บทที่ 13

เยี่ยเป่ยเฉิงสงบสติอารมณ์ เดินจ้ำอ้าวไปที่ประตู

เสวียนอู่เปิดม่านเกี้ยว เยี่ยเป่ยเฉิงโค้งตัวขึ้นบนรถม้า หลินซวงเอ๋อร์ก็เดินตามอยู่ข้างนอกรถม้า

รถม้าวิ่งเร็วมาก หลินซวงเอ๋อร์จึงต้องวิ่งเหยาะๆ ถึงจะตามทัน

หลังจากเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งกิโลเมตร รถม้าก็หยุดอีกครั้ง

เยี่ยเป่ยเฉิงเปิดม่านเกี้ยว: "ขึ้นมา"

หลินซวงเอ๋อร์ฟังแล้ว ก็ยังตอบสนองไม่ทัน

เสวียนอู่ที่อยู่ข้างหลังเร่งเร้าหลินซวงเอ๋อร์ว่า: "ถ้านายท่านขอให้ขึ้นไป เจ้าก็ขึ้นไป"

จากนั้นหลินซวงเอ๋อร์ถึงปีนขึ้นไปบนรถม้าด้วยความลนลาน

ตอนที่นั่งอยู่ในรถม้า หลินซวงเอ๋อร์รู้สึกไม่สบายใจ

นางไม่เคยนั่งรถม้ามาก่อนเลย ข้างในมีกลิ่นหอม และกว้างขวาง แม้แต่เบาะรองนั่งก็ยังนุ่ม ดีกว่าเกวียนวัวที่นางเคยนั่งมาก่อนมาก

พื้นที่ภายในรถมีขนาดใหญ่มาก เยี่ยเป่ยเฉิงนั่งตรงกลาง หลินซวงเอ๋อร์ไม่กล้านั่งข้างเขา ร่างกายอันผอมเพรียวของซุกตัวอยู่ที่มุมด้านในสุด

นัยน์ตาแอบเหลือบมองเยี่ยเป่ยเฉิง เขาหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อพักผ่อน

ในรถม้ามืดสลัว ใบหน้าของเขาดูเย็นชาและหล่อเหลามาก

เสียงที่คึกคักบนท้องถนนดังก้องในหูไม่ขาดสาย หลินซวงเอ๋อร์ทั้งรู้สึกกังวลทั้งอยากรู้อยากเห็น นางอยากเปิดม่านดู แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนเยี่ยเป่ยเฉิง

อย่างไรเสีย ดูเหมือนว่าเขาจะหลับไปแล้วจริงๆ

หลังจากที่ไม่ได้นอนทั้งคืน เดิมทีเยี่ยเป่ยเฉิงอยากจะพักผ่อนครู่เดียว กลิ่นหอมค่อยๆเข้ามาเป็นระยะ ทำให้เขาอ่อนเพลียจริงๆ จึงหลับไปโดยไม่รู้ตัว

มีคนดึงแขนเสื้อของเขาท่ามกลางความมืดสลัว เยี่ยเป่ยเฉิงลืมตาที่เหนื่อยล้าคู่นั้น และเห็นหลินซวงเอ๋อร์มองเขาด้วยดวงตาที่กลมโต

“ท่านอ๋อง องครักษ์เสวียนกำลังเรียกท่าน”

รถม้าหยุด เสวียนอู่ร้องอยู่ข้างนอกหลายครั้ง เมื่อเห็นว่าเยี่ยเป่ยเฉิงไม่ตอบสนอง หลินซวงเอ๋อร์จึงรวบรวมความกล้าแล้วปลุกเขา

เยี่ยเป่ยเฉิงก็คิดไม่ถึงว่า เขาที่นอนไม่หลับทั้งคืน จะหลับอยู่ในรถม้าคันนี้

เท่าที่เขาจำได้ เขาไม่เคยหลับอย่างสงบสักครั้งเลย เวลาเดินทางก็ยิ่งระมัดระวังมากกว่าเดิม การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้ตื่นทันที

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงได้นอนหลับอย่างสงบสุข ในรถม้าขนาดเล็กและคับแคบเช่นนี้

มาถึงอย่างสบายใจ เสวียนอู่เรียกเขาอยู่ข้างนอกหลายครั้งแต่ก็ไม่ตื่น

เขาบีบนวดคิ้ว ถึงได้ยินเสียงของเสวียนอู่ชัดเจน

“ท่านอ๋อง เรามาถึงแล้ว” เสวียนอู่จอดรถม้าไว้ที่อยู่ข้างถนน

หลินซวงเอ๋อร์เปิดม่านและลงจากรถม้า

เมื่อเงยหน้าดู ก็พบว่านี่คือร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง-ปู้ซือสู่

เท่าที่นางรู้ คนที่มาที่นี่ไม่ใช่คนร่ำรวยก็เป็นคนที่สูงศักดิ์ สามัญชนคนธรรมดาไม่มีโอกาสที่จะได้เข้าไป