ตอนที่ 29
ตอนที่ 29 ลดเวลา
September 30, 2026
EP29
ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำพูดของเด็กสาว ร่างหนาเดินออกมาจากหลังตึกพร้อมกับกำหมัดแน่น นิวาจึงรีบติดกระดุมให้เรียบร้อยพร้อมกับหยิบกระปุกยาลบลอยจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาแต้ม พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากตรงนั้น…
…
@โรงพยาบาล…
แกร๊ก! …
“จะไปไหน” ในขณะที่ยิหวากำลังย่องไปเปิดประตูเพื่อออกจากห้องเพราะไม่อยากรบกวนอิฐที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเสียงเรียบนิ่งก็เอ่ยถามขึ้นมาทั้งที่หลับตาอยู่ทำเอาหญิงสาวหยุดชะงัก…
“ฉันจะกลับไปบ้านหน่ะ”
“คิดจะหนีรึไง” อิฐถามพร้อมกับลืมตาขึ้น
“เปล่านะ…ฉันมีเรื่องจะไปตกลงกับพ่อ ไม่ต้องห่วงหรอกน้าฉันกลับมาดูแลนายแน่นอน”
“ตกลงอะไรของเธอ”
“เอาเป็นว่าผลลัพธ์มันดีมาก ฉันไปละนะ นอนผักผ่อนเยอะๆ ล่ะ เดี๋ยวกลับมา”
“อืม…” อิฐตอบเพียงเท่านั้นยิหวาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูเบาๆ พอมาถึงหน้าโรงบาลเธอก็รีบโบกแท็กซี่รีบกลับไปที่บ้านทันที ผ่านไปหลายนาทีก็มาถึงจุดมุ่งหมาย…
…
ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
ในขณะที่พงศกรกำลังนั่งกลุ้มใจกับเรื่องที่ลูกสาวตัวดีหายตัวไปเกินหนึ่งอาทิตย์ทวาเขากลับหาตัวยิหวาไม่เจอก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เขาจึงทำตัวให้เป็นปกติที่สุดด้วยการยืดตัวนั่งตรงพิงผนักเก้าอี้…
“เชิญ”
แกร๊ก!
สิ้นเสียงได้รับอนุญาติยิหวาที่ทั้งร่างกายอำพรางตัวคุมโทนสีดำก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน ส่งผลให้พงศกรชักสีหน้างุนงงกับการมาของบุคคลตรงหน้า เขาเองก็คุ้นๆ เพียงไม่แน่ใจว่าใช่ยิหวาจริงๆ รึเปล่า…
“มองขนาดนี้…เตี่ยจำหวาไม่ได้หรอคะ” เธอพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่ง มือเรียกยกขึ้นถอดหมวกแก๊บออกพร้อมแว่นกันแดดและแมสปกปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าเนียนใสที่ไร้การใช้เครื่องสำอางจัดจ้านเหมือนแต่ก่อน…
“แกหายหัวไปอยู่ไหนมา…แกรู้มั้ยว่าฉันตามหาแกเป็นอาทิตย์” พงศกรเค้นเสียงรอดไรฟันออกมา ยิหวาจึงเดินนวยนาดเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวตรงกันข้าม เรียวแขนยกขึ้นค้ำคางมองหน้าผู้เป็นพ่อ…
“แต่ก็ไร้น้ำยา เพราะว่าเตี่ยไม่มีปัญญา”
"ยัย…”
“หรือว่าหวาพูดอะไรผิดคะ…?” ยิหวายื่นมือไปหยิบปากกาที่วางอยู่ที่ของมันมาแกว่งเล่น แล้วหยิบเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าพงศกรมาอ่านสักพักแล้ววางลง “จนป่านนี้บริษัทก็ยังคงจะล้มละลายอยู่เหมือนเดิม…เตี่ยอยากให้หวาช่วยไหมคะ หวารับรองว่าไม่ผิดสัญญาแน่”
“แกอย่ามากวนประสาทเล่นลิ้นกับฉัน จะพูดอะไรก็พูดมาฉันจะได้จับตัวแกส่งให้คุณกฤษฎา” พงศกรจะแย่งกระดาษใบนั้นคืน ทวายิหวากลับดึงมันกลับ แสดงสีหน้าไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับคำขู่ของผู้เป็นพ่อ…
“หวาไม่ได้จะมาชวนเตี่ยทะเลาะเลยนะคะ…แค่อยากมาทำข้อตกลงของเรานิดหน่อย”
“ข้อตกลงอะไรของแก?”
“ก็แค่ปิดปากให้เงียบว่าหวากลับมาหาเตี่ยที่บ้าน แล้ววันหมั้นหวาจะยอมเดินเข้าพิธีแบบที่เตี่ยไม่ต้องเสียหน้าและเสียแรงให้เหนื่อย แต่ถ้าไม่ตกลงเนี่ยก็แล้วแต่เลยนะคะ ถ้าเตี่ยฟ้องหวาก็จะหนีอีก เขาคงปล่อยให้เตี่ยตามหาหวาอีกลำพังแน่ๆ หว่า…แบบนี้คงเหนื่อยแย่”
“ยัยหวา…นี้แกกำลังจะคิดอะไรอยู่?!” พงศกรลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมด้วยอารมณ์ที่เริ่มควบคุมไม่อยู่ เมื่อโดนยิหวาปั่นประสาท พอเห็นแบบนั้นเธอจึงลุกขึ้นตามแล้วยกแขนขึ้นกอดอก…
“หวาแค่อยากหาทางออกให้เราแบบวินๆ หรือว่าเตี่ยอยากให้บริษัทล้มละลายละคะ แบบนั้นก็ได้นะหวาไม่ซี”
“ได้! …ฉันจะยอมทำตามข้อตกลงของแก แล้วถ้าวันนั้นมาถึงแกตุกติกละก็…” พงศกรชี้หน้าคาดโทษแต่ยิหวากลับยกมือถือที่บันทึกคลิปเสียงขึ้นมาแล้วเปิดให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“ไม่ต้องห่วงค่ะ…นี้จะให้สัญญาของเราสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นหวาก็ไม่มั่นใจนะคะ ว่างานหมั้นยังจะเกิดขึ้นอีกรึเปล่า”
พูดจบยิหวาก็วางมือถือลงตรงหน้าพงศกรแล้วหยัดกายลุกขึ้นจากห้อง ก่อนจะพ้นเขตประตู เธอก็ชูเมมเบอร์รี่การ์ดขึ้น เป็นเชิงบอกว่าต่อให้ลบในเครื่องเธอก็มีอยู่เหมือนเดิม…
คณะนิเทศศาสตร์…
ซ่า… ซ่า…
เสียงน้ำจากอ่างล่างหน้าไหลออกมาไม่ขาดสาย ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปปิดก๊อกน้ำเอาไว้แล้วเงยหน้ามองตัวเองผ่านกระจก เธอฉีกยิ้มให้ตัวเองเพื่อเรียกกำลังใจ…
“เป็นนิวาคนใหม่ได้แล้วนะ…” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย พอหันกลับไปก็เจอเข้ากับร่างของดนัยที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่ไกลนัก…
“คุณนัย…มีอะไรรึเปล่าคะ”
“คุณไกรมีเรื่องจะคุยกับหนู”
“ค่ะ” ดนัยบอกแค่นั้นก็เดินนำเด็กสาวมาที่โรงจอดรถของคณะนิเทศ เขาจึงเปิดประตูรถตู้คันสีดำให้นิวาเข้าไป พอเข้ามาข้างในนิวาก็เห็นร่างของเกรียงไกรนั่งอยู่