บทที่ 15

เยี่ยเป่ยเฉิงชะงักไปเล็กน้อย

เสียใจภายหลัง?

ก็แค่คนรับใช้คนหนึ่งก็เท่านั้น!

…...

หลินซวงเอ๋อร์รออยู่ในห้องเป็นเวลานาน

นางเชื่อฟังมาก เสวียนอู่ให้นางรออยู่ที่นี่ นางก็รอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนเลย

ในห้องขนาดใหญ่มีเพียงหลินซวงเอ๋อร์คนเดียว ของตกแต่งในห้องก็หรูหรามากเช่นกัน

หลินซวงเอ๋อร์เดินไปรอบๆห้องอย่างเบื่อหน่าย ตรงกลางห้องมีเตียงที่ทำจากไม้หนานมู่เนื้อทองเตียงหนึ่งอยู่ เหนือเตียงแผ่คลุมไปด้วยม่านเตียงอันโปร่งบางหลายชั้น

นิ้วปัดไปที่ชั้นผ้าโปร่งบางนั้นเบาๆ สัมผัสที่เย็นสบายให้ความรู้สึกเหมือนน้ำไหล

ทันใดนั้นภาพในคืนนั้นก็แวบขึ้นมาในหัว เตียงนอนของเยี่ยเป่ยเฉิงก็มีม่านเตียงแบบนี้เหมือนกัน คืนนั้นแสงไฟสลัวๆ ม่านเตียงที่โปร่งบางกวัดแกว่งไปมาอยู่ต่อหน้านางตลอดทั้งคืน

อดไม่ได้ที่จะหวั่นกลัวในใจ หัวใจของหลินซวงเอ๋อร์เต้นเร็วขึ้น จึงรีบดึงมือกลับมาราวกับว่าถูกไฟฟ้าช็อต สีหน้าซีดเซียวอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้ายนางเบื่อมากจริงๆ จึงนั่งบนเก้าอี้ที่ทำจากไม้หนานมู่เนื้อทอง เอามือกุมศีรษะแล้วนับเวลาให้ผ่านไปเร็วขึ้น

บนโต๊ะไม้จันทน์แปดเหลี่ยมมีของว่างชั้นดีวางอยู่ ตอนที่เสวียนอู่ส่งนางเข้ามาเคยบอกนางว่า อาหารที่อยู่บนโต๊ะสามารถกินได้ตามใจชอบ

หลินซวงเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก ในที่สุดก็ควบคุมตนเองไม่ได้ จึงหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆเอาเข้าไปในปาก และลิ้มรสมันอย่างตั้งใจ

ได้ยินมาว่าขนมอบของปู้ซือสู่อร่อยกว่าในวังเสียอีก นางไม่เคยกินของในวัง แต่ก็รู้สึกว่าขนมอบที่นี่อร่อยที่สุดในโลกแล้ว อร่อยยิ่งกว่าขนมอบชบาที่ตงเหมยยัดให้นางตอนเช้าเสียอีก

ขนมอบที่อร่อยขนาดนี้ ตงเหมยจะต้องชอบอย่างแน่นอน

หยิบผ้าเช็ดหน้าหน้าผืนหนึ่งออกมาจากอก หลินซวงเอ๋อร์หยิบขนมสองชิ้นขึ้นมาจากในจาน ห่อไว้ในผ้าเช็ดหน้าอย่างระวัดระวัง สุดท้ายก็เอาผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้ในหน้าอก หลังจากกลับจวนแล้ว นางก็จะเอาไปให้ตงเหมย ให้นางลองชิมขนมอบปู้ซือสู่ด้วย

หลินซวงเอ๋อร์กัดกินคำเล็กๆจนหมดหนึ่งชิ้น และกำลังจะหยิบชิ้นที่สอง แต่จู่ๆประตูก็ถูกคนผลักเปิดออกจากด้านนอก

ลมแรงพัดเข้ามาอยู่ครู่หนึ่ง หลินซวงเอ๋อร์รู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นซู่

มือที่ยื่นออกไปในอากาศถอนกลับมาอย่างรวดเร็ว หลินซวงเอ๋อร์ยืนขึ้น มองไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัว เห็นแต่ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง

สีหน้าของชายคนนั้นขาวซีด ราวกับว่าผลัดแป้งหนาๆ หลังค่อม นัยน์ตาเก่าๆ นัยน์ตาขุ่นมัวคู่นั้นจ้องมองไปที่นาง ซึ่งแปลกและน่ากลัวเป็นอย่างมาก

เขาเดินย้อนแสงเข้าไปหานาง เงาสีดำเรียวยาวก็ค่อยๆใหญ่ขึ้น สุดท้ายเงาก็แผ่ปกคลุมไปทั่วร่างเล็กๆของนาง

ประตูถูกปิดทีละน้อย ในที่สุดสลักประตูก็ถูกล็อกอย่างแน่นหนา

แสงสว่างในห้องเริ่มมืดลงทีละเล็กทีละน้อย

หลินซวงเอ๋อร์มองเขาอย่างระมัดระวัง และถอยหลังไปทีละก้าว

ชายคนนั้นมองนางด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว และพูดว่า "ช่างงดงามจริงๆ ไม่เสียแรงที่ข้าเจ้าตั้งใจเดินทางมา" ลำคอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยกรวดทราย และเสียงของเขาแหบแห้งและแหลมคมมาก

น้ำเสียงนี้ทำให้หลินซวงเอ๋อร์ขนลุกชูชัน

ใบหน้าเผยความหวาดกลัวออกมา น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย: "เจ้าเป็นใคร?"