บทที่ 3

เมื่อเยี่ยเป่ยเฉิงตื่นขึ้นมา ภายในมุ้งเตียงก็เละเทะไปหมด หญิงสาวที่ร่วมหลับนอนกับเขาเมื่อคืนได้จากไปนานแล้ว

เขาลุกขึ้นพร้อมกุมหน้าผาก คิ้วขมวดเล็กน้อย เปลวไฟอันเร่าร้อนนั้นได้มอดไหม้ไปตั้งนานแล้ว เหลือเพียงแต่ความเย็นชาและความเกรี้ยวโกรธ

ภาพเหตุการณ์ของเมื่อคืนปรากฏขึ้นแวบๆราวกับว่าเป็นเศษชิ้นส่วนที่กระจัดกระจาย แต่จะปะติดปะต่ออย่างไรก็ไม่อาจทำให้ภาพสมบูรณ์ได้

สิ่งเดียวที่จำได้ก็คือ นัยน์ตาที่ใสบริสุทธิ์เป็นพิเศษคู่นั้น มองมาที่เขาด้วยน้ำตา

สายตาแบบนั้น ทำให้เยี่ยเป่ยเฉิงรู้สึกมีอารมณ์แปลกๆอยู่ในใจ และก็รู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง

"เสวียนอู่! "

เสวียนอู่ที่รออยู่นอกประตู พอได้ยินเสียงเรียก ก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที

กวาดสายตามองเตียงที่เละเทะ เสวียนอู่ก็ไม่โง่ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เพราะข้าน้อยละเลยหน้าที่ ท่านอ๋องได้โปรดลงโทษด้วย”

เสวียนอู่สับสนเล็กน้อย ทั้งๆที่เขาขับไล่หญิงรับใช้เรือนฝั่งตะวันออกไปหมดแล้ว เหตุใด...

เยี่ยเป่ยเฉิงนั่งย้อนแสง สีหน้าที่อยู่บนใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด ในมือกำลังเล่นกับปิ่นปักผมไม้อันหนึ่งอยู่

และปิ่นปักผมไม้อันนี้ เป็นปิ่นที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งเอาไว้อย่างแน่นอน

เขาพินิจมองดูอย่างละเอียด แล้วใช้ปลายนิ้วลูบปิ่นปักผมเบาๆซ้ำไปซ้ำมา

นี่คือปิ่นปักผมไม้ที่ธรรมดามาก แม้แต่ไม้ก็ยังทำมาจากไม้ที่ราคาถูกที่สุด ฝีมือการในทำก็หยาบมาก ข้างบนยังมีเสี้ยนหนามเล็กๆอีกด้วย

เขาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

แม้ว่าจะเป็นสาวใช้ที่ต่ำต้อยที่สุดในบ้าน ก็จะไม่ใช้ปิ่นปักผมไม้ราคาถูกเช่นนี้

ใบหน้าของเยี่ยเป่ยเฉิงกลายเป็นน้ำแข็ง แล้วปิ่นปักผมไม้ในมือก็แยกออกเป็นสองชิ้น

“ตามหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ แล้วจัดการเสีย”

…...

ตอนที่ตงเหมยมาเคาะประตู หลินซวงเอ๋อร์กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

นางปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงเอว ราวกับว่าคนทั้งตนกำลังจะแตกสลาย

ฝันร้ายเมื่อคืนกินเวลาจนถึงรุ่งสาง นางกัดฟันดันตัวลุกขึ้นแล้วหนีกลับมาที่ห้องของตนเอง

ทันทีที่กลับถึงห้อง นางก็หมดสติไป ตงเหมยเคาะประตูครู่หนึ่ง นางถึงลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

“นี่ก็เที่ยงแล้ว หลินซวง เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ตื่น?”

หลินซวงเอ๋อร์ไม่เคยตื่นสายมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก ตงเหมยจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเล็กน้อย

“ท่านป้าจ้าวรวบรวมสาวใช้ทั้งหมดไว้ที่เรือนฝั่งตะวันออก เพราะวันนี้ท่านอ๋องจะเลือกสาวใช้ส่วนตัวด้วยตนเอง ทุกคนต่างก็พากันดู เจ้าไม่ไปเหรอ?”

น้ำเสียงของตงเหมยตื่นเต้นเล็กน้อย สำหรับการคัดเลือกในวันนี้ เธอตั้งใจเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แถมยังไปยืมผงชาดของฉ่ายเยวี่ยมาแต่งตัวอย่างประณีต ดูทุ่มเทพยายามเล็กน้อย

หลังจากที่ได้ยินข่าวนี้ เหตุการณ์ของเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลินซวงเอ๋อร์ชัดเจนมาก

เหมือนกับฝันร้าย ที่ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน

หลินซวงเอ๋อร์ดึงผ้าห่มขึ้นมาพันตัวเองไว้แน่น นางไม่กล้าไปดู

“ตงเหมย บอกท่านป้าจ้าวแทนข้าด้วยว่า วันนี้ข้ารู้สึกไม่สบาย และอยากพักผ่อนสักวันหนึ่ง” เสียงของหลินซวงเอ๋อร์แหบแห้ง และสั่นเทาเล็กน้อย

ตงเหมยตกใจกับน้ำเสียงนั้น

ดูเหมือนว่าจะป่วยจริงๆ แถมยังป่วยหนักมาก

“ให้ไปเรียกหมอให้ไหม?”

หลินซวงเอ๋อร์รีบตอบกลับไปว่า: "ไม่ ไม่ต้องเรียกหมอหรอก"

เรื่องที่นางเป็นผู้หญิงจะให้ใครรู้ไม่ได้ ถ้าเรียกหมอมา ทุกอย่างก็จะจบลง