิญชวนให้นางสัมผัสลูบไล้ และปรนเปรอความสวาทให้แก่เอี๊ยะถัง

“ขะ ข้าทำไม่ได้หรอก” เมื่อคลำหาเสียงตนเองพบนางจึงปฏิเสธ นางกลัว... ใช่ มันคือความรู้สึกที่ไม่อาจเป็นอื่นได้

เมื่อก่อนนางเคยอ่านพบเรื่องราวลึกลับของบุรุษในหนังสือมามิน้อย ได้เห็นภาพวาดการอุ่นเตียงจากหนังสือชุนกง ภาพเหล่านั้นและการบรรยายท่วงท่ากับลีลาอันโลดโผนนางยังระลึกถึงอยู่เสมอ ส่วนแท่งเนื้อของจริงเพิ่งจะเคยเห็นด้วยสองตาตนเองอย่างใกล้ชิด ยกเว้นยามที่นางหลับฝันถึงชายปริศนา

เอี๊ยะถังมองหญิงสาวชั่วแวบหนึ่ง ก่อนหยิบถุงหอมจากอกเสื้อและส่งให้นางดม

เขาไม่ได้ต้องการทำเรื่องชั่วช้าข่มเหงน้ำใจม่านซือซือ ทว่าหากไม่เร่งรัดนาง เกรงว่าเขาคงนอนปวดน้องชายไปทั้งคืนแน่ๆ

ชั่วเพียงเวลาชาพองตัว หัวใจสาวพลันเต้นโครมคราม ความรู้สึกตอนนี้คือลำคอแห้งผากราวกับกระหายน้ำอย่างหนัก และในร่มผ้านางร้อนชื้น จู่ๆ นางก็เป็นหญิงหน้าด้านไร้ยางอาย เกิดความคิดอยากสนองตัณหาให้เอี๊ยะถัง

ม่านซือซืออยากดูด ต้องการโลมเลียมังกรของเขาเหลือ เกินผิดแต่นางถูกสอนให้รักนวลสงวนตัว ถึงจะชอบเอี๊ยะถัง และแน่นอนนางย่อมอยากเป็นผู้หญิงของเขา ทว่านางยังไม่ได้สวมชุดเจ้าสาว หากกระทำในสิ่งที่ร่างกายเรียกร้อง นางยังจะมีเกียรติหลงเหลือได้อย่างไร

“เริ่มที่มือของเจ้าเป็นอย่างไร ซือซือ”

เอี๊ยะถังเอ่ยเสียงกระเส่า มือหยาบกร้านคว้าจับสองมือนุ่มนิ่มของนางมาช่วยชักแท่งเนื้อร้อนให้คลายพิษสีข้นๆ ออกมา

“คือ ข้า...”

ม่านซือซือไม่อาจเอ่ยถ้อยคำใดได้อีก นางอาย สับสนและตื่นเต้น

“ดีๆ เจ้าทำได้ดี”

เมื่อเขาเอ่ยอย่างพึงใจ นางจึงรู้ว่าตนเผลอใจเสียแล้ว สองมือนางจับท่อนเนื้อเขาชักรูด ส่วนเขาก็โน้มตัวมาจูบซอกคอนาง จูบสลับนวดเฟ้นหน้าอกอวบใหญ่ และส่งเสียงครางทุ้มต่ำ

“อ่าส์ ซือซือ ถ่างขากว้างๆ สิ ให้พี่ได้ชมเนื้ออุ่นของเจ้าบ้าง”

สมองนางขาวโพลน ใจอยากทำให้ถึงใจเอี๊ยะถังแต่นางยังมีสติถึงมันเกือบเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ

เมื่อนางชักช้าไม่ทำอย่างที่เขาบอก เอี๊ยะถังจึงเป็นคนจับขานางถ่างจนกว้าง เขาถกกระโปรงให้สูงเผยให้เห็นโคนขาขาวผ่องนวลเนียน เขาอยากกระชากกางเกงขาสั้นที่ปิดเนินเนื้ออวบอูมของนางทิ้งเสีย แต่นางกลับเขินอายเลยหุบขาฉับ พลางส่ายหน้าไม่ยินยอมให้เขาล่วงเกิน

“ซือซือ ไม่รักพี่หรือ” เขาถาม คำถามนั้นคล้ายมีพลังมหาศาลทำให้นางพยักหน้ารับ

“คะ คือข้า...อี้ๆๆ” นางเสียวซ่าน ร่างกายอ่อนระทวยลง

“พี่ไม่ทำให้เจ้าเจ็บหรอก” เอี๊ยะถังเอ่ยจบจึงบดริมฝีปากบนกลีบปากอิ่มสวย เขาจูบ ใช้ปากดึงรั้งดูดดุนความหวานจากกลีบปากนางจนช้ำและบวมเจ่อ

ม่านซือซือตกใจมาก ทว่านางกลับไม่ขัดขืน ราวกับตกอยู่ในอำนาจของเอี๊ยะถัง

“ผ่อนคลายนะซือซือ เจ้าเป็นของพี่แต่เพียงผู้เดียวรู้หรือไม่”

เมื่อได้ยินคำพูดเขา ใจนางก็คัดค้าน ทว่านางทำอย่างที่ใจต้องการไม่ได้ จวบจนเอี๊ยะถังแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปาก ม่านซือซือจึงตัวเบาหวิว ร่างกายไร้การขัดขืน สุดท้ายก็นอนลงบนพื้น ถ่างขากว้างอวดความสาวให้เขาเชยชม

นางเป็นหญิงร่านสวาทแล้วรึ คำถามดังกล่าวดังอยู่ในใจ

พอรู้ตัวอีกที ริมฝีปากนางก็ถูกแท่งเนื้อที่ปลายหัวหยักใหญ่โตราวดอกเห็ดจ่อเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่เอี๊ยะถังจะบีบปากนางเพื่อให้มันอ้ากว้าง กว้างพอที่จะกลายเป็นช่องทางรักให้เขาเสือกความแข็งขันเข้าไป

หญิงสาวน้ำตาไหลพราก เขาคงคิดว่านางเป็นโสเภณีหรือหญิงเริงเมืองที่จะย่ำยีอย่างไรก็ได้

ม่านซือซือดึงตนเองออกจากวังวนราคะ ถึงพลังกายและสติที่มีเหลืออยู่จะน้อยนิด หากนางก็กัดฟันรวบรวมมันกลับคืนมา

นางดิ้นสุดแรงเกิด แต่ร่างกายชายหนุ่มมีกำลังมากกว่า อีกทั้งเขาเป็นวรยุทธ์จึงลงมือกับนางอย่างหนัก