บทที่ 14

พอมาถึงห้องส่วนตัว องค์ชายสามทั่วป๋าอวี้ก็รอนานแล้ว

พอเห็นเยี่ยเป่ยเฉิงมีใบหน้าที่เย็นชา ทั่วป๋าอวี้ก็ฉลาดมาก และรู้ทันทีว่าเขามาที่นี่เพื่อคิดบัญชีกับเขา

พอเปิดบานพับ ทั่วป๋าอวี้ก็ลุกขึ้นแล้วเข้าไปต้อนรับ และกล่าวว่า “เหตุใดท่านลุงถึงได้มีสีหน้าเช่นนี้?”

เยี่ยเป่ยเฉิงเหลือบมองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: "ฝ่าบาททำอะไรลงไปก็น่าจะรู้ดี"

ทั่วป๋าอวี้ได้แต่ยิ้ม แล้วส่งสัญญาณให้เยี่ยเป่ยเฉิงนั่งลง จากนั้นรินชาให้เขาดื่มด้วยตนเอง และกล่าวว่า "ที่ท่านลุงพูดหมายความว่าอย่างไร"

เยี่ยเป่ยเฉิงขมวดคิ้ว

องค์ชายสามมักจะชอบแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจทั้งๆที่เข้าใจมาโดยตลอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เยี่ยเป่ยเฉิงก็ไม่อยากพูดพร่ำทำเพลงกับเขา เลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า: "เมื่อไม่กี่วันก่อน จวนของข้าจัดการกับสาวใช้คนหนึ่ง ชื่อเสวี่ยหยวน ฝ่าบาททรงรู้จักหรือไม่?”

ทั่วป๋าอวี้ที่กำลังรินชาก็ชะงักไปเล็กน้อย

เยี่ยเป่ยเฉิงกล่าวเยาะเย้ยว่า: "ฝ่าบาทไม่ยอมรับก็ช่างเถิด เสวี่ยหยวนได้สารภาพมาหมดแล้ว โดยบอกว่าได้รับคำสั่งมาจากองค์ชายสาม"

เมื่อพูดขนาดนี้แล้ว ทั่วป๋าอวี้ก็ไม่สามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้อีกต่อไป จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: "ข้าทำเพื่อท่านลุงนะ สังคมภายนอกต่างก็ลือว่าท่านลุงไม่ใคร่ในอิสตรี เป็นพวกรักร่วมเพศ ข้าก็แค่อยากจะทำให้ทุกคนเงียบปาก ถึงได้คิดกลวิธีนี้ขึ้นมา "

ทั่วป๋าอวี้จิบชา แล้วพูดว่า: "อีกอย่าง ข้าแค่ให้เสวี่ยหยวนตั้งใจปรนนิบัติท่านลุงให้ดีๆ ไม่ได้ให้นางวางยาเสน่ห์เสียหน่อย"

เรื่องนี้ ทั่วป๋าอวี้ไม่ได้โกหก เป็นเพราะเยี่ยเป่ยเฉิงมีสมาธิที่แน่วแน่มาก ยั่วยวนหลายต่อหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ จึงทำให้เสวี่ยหยวนถึงอดรนทนไม่ไหว ถึงได้ตัดสินใจวางยาเสน่ห์เขา

ตามรายงานของสายลับ ปริมาณของยาเสน่ห์นั้นค่อนข้างมาก คนธรรมดาแค่ชั่วชามเดียวก็ทนไม่ได้แล้ว แต่เยี่ยเป่ยเฉิงกลับไม่สะทกสะท้าน แล้วปล่อยสาวงามไป และยืนหยัดอดทนตลอดทั้งวันทั้งคืน

เมื่อข่าวดังไปถึงหูของเขา ทั่วป๋าอวี้เกือบจะสงสัยแล้วว่าเยี่ยเป่ยเฉิงจะเป็นอย่างที่คนภายนอกพูดจริงๆ ว่าเป็นพวกรักร่วมเพศ!

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเยี่ยเป่ยเฉิงเริ่มแย่มากขึ้นเรื่อยๆ ทั่วป๋าอวี้ก็พูดต่อไปว่า: "อีกอย่าง สาวใช้สารเลวคนนั้นก็ทำไม่สำเร็จไม่ใช่หรือ? ท่านอ๋องจัดการกับนางเช่นนี้ ไม่รู้สึกเสียดายเลยหรือ?"

เสวี่ยหยวนคนสารเลวนั่นเขาใช้เงินจำนวนมากซื้อนางมาจากหอหนิงกู่ เดิมทีนางเป็นบุตรีของขุนนางที่มีความผิด มีรูปร่างหน้าตาที่งดงาม เป็นเครื่องมือที่ดีในการล่อลวงผู้ชาย หากได้คนเช่นนี้มาเป็นคนของตนแล้ว จะจงรักภักดีอย่างแน่นอน

เขาใช้ความพยายามเป็นอย่างมากที่จะส่งนางเข้าไปจวนอ๋อง เดิมคิดว่าจะสามารถกุมหัวใจของเยี่ยเป่ยเฉิงได้ แต่เยี่ยเป่ยเฉิงคนนี้กลับไม่ใคร่ในอิสตรีเลยสักนิด คิดจะจัดการก็จัดการเลย!

ทั่วป๋าอวี้คิดๆแล้ว ก็รู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก

เยี่ยเป่ยเฉิงกล่าวว่า: "องค์ชายสามลำบากแล้ว เอาเสวี่ยหยวนมาคนเดียวไม่เพียงพอ ยังเอาหลินซวงเอ๋อร์มาอีก! หรือว่าฝ่าบาทคิดว่า ข้าเป็นคนที่รักใคร่ทะนุถนอมสตรีจริงๆ?”

เสียงปิดพัดพับที่อยู่ในมือดังพรึ่บ ทั่วป๋าอวี้มองเขาอย่างสงสัย แล้วพูดว่า "ที่ท่านลุงพูดหมายความว่าอย่างไร?"

หลินซวงเอ๋อร์? ทั่วป๋าอวี้ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

เยี่ยเป่ยเฉิงขมวดคิ้วลึกขึ้น

ดูเหมือนว่าไม่เห็นโลงศพก็จะไม่หลั่งน้ำตา!

เยี่ยเป่ยเฉิงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ทำไม? อย่าบอกนะว่าฝ่าบาทไม่รู้จักคนคนนี้"

ทั่วป๋าอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหัว เขานึกถึงคนนี้ไม่ออกจริงๆ

“หลินซวงเอ๋อร์อะไร? ข้านึกไม่ออกจริงๆ”