บทที่ 11

น้ำในอ่างอาบน้ำร้อนเกินไป ทำให้เยี่ยเป่ยเฉิงรู้สึกไม่สบายมาก

เขาลุกขึ้นจากในถัง สวมเสื้อคลุมแบบลวกๆแล้วไปที่ห้องสะอาดเพื่ออาบน้ำเย็น

ความเร่าร้อนที่อยู่ในร่างกายก็หายไปในที่สุด

พอกลับมาที่ห้อง เยี่ยเป่ยเฉิงก็นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะนอนไม่หลับ

สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนบนบานประตู โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

ภาพเหตุการณ์วันนั้นผุดขึ้นมาอยู่ในสมองไม่หยุด

นางถูกเขากดเข้ากับบานประตูอย่างแรง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบไม่ได้ขณะที่เขย่าเป็นจังหวะ รอยขีดข่วนบนบานประตูคือร่องรอยนางทิ้งเอาไว้ตอนที่นางทนไม่ไหว

เดิมที เขามีสติที่เลือนลาง และมองเห็นรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ชัดเจน ดังนั้นพอคิดย้อนกลับไปมันจึงคลุมเครืออยู่เสมอ จึงรู้สึกว่ามันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

ตอนนี้ เขารู้แล้วว่าคนๆนั้นคือหลินซวงเอ๋อร์ แพอพานางไปอยู่ในภาพเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง ความรู้สึกกลับรุนแรงมากขึ้น จนทำให้เขาควบคุมตนเองไม่ได้

เขารู้สึกหงุดหงิดสุดขีด

เขาไม่ใช่คนที่ใคร่ในอิสตรี และก็ไม่เคยได้ลิ้มรสความรักระหว่างชายหญิงเลยด้วยซ้ำ

แต่มีประสบการณ์เพียงแค่ครั้งเดียว เหตุใดทำให้เขาลมอยากขนาดนี้...

ยาเสน่ห์ จะต้องเป็นผลข้างเคียงของยาเสน่ห์ที่หลงเหลือแน่ๆ!

เขาหลับตาลง พยายามกำจัดความคิดที่ยุ่งวุ่นวายในสมองเหล่านั้น

เขาคิดว่า เขาเก็บนางเอาไว้ไม่ได้เด็ดขาด!

หลินซวงเอ๋อร์วิ่งเหยาะๆกลับไปที่ห้องของตนเอง นางซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างตัวสั่นเทา

นางรู้ว่า นางไม่สามารถรับใช้เยี่ยเป่ยเฉิงได้ แม้ว่านางจะระมัดระวังมากแล้ว แต่เนางก็ไม่สามารถควบคุมจิตใจของนางได้ ทุกครั้งที่นางต้องเผชิญหน้ากับเยี่ยเป่ยเฉิง นางก็จะรู้สึกหวาดกลัวอย่างไม่รู้ตัว

นางคิดว่า พรุ่งนี้นางจะขอให้ท่านป้าจ้าว ให้โยกย้ายนางไปปัดกวาดลานหลังจวนอีกครั้ง

ตอนที่ตงเหมยมาหานาง นางก็กำลังขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ตงเหมยเรียกนางอย่างเงียบๆจากด้านนอกประตู นางถึงลุกขึ้นขึ้นเปิดประตูให้นาง

ตงเหมยเข้าไปในห้อง และมองดูห้องที่ใหญ่กว่าห้องตนเองเป็นสองเท่า แล้วเผยสายตาที่อิจฉาเป็นอย่างยิ่งออกมา

เดิมที ห้องของหลินซวงเอ๋อร์ใกล้กับห้องเก็บฟืนโกโรโกโสมาก หลังจากให้นางมารับใช้อยู่ข้างกายเยี่ยเป่ยเฉิง นางจึงย้ายเข้ามาอยู่ห้องเดิมของเสวี่ยหยวน

ห้องนี้สว่างโล่งมาก ห่างจากห้องของเยี่ยเป่ยเฉิงแค่กำแพงเดียวเท่านั้น ทำให้สะดวกในการเรียกใช้สอยได้ทุกเมื่อ

“เจ้าว่าเลือกไปเลือกมา ทำไมท่านอ๋องถึงเลือกเจ้า?” ตงเหมยพินิจมองหลินซวงเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า บีบหน้าของนางเอาไว้ แล้วพูดด้วยความอิจฉาว่า: “หลินซวงเอ๋ยหลินซวง เหตุใดผู้ชายคนหนึ่งอย่างเจ้าถึงได้เกิดมามีหน้าตาแบบนี้? ในจวนมีสาวใช้เยอะขนาดนี้ยังสู้เจ้าไม่ได้?”

หลินซวงเอ๋อร์ก้มศีรษะลงอย่างหงอยเหงาซึมเซา นางรู้ว่าตงเหมยมาที่นี่เพื่อหยอกล้อนาง

ตงเหมยทำเสียงจึ๊จึ๊สองครั้ง ลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า "ช่วงนี้ใครๆก็บอกว่าท่านอ๋องไม่ใคร่ในอิสตรี บางที่อาจจะคลั่งไคล้ในเรื่องนั้น"

หลินซวงเอ๋อร์ตอบสนองไม่ได้สักครู่: "คลั่งไคล้อะไร?"

ตงเหมยโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของนาง แล้วกระซิบว่า: "ทุกคนกำลังแพร่ข่าวว่า ท่านอ๋องรักร่วมเพศ"

หลินซวงเอ๋อร์ตกตะลึง: "เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ? พูดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไร? หากได้ยินไปถึงหูท่านอ๋อง เจ้ายังอยากจะมีชีวิตอยู่ไหม?"

ทันใดนั้น หลินซวงเอ๋อร์ก็พึมพำ ด้วยเสียงที่เบามากว่า: "อีกอย่าง... อีกอย่าง ท่านอ๋องไม่ใช่คนประเภทนั้น"

ตงเหมยกล่าวว่า "เจ้ารู้ได้อย่างไร?หรือว่าเจ้าเห็นท่านอ๋องเคยสัมผัสผู้หญิง?"

หน้าของหลินซวงเอ๋อร์เปลี่ยนไปเป็นสีแดง

นางเคยเห็นมาก่อนอย่างแน่นอน เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นกับนางเอง...

ตงเหมยถอนหายใจ: "เจ้าว่า ท่านอ๋องเป็นคนที่แข็งแกร่ง แกล้วกล้าห้าวหาญ ไม่เคยแพ้สงคราม ผู้ชายที่ยืนอยู่บนแท่นสูงเช่นนั้น ไม่รู้ว่าเรื่องอย่างว่าจะเก่งหรือไม่"

ตงเหมยเป็นคนที่พูดจาไม่รู้จักกาละเทศะมาโดยตลอด โดยเฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าหลินซวงเอ๋อร์ ยิ่งตรงไปตรงมามากขึ้น