ตอนที่ 28 สับสน

EP28

พรึบ!

“อ๊ะ…!” ร่างบอบบางถูกผลักออกอย่างแรง จนเซล้มลงบนพื้น สายตาสับสนสั่นระริกมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปหยิบกระปุกเล็กๆอะไรบางอย่างออกมาแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์คลุ้มคลั่ง…

พอพ้นร่างของทิศเหนือนิวาจึงซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วปล่อยโฮออกมา เธออยากรู้คำตอบทั้งที่ยอมจะถอนหมั้นแล้วแต่ทำไมเขายังรั้งเธอไว้อีก…

“คุณต้องการอะไรกันแน่บอกนิที…อึก”

ครืด… ครืด…

ในขณะที่นิวากำลังอยู่ในห้วงอารมณ์สับสนเสียงเรียกเข้าจากมือถือก็ดังขึ้นมาสอดแทรกเข้ามาในห้วงความคิด ใบหน้าหวานจึงเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบน้ำตาออก พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมารับสายเมื่อเห็นรายชื่อ…

‘ลูกพีช’

“…”

( นิ…มีเรียนกี่โมงไปพร้อมกันไหม วันนี้เรียนวันแรกไม่ใช่หรอเดี๋ยวแวะไปรับ ) น้ำเสียงสดใสเอ่ยทัก

“เอ่อ…อื้อ ขอเวลาสักสิบหานาทีนะ คือ…นิพึ่งตื่น” นิวาหลุบตามองสภาพตัวเองที่ไม่น่ารอดหากขึ้นรถเมล์ไป เอ่ยตอบตกลง เพราะทั้งสองก็เรียนที่เดียวกัน…

( ไม่ต้องรีบนะ ฉันรอได้ไว้เจอกัน )

“อื้อ…”

ตี้ด ! นิวากดตัดสายแล้วหยัดกายลุกขึ้นพยุงร่างตัวเองเดินออกจากห้องมา แล้วจัดการแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย โดยการสวมผ้าพันคอทับรอยและปล่อยผมลงมาให้ปกคลุมลำคอ…

จนหลายนาทีผ่านไปร่างเล็กก็เดินออกมาข้างนอก พอเห็นรถของลูกพีชที่ขับเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี นิวาจึงเดินขึ้นไปบนรถ…

“กินไรมายัง ฉันซื้อเต้าหู้มาฝากด้วย” ลูกพีชเอ่ยทักแล้วหยิบเต้าหู้ที่แวะซื้อมาอยู่หน้ารถยื่นให้นิวา แต่สายตากลับไปสะดุดที่ผ้าพันคอของเธอ… “นิไม่ร้อนหรอ ทำไมถึงสวมผ้าพันคอล่ะ”

“…” ดวงตาหมองเศร้าหลุบมองมือตัวเองที่วางบนหน้าตัก คิดหาคำแก้ตัว ลูกพีชจึงวางถุงเต้าหู้เอาไว้แล้วยื่นมือไปจับที่ปลายผ้าพันคอ

“ขอโทษนะ…ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” ลูกพีชที่รู้ดีว่านิวาต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างพูดในขณะที่ถอดผ้าพันคอออก

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยดูดรอบลำคอขาวเนียนทั่วทุกจุด นิวาที่รู้สึกอับอายจึงจับผ้าพันคอมาปิดไว้แบบเดิม…

“ทำไม…พี่เหนือถึงได้รุนแรงขนาดนี้ แล้วตอนมีอะไรกันพี่เหนือป้องกันบ้างรึเปล่า…”

“เปล่าอ่ะ…” นิวาส่ายหัวปฏิเสธ

“นิต้องกินยาคุมนะรู้มั้ย ได้ซื้อมาไว้บ้างรึเปล่า อย่าปล่อยไว้แบบนี้สิ”

“นิกินมาตลอดแหละ ลูกพีชไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ถ้างั้นก็เอายานี้ไป ช่วยลบรอยได้” ลูกพีชเปิดลิ้นชักหน้ารถแล้วหยิบกระปุกยาลบรอยยัดใส่มือบางด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ลูกพีชเป็นห่วงนิหรอ…”

“อื้อ…” พอได้ยินคำตอบนิวาก็ฝืนยิ้มให้คนข้างกาย เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่าเป็นห่วงจากปากคนอื่น…

“ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะนิ ถ้าสิ่งที่แบกรับอยู่มันทรมานก็ปล่อยมันลง ไม่ต้องถือเอาไว้แบบนั้นหรอก” ลูกพีชยื่นมือมาจับบนหลังมือเนียนเป็นเชิงให้กำลังใจ ทำเอานิวาต้องค่อยๆช้อนตามองเธอ…

“…”

“ฉันไม่รู้นะว่านิทำไปเพื่ออะไร แต่คนที่ไม่มีความสุขมันคือตัวนิเอง นิต้องเลือกเพื่อตัวเองบ้างนะ สู้ๆ” พูดจบลูกพีชก็ผละมือออกแล้วไปจับที่พวงมาลัยรถ

“ขอบใจนะ…” นิวาพูดแค่นั้นก็เปิดฝากระปุกยาแล้วเอามาแต้มลงที่รอยดูด เธอเลือกที่จะปล่อยมันแล้ว แต่มันกลับไม่เป็นดั่งที่คิดเลยสักนิด…

@MMU.

-นิวา-

“วันนี้นิเลิกเรียนกี่โมง เดี๋ยวมารับ” ทันทีที่ลูกพีชขับรถมาถึงมอเธอก็หันมาถาม ฉันจึงหลุดออกจากห้วงความคิดตัวเองแล้วหันไปมองเธอ

“เดี๋ยวนิกลับรถเมล์เองดีกว่า นิไม่อยากรบกวนลูกพีชบ่อยๆ”

“ไม่เห็นจะรบกวนตรงไหนเลย”

“แต่พี่ไฟนอลจะงอนเอานะ…”

“รายนั้นหน่ะ ตอนนี้ยังงอนฉันอยู่เลย”

“นั้นไง ลูกพีชต้องรีบไปง้อสิ”