บทที่ 2

“ข้าอยากได้น้ำ น้ำ……”

พอตั้งใจฟังแล้ว เสียงนั้นดังมาจากเรือนอวิ๋นซวน

และผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนอวิ๋นซวนก็คือท่านอ๋องของจวนนี้ - เยี่ยเป่ยเฉิง

หลินซวงเอ๋อร์นึกถึงคำพูดของท่านป้าจ้าวทันที

หากท่านอ๋องเรียกเจ้า เจ้าก็เข้าไปปรนนิบัติรับใช้ ถ้าไม่เรียก เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจ

หลินซวงเอ๋อร์ลังเล เธอไม่อยากไปปรนนิบัติรับใช้ ตอนกลางวันได้ยินมาว่าท่านอ๋องโมโหร้าย ถ้านางปรนนิบัติไม่ดี ก็จะลงเอยเหมือนเสวี่ยหยวน

“น้ำ… ข้าอยากได้น้ำ…”

เสียงของชายหนุ่มเริ่มแหบแห้งมากขึ้นเรื่อยๆ ตามด้วยเสียงหอบเบาๆหลายครั้ง ราวกับว่ากำลังพยายามสุดขีดเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวด

บางที ท่านอาจจะแค่อยากดื่มน้ำ?

พอคิดอย่างนี้ สุดท้ายหลินซวงเอ๋อร์ก็ไม่สนใจอะไรมากนัก หยิบปิ่นปักผมจากใต้หมอนแล้วมัดผมอันดำขลับไว้ด้านหลังศีรษะ นางกำลังจะไปหยิบผ้าพันหน้าอก แต่กลับพบว่าผ้าพันอกยังเปียกและมีน้ำหยดอยู่..

ด้วยความจนใจ หลินซวงเอ๋อร์จึงเอาเสื้อคลุมหลวมๆตัวหนึ่งจากตู้เสื้อผ้ามาสวมแบบลวกๆ

พอมาถึงเรือนอวิ๋นซวน เสียงของชายหนุ่มก็ดังมาจากข้างในเป็นระยะๆ

หลินซวงเอ๋อร์เปิดประตูอย่างตัวสั่นงันงก

สองปีที่นางอยู่ที่จวนแห่งนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ย่างกรายเข้าไปในเรือนอวิ๋นซวน

ห้องหับใหญ่โตมาก เครื่องประดับตกแต่งภายในก็หรูหรา ในห้องจุดเพียงตะเกียงน้ำมันสลัวๆอันหนึ่งเท่านั้น ทุกสิ่งในห้องดูเหมือนจะถูกคลุมไปด้วยม่านลึกลับ จึงทำให้หลินซวงเอ๋อร์มองเห็นได้ไม่ชัดเจน

เสียงลมหายใจฟืดฟาดของชายหนุ่มดังมาจากในม่านเตียง

หลินซวงเอ๋อร์เหลือบมองกาน้ำชาบนโต๊ะ เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หยิบกาน้ำชาขึ้นมาแล้วเทน้ำลงไปในถ้วยชา

“ท่านอ๋อง น้ำมาแล้ว…” หลินซวงเอ๋อร์ก้าวขยับไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ แต่กลับหยุดอยู่ด้านนอกม่านเตียง

"สมุนไพรอาบน้ำ เตรียมสมุนไพรอาบน้ำเสร็จหรือยัง?"ชายหนุ่มที่อยู่ข้างในพูดด้วยความยากลำบาก

หลินซวงเอ๋อร์ยืนอยู่ที่เดิมอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว นางไม่รู้ว่าสมุนไพรอาบน้ำคืออะไร นางแค่เอาน้ำมาให้เขา

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างในไม่พูดอะไรอีก แต่เสียงลมหายใจฟืดฟาดกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ

หลินซวงเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเปิดม่านเตียงด้วยมือที่สั่นเทา

“ท่านอ๋อง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ทันทีที่พูดจบ จู่ๆก็มีมือยื่นออกมาจากด้านใน และคว้าข้อมือของนางเอาไว้อย่างแรง

หลินซวงเอ๋อร์ได้ยินเสียงกระดูกข้อมือของตนเอง

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ใบหน้าของนางซีดเผือด ถ้วยชาที่อยู่ในมือก็หล่นลงไปที่พื้น

“ท่านอ๋อง เจ็บ…” หลินซวงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะถอยหลัง ขณะที่นางดิ้นรนปิ่นปักผมที่อยู่บนศีรษะก็หลุดไปอย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น ผมดำสลวยก็ไหลลงมาราวกับว่าเป็นน้ำตก เส้นผมที่เยือกเย็นก็เลื่อนผ่านระหว่างนิ้วของเยี่ยเป่ยเฉิงอย่างเงียบๆ

ความเย็นเพียงเล็กน้อยในช่วงเวลาสั้นๆนั้น ราวกับว่าหาน้ำหนึ่งหยดในทะเลทรายอันแห้งแล้งเจอ และหยดลงบนหัวใจของเยี่ยเป่ยเฉิงทันที

เยี่ยเป่ยเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเกือบจะควบคุมตนเองไม่ได้เล็กน้อย

เขาพยายามหรี่ตาเพื่อให้มองเห็นคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน แต่สุดท้ายก็ยังมองไม่ชัด ภายใต้แสงไฟสลัวๆ เห็นแค่รูปร่างอันเพรียวบางของหญิงสาว งดงามอ่อนช้อย ราวกับว่าอยู่ในความฝัน ถ้าให้เทียบกับความงามในใต้หล้า มันมีเสน่ห์จนไม่อาจพรรณนาได้

“ท่านอ๋อง... ท่านอ๋อง ข้าเจ็บ” หลินซวงเอ๋อร์ตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว นางดิ้นรนดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่อาจสลัดพ้นได้

เสียงที่นุ่มนวลอ่อนโยน เสมือนยันต์เร่งความตาย ที่ทำลายเจตจำนงของเยี่ยเป่ยเฉิงทีละนิด

เยี่ยเป่ยเฉิงออกแรงที่แขน แล้วโยนนางลงไปบนเตียงอย่างแรง

“ใครใช้ให้เจ้าเข้ามา! เสวียนอู่ล่ะ?”

เขาออกคำสั่งไว้อย่างชัดเจน ไม่ให้ผู้หญิงเข้ามา!

หลินซวงเอ๋อร์หวาดกลัวจนสีหน้าซีดเซียว แต่ในขณะเดียวกัน นางก็เห็นรูปร่างหน้าตาของเยี่ยเป่ยเฉิงได้อย่างชัดเจน

เมื่อก่อน นางทำได้แค่เพียงมองจากระยะไกล และสิ่งที่เหลือไว้ให้นางมีเพียงแค่แผ่นหลังเท่านั้น