บทที่ 16

หลินซวงเอ๋อร์รีบวิ่งไปที่ประตู

คิดไม่ถึงว่า ขันทีที่ดูเหมือนคนป่วย กลับคล่องแคล่วว่องไวมาก ก่อนที่หลินซวงเอ๋อร์จะวิ่งไปที่ประตู ผมของนางก็ถูกเขาคว้าไว้อย่างแรงจากด้านหลัง

อู๋เต๋อไห่คว้าผมของนางเอาไว้แล้วลากนางไปกับพื้น: "ข้าเจ้าชอบเจ้า เพราะพรของบรรพบุรุษของเจ้า! ในเมื่อเจ้ามองข้ามความหวังดีของผู้อื่น!ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าเจ้าก็จะสอนระเบียบกฎเกณฑ์ให้เจ้าเอง! เผื่อในอนาคตเข้าวังไปแล้วไม่รู้จะปรนนิบัติสามีอย่างไร!”

หลินซวงเอ๋อร์พยายามดิ้นรนสุดชีวิต: "ข้าไม่ต้องการ ข้าไม่อยากเข้าวังกับเจ้า ข้าไม่อยากเป็นภรรยาของเจ้า ... "

อู๋เต๋อไห่เกรี้ยวโกรธเป็นอย่างมาก: "เจ้าก็ดูถูกที่ข้าเจ้าไม่ใช่ผู้ชายใช่ไหม? ได้ได้ได้! อีกสักพักข้าเจ้ามีวิธีมากมายที่จะปรนนิบัติเจ้า!"

อู๋เต๋อไห่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ความซาดิสม์ที่ซ่อนอยู่ในสันดานก็ระเบิดออกมาทันที เขาคว้าผมของหลินซวงเอ๋อร์อย่างแรงแล้วลากนางไปที่เตียง

ในเมื่อไม่ยินยอม เขาก็จะทุบตีนางจนกว่านางจะยอม!

แม้ว่าจะทำนางตายแล้วจะทำไม?

ก็แค่สาวรับใช้ต่ำต้อยคนหนึ่งก็เท่านั้น เขาอยากได้เท่าไหร่ก็มีได้มากเท่านั้น!

หลินซวงเอ๋อร์ดิ้นรนทุกวิถีทางแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้ อู๋เต๋อไห่พลางด่าทอที่นางฟังไม่รู้ความ พลางลากนางไปที่เตียง

หลินซวงเอ๋อร์หวาดกลัวสุดขีด ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือไม่ขาดสาย

แต่ไม่ว่านางจะตะโกนอย่างไร ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมาช่วยนาง

นางถูกโยนลงบนเตียงอย่างแรง จนหัวกระแทกขอบเตียง และรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

อู๋เต๋อไห่ถอดเข็มขัดบนตัวออก แล้วผูกแขนผูกขาของนางไว้กับมุมทั้งสี่ของเตียงอย่างแน่นหนา

เดิมทีหลินซวงเอ๋อร์ตัวผอมเล็กอยู่แล้ว แม้ว่าอู๋เต๋อไห่จะเป็นแค่ขันที แต่เขาก็ยังรับมือกับผู้หญิงที่อ่อนแอที่มือไม่มีอาวุธคนหนึ่งได้อย่างสบาย

อยู่ต่อหน้าเขาหลินซวงเอ๋อร์ไม่มีโอกาสที่จะตอบโต้ได้เลย

ข้อมือและข้อเท้าถูกมัดจนเลือดออก อู๋เต๋อไห่ก็ยิ้มอย่างแปลกประหลาดและบ้าคลั่ง รอยย่นที่หางตาของเขาทำให้เขาดูเหมือนผีร้าย

เมื่อเห็นท่าทางที่เจ็บปวดและสิ้นหวังของหลินซวงเอ๋อร์ เขาก็ยังไม่พอใจ เขาหยิบแส้ยาวเส้นหนึ่งออกมาจากอก และฟาดไปที่บนตัวของหลินซวงเอ๋อร์ครั้งแล้วครั้งเล่า